عَنْ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَرَّ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ بِرَاعِي إِبِلٍ فَبَعَثَ إِلَيْهِ يَسْتَسْقِيهِ فَقَالَ أَمَّا مَا فِي ضُرُوعِهَا فَصَبُوحُ اَلْحَيِّ وَ أَمَّا مَا فِي آنِيَتِهَا فَغَبُوقُهُمْ فَقَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ اَللَّهُمَّ أَكْثِرْ مَالَهُ وَ وُلْدَهُ ثُمَّ مَرَّ بِرَاعِي غَنَمٍ فَبَعَثَ إِلَيْهِ يَسْتَسْقِيهِ فَحَلَبَ لَهُ مَا فِي ضُرُوعِهَا وَ أَكْفَأَ مَا فِي إِنَائِهِ فِي إِنَاءِ رَسُولِ اَللَّهِ وَ بَعَثَ إِلَيْهِ بِشَاةٍ وَ قَالَ هَذَا مَا عِنْدَنَا وَ إِنْ أَحْبَبْتَ أَنْ…
حضرت سجاد علیه السّلام فرمود:رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله به شترچرانی گذر کرد و کسی را فرستاد تا از او شیر بخواهد، شتربان گفت:آنچه در پستان شتران است صبحانۀ قبیله و آنچه در ظرفهاست شام ایشان است، رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:خدایا مال و فرزندانش را زیاد کن. سپس از کنار گوسفندچرانی گذر کرد، و کسی را فرستاد تا از او شیر بگیرد، چوپان گوسفندها را دوشید و هر چه در ظرف داشت در ظرف رسول خدا ریخت و گوسفندی هم برای حضرت فرستاد، و عرض کرد:همین مقدار نزد ما بود، و اگر بیش از این هم بخواهی به شما می دهیم، رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:پروردگارا او را به قدر کفایت روزی ده، یکی از اصحاب عرض کرد:ای رسول خدا برای کسی که ردّت کرد دعائی فرمودی که همۀ ما آن را دوست داریم، و برای کسی که…
مِنْ كِتَابِ اَلْمَحَاسِنِ عَنْ أَبِي حَمْزَةَ قَالَ قَالَ عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ يَا أَبَا حَمْزَةَ إِنْ تَرَكْتَ اَلنَّاسَ لَمْ يَتْرُكُوكَ وَ إِنْ رَفَضْتَهُمْ لَمْ يَرْفُضُوكَ قُلْتُ وَ مَا أَصْنَعُ جُعِلْتُ فِدَاكَ قَالَ أَعْطِهِمْ مِنْ عِرْضِكَ لِيَوْمِ فَقْرِكَ .
ابو حمزه گوید:امام سجاد علیه السّلام فرمود:ای ابو حمزه اگر مردم را هم ترک کنی تو را ترک نکنند، و اگر از آنان فاصله بگیری از تو فاصله نگیرند، گفتم:فدایت شوم، چه کنم؟ فرمود:از آبرو و اعتبارات خود به آنان بده، تا ذخیرۀ روز نیازمندیت شود.
عَنْ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ قَالَ : صَلَّى أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ ثُمَّ لَمْ يَزَلْ فِي مَوْضِعِهِ حَتَّى صَارَتِ اَلشَّمْسُ عَلَى قِيدِ رُمْحٍ وَ أَقْبَلَ عَلَى اَلنَّاسِ بِوَجْهِهِ فَقَالَ وَ اَللَّهِ لَقَدْ أَدْرَكْنَا أَقْوَاما كَانُوا يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدا وَ قِيٰاما : يُرَاوِحُونَ بَيْنَ جِبَاهِهِمْ وَ رُكَبِهِمْ كَأَنَّ زَفِيرَ اَلنَّارِ فِي آذَانِهِمْ إِذَا ذُكِرَ اَللَّهُ عِنْدَهُمْ مَادُوا كَمَا يَمِيدُ اَلشَّجَرُ كَأَنَّ اَلْقَوْمَ بَاتُوا غَافِلِينَ قَالَ ثُمَّ قَامَ فَمَا رُئِيَ ضَاحِكا حَتَّى قُبِضَ صَلَوَاتُ اَللَّهِ…
امام زین العابدین علیه السّلام می فرماید:امیر مؤمنان علیه السّلام نماز صبح را خواند و در مصلای خود نشست تا خورشید به اندازۀ یک نیزه بیرون آمد، سپس رو به مردم کرده و فرمود:به خدا قسم مردمی را دیدم که برای پروردگار خود تمامی شب را به سجده و عبادت بسر می برند، و پیشانیها و زانوهایشان را به دنبال هم بر خاک می مالند.گویا نفس زدن آتش جهنم در گوشهایشان بود، هر گاه یاد خدا نزد آنها می شد می لرزیدند چنانچه درخت به لرزه در می آید، گویا آن مردم در خواب غفلت بودند. امام فرمود:سپس امیر مؤمنان علیه السّلام برخاست و دیگر دیده نشد که بخندد، تا وفات نمود، درود خدا بر او باد.
عَنْ أَبِي حَمْزَةَ اَلثُّمَالِيِّ قَالَ سَمِعْتُ عَلِيَّ بْنَ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ يَقُولُ يَا ابْنَ آدَمَ لاَ تَزَالُ بِخَيْرٍ مَا دَامَ لَكَ وَاعِظٌ مِنْ نَفْسِكَ وَ مَا كَانَتِ اَلْمُحَاسَبَةُ مِنْ هَمِّكَ وَ مَا كَانَ اَلْخَوْفُ لَكَ شِعَارا وَ اَلْحَزَنُ دِثَارا يَا ابْنَ آدَمَ إِنَّكَ مَيِّتٌ وَ مَبْعُوثٌ وَ مَوْقُوفٌ بَيْنَ يَدَيِ اَللَّهِ وَ مَسْئُولٌ فَأَعِدَّ جَوَابا .
امام زین العابدین علیه السّلام فرمود:ای فرزند آدم تو در خیر و نیکی هستی تا زمانی که واعظی از نفست داری، و همواره حسابرسی همّ و غمّ توست، و ترس از خدا برای تو همانند روپوش و غم و اندوه مانند لباس زیرینت باشد. ای فرزند آدم تو می میری و زنده می شوی و در مقابل خداوند قرار می گیری و از تو سؤال خواهد شد، خودت را برای جواب دادن آماده کن.
عَنْ أَبِي حَمْزَةَ قَالَ سَمِعْتُ عَلِيَّ بْنَ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ يَقُولُ إِنَّ أَحَبَّكُمْ إِلَى اَللَّهِ أَحْسَنُكُمْ عَمَلا وَ إِنَّ أَعْظَمَكُمْ عِنْدَ اَللَّهِ حَظّا أَعْظَمُكُمْ رَغْبَة إِلَى اَللَّهِ وَ إِنَّ أَنْجَاكُمْ مِنْ عَذَابِ اَللَّهِ أَشَدُّكُمْ لِلَّهِ خَشْيَة وَ إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اَللّٰهِ أَتْقٰاكُمْ : .
امام سجاد علیه السّلام می فرمود:محبوبترین شما نزد خدا کسی است که عملش از همه بهتر باشد، و آن کس بهره اش نزد خدا بیشتر است که میل و رغبتش به ثواب او بیشتر باشد، و کسی از عذاب خدا آسانتر رها شود که ترسش از خدا بیشتر باشد، و گرامی ترین شما نزد پروردگار پرهیزگارترین شماست.
قَالَ عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ إِذَا قَامَ قَائِمُنَا أَذْهَبَ اَللَّهُ عَنْ شِيعَتِنَا اَلْعَاهَةَ وَ جَعَلَ قُلُوبَهُمْ كَزُبَرِ اَلْحَدِيدِ وَ جَعَلَ قُوَّةَ اَلرَّجُلِ مِنْهُمْ قُوَّةَ أَرْبَعِينَ رَجُلا وَ يَكُونُونَ حُكَّامَ اَلْأَرْضِ وَ سَنَامَهَا .
امام سجاد علیه السّلام می فرماید:زمانی که قائم ما قیام کند خداوند آفت را از میان شیعیان ما بر می دارد و قلبهای آنها را مانند پاره های آهن می سازد و قدرت یک مرد از آنها را برابر چهل مرد قرار می دهد، آنان فرمانروایان زمین و برجستگان آن خواهند شد.
عَنْ ثُوَيْرٍ قَالَ : قَالَ لِي عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ تَقْرَأُ اَلْقُرْآنَ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ اِقْرَأْ طسم سُورَةَ مُوسَى وَ فِرْعَوْنَ قَالَ فَقَرَأْتُ بِسْمِ اَللّٰهِ اَلرَّحْمٰنِ اَلرَّحِيمِ. طسم تِلْكَ آيٰاتُ اَلْكِتٰابِ اَلْمُبِينِ. نَتْلُوا عَلَيْكَ مِنْ نَبَإِ مُوسىٰ وَ فِرْعَوْنَ : حَتَّى إِذَا بَلَغْتُ وَ نُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى اَلَّذِينَ اُسْتُضْعِفُوا فِي اَلْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّة وَ نَجْعَلَهُمُ اَلْوٰارِثِينَ : فَقَالَ مَكَانَكَ حَسْبُكَ وَ اَلَّذِي بَعَثَ مُحَمَّدا بِالْحَقِّ بَشِيرا وَ نَذِيرا : إِنَّ اَلْأَبْرَارَ مِنَّا أَهْلَ…
ثویر گوید:امام سجاد علیه السّلام به من فرمود:آیا قرآن می خوانی؟عرض کردم:بلی، فرمود: بخوان طسم سوره موسی و فرعون را، ثویر گوید:خواندم بنام خداوند بخشنده مهربان، طسم، این آیات کتابی است که روشن کننده حق از باطل است، بر تو می خوانیم قصۀ موسی و فرعون را تا زمانی که به این قسمت آیه رسید و اراده ما بر این تعلق گرفت که بر مستضعفین روی زمین منّت گذاریم و آنها را امام و وارث قرار دهیم ، سپس فرمود:توقف کن، قسم به خدایی که محمد صلّی اللّٰه علیه و آله را به حق بشارت دهنده و ترساننده قرار داده؛ همانا پاکان، از ما اهل بیت و شیعیان آنها هستند، و دشمنان ما و پیروانشان مانند دشمنان موسی و پیروانش می باشند.
عَنْ أَبِي حَمْزَةَ اَلثُّمَالِيِّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ رِضْوَانُ اَللَّهِ عَلَيْهِمَا قَالَ : إِذَا جَمَعَ اَللَّهُ اَلْأَوَّلِينَ وَ اَلْآخِرِينَ نَادَى مُنَادٍ بِحَيْثُ يَسْمَعُ اَلنَّاسُ فَيَقُولُ أَيْنَ اَلْمُتَحَابُّونَ فِي اَللَّهِ قَالَ فَيَقُومُ عُنُقٌ مِنَ اَلنَّاسِ فَيُقَالُ لَهُمُ اِذْهَبُوا إِلَى اَلْجَنَّةِ بِغَيْرِ حِسَابٍ قَالَ فَتَسْتَقْبِلُهُمُ اَلْمَلاَئِكَةُ فَيَقُولُونَ إِلَى أَيْنَ فَيَقُولُونَ إِلَى اَلْجَنَّةِ بِغَيْرِ حِسَابٍ فَيَقُولُونَ أَيُّ حِزْبٍ أَنْتُمْ مِنَ اَلنَّاسِ فَيَقُولُونَ نَحْنُ اَلْمُتَحَابُّونَ فِي اَللَّهِ قَالَ فَيَقُولُونَ فَأَيُّ شَيْءٍ…
امام سجاد علیه السّلام فرمود:چون خدای متعال همۀ مردم را در روز قیامت گرد آورد، منادی حق بطوری که همۀ مردم بشنوند ندا در دهد و می گوید:کجایند کسانی که فقط به خاطر خدا همدیگر را دوست داشتند؟جماعتی از مردم بر می خیزند، به آنها گفته می شود بدون حساب داخل بهشت شوید، فرشتگان با آنها روبرو می شوند و می گویند: کجا می روید؟جواب می دهند:بدون حساب بسوی بهشت می رویم، ملائک می پرسند: شما چه صنفی از مردم هستید؟می گویند:ما کسانی هستیم که فقط برای خدا به همدیگر مهر می ورزیدیم، می پرسند:اعمال شما چه بوده است؟پاسخ می دهند:برای خدا دوستی می کردیم، و برای خدا دشمنی می ورزیدیم، ملائک می گویند:چه خوبست پاداش اهل عمل.
عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي حَمْزَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ عَنْ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَالَ : يُحْشَرُ اَلنَّاسُ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ أَعْرَى مَا كَانُوا وَ أَجُوعَ مَا كَانُوا وَ أَعْطَشَ مَا كَانُوا فَمَنْ كَانَ كَسَا مُؤْمِنا ثَوْبا فِي دَارِ اَلدُّنْيَا كَسَاهُ اَللَّهُ مِنْ حُلَلِ اَلْجَنَّةِ وَ مَنْ كَانَ أَطْعَمَ مُؤْمِنا فِي دَارِ اَلدُّنْيَا أَطْعَمَهُ اَللَّهُ مِنْ ثِمَارِ اَلْجَنَّةِ وَ مَنْ كَانَ سَقَى مُؤْمِنا فِي دَارِ اَلدُّنْيَا شَرْبَة مِنْ ظَمَإٍ سَقَاهُ اَللَّهُ مِنَ اَلرَّحِيقِ اَلْمَخْتُومِ.
رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله می فرماید:روز قیامت مردم محشور می شوند در حالی که عریانتر از دنیا و گرسنه تر و تشنه تر از زمانی می باشند که در دنیا بودند، هر کس از آنان در دنیا به مؤمنی لباسی پوشانده خداوند او را از لباسهای بهشتی بپوشاند، و هر کس مؤمنی را در دنیا غذا داده خداوند از نعمتهای بهشتی نصیبش کند، و هر کسی در دنیا مؤمنی را سیراب نموده خداوند به او از شرابهای بهشتی بنوشاند.
عَنْ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَنْ عَمِلَ بِمَا اِفْتَرَضَ اَللَّهُ عَلَيْهِ فَهُوَ مِنْ خَيْرِ اَلنَّاسِ.
امام زین العابدین علیه السّلام فرمود:هر کس به واجبات خدا عمل نماید از بهترین مردمان است.
سُئِلَ عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ عَنِ اَلزُّهْدِ قَالَ اَلزُّهْدُ عَشَرَةُ أَشْيَاءَ فَأَعْلَى دَرَجَاتِ اَلزُّهْدِ أَدْنَى دَرَجَاتِ اَلْوَرَعِ وَ أَعْلَى دَرَجَاتِ اَلْوَرَعِ أَدْنَى دَرَجَاتِ اَلْيَقِينِ وَ أَعْلَى دَرَجَاتِ اَلْيَقِينِ أَدْنَى دَرَجَاتِ اَلرِّضَا أَلاَ وَ إِنَّ اَلزُّهْدَ فِي آيَةٍ مِنْ كِتَابِ اَللَّهِ لِكَيْلاٰ تَأْسَوْا عَلىٰ مٰا فٰاتَكُمْ وَ لاٰ تَفْرَحُوا بِمٰا آتٰاكُمْ : .
از امام سجاد علیه السّلام در مورد زهد پرسیدند، فرمود:زهد ده قسم است:بالاترین درجۀ زهد پایین ترین درجۀ پارسائی است و بالاترین درجۀ پارسائی پایین ترین درجۀ یقین است، و بالاترین درجۀ یقین پایین ترین درجۀ رضاست، و تمام زهد در یک آیه از کتاب خداوند جمع شده است. تا بر آنچه از دست شما رفته افسوس نخورید و به آنچه به شما رسیده شاد نشوید .
عَنْ أَبِي حَمْزَةَ اَلثُّمَالِيِّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ قَالَ : خَرَجْتُ حَتَّى اِنْتَهَيْتُ إِلَى هَذَا اَلْحَائِطِ فَاتَّكَأْتُ عَلَيْهِ فَإِذَا رَجُلٌ عَلَيْهِ ثَوْبَانِ أَبْيَضَانِ يَنْظُرُ فِي تُجَاهِ وَجْهِي ثُمَّ قَالَ يَا عَلِيَّ بْنَ اَلْحُسَيْنِ مَا لِي أَرَاكَ كَئِيبا حَزِينا عَلَى اَلدُّنْيَا فَالرِّزْقُ حَاضِرٌ لِلْبَرِّ وَ اَلْفَاجِرِ قُلْتُ مَا عَلَى هَذَا أَحْزَنُ وَ إِنَّهُ كَمَا تَقُولُ قَالَ فَعَلَى اَلْآخِرَةِ فَوَعْدٌ صَادِقٌ يَحْكُمُ فِيهِ مَلِكٌ قَاهِرٌ أَوْ قَالَ قَادِرٌ قُلْتُ مَا عَلَى هَذَا أَحْزَنُ وَ إِنَّهُ كَمَا تَقُولُ قَالَ…
امام زین العابدین علیه السّلام فرمود:روزی بیرون شدم تا به این دیوار رسیدم و بر آن تکیه کردم، ناگاه مردی که دو جامۀ سفید بر تن داشت پیدا شد و در رویم نگریست، سپس گفت:ای علی بن الحسین چه شده که تو را اندوهگین و محزون می بینم؟آیا اندوهت برای دنیاست؟که روزی خدا برای نیکوکار و بدکردار آماده است. گفتم:برای دنیا اندوهگین نیستم، زیرا چنان است که تو می گویی، گفت:پس برای آخرت است؟که وعده ای است درست و سلطانی قاهر قادر نسبت به آن حکم می فرماید:گفتم:برای آن هم اندوه ندارم، زیرا چنان است که می گویی، پرسید:اندوهت برای چیست؟گفتم:از فتنۀ ابن زبیر و وضعی که مردم دارند می ترسم. بعد خندید و گفت:ای علی بن الحسین آیا دیده ای کسی را که از خدا بترسد و خدا او را نجات ندهد؟گفتم:نه، گفت:آیا کسی را دیده ای که بر خدا…
