قال الإمام باقر عليه السلام

احادیث امام باقر (ع)

امام محمد باقر (علیه السلام)

۸۷۶ حدیث · صفحه ۲۰ از ۷۳

عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : اَلْجَسَدُ إِذَا لَمْ يَمْرَضْ أَشِرَ وَ لاَ خَيْرَ فِي جَسَدٍ يَأْشَرُ.

امام باقر علیه السّلام فرمود:هر گاه بدن بیمار نشود شرارتش بیشتر است، و بدنی که شرارت برساند خیر ندارد.

مشکاة الأنوار فی غرر الأخبار، ج 1، ص 595

عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : سُئِلَ عَلِيٌّ عَنِ اَلْإِيمَانِ فَقَالَ إِنَّ اَللَّهَ جَعَلَ اَلْإِيمَانَ عَلَى أَرْبَعِ دَعَائِمَ أَوْ قَالَ اَلْإِيمَانُ مَبْنِيٌّ عَلَى أَرْبَعِ دَعَائِمَ عَلَى اَلصَّبْرِ وَ اَلْيَقِينِ وَ اَلْعَدْلِ وَ اَلْجِهَادِ .

امام باقر علیه السّلام فرمود:از امیر مؤمنان علیه السّلام در مورد ایمان سؤال شد، فرمود:خداوند ایمان را بر چهار ستون قرار داده یا فرمود:ایمان بر چهار ستون بنا شده بر صبر، و یقین، و عدل، و جهاد.

مشکاة الأنوار فی غرر الأخبار، ج 1، ص 63

قَالَ اَلْبَاقِرُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ إِذَا بَلَغْتَ سِتِّينَ سَنَة فَاحْسُبْ نَفْسَكَ فِي اَلْمَوْتَى.

امام باقر علیه السّلام فرمود:هر گاه به شصت سالگی رسیدی، خودت را جزء مردگان به حساب آور.

مشکاة الأنوار فی غرر الأخبار، ج 1، ص 601

عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ اَللَّهَ أَخَذَ مِيثَاقَ اَلْمُؤْمِنِ عَلَى بَلاَيَا أَرْبَعٍ أَشَدُّهَا عَلَيْهِ مُؤْمِنٌ مِثْلُهُ يَقُولُ مِثْلَ قَوْلِهِ وَ يَحْسُدُهُ وَ اَلثَّانِي مُنَافِقٌ يَقْفُو أَثَرَهُ وَ اَلثَّالِثُ شَيْطَانٌ يَتَعَرَّضُ بِنَفْسِهِ وَ يُضِلُّهُ وَ اَلرَّابِعُ كَافِرٌ بِالَّذِي آمَنَ بِهِ اَلْمُؤْمِنُ يَرَى جِهَادَهُ جِهَادا فَمَا بَقَاءُ اَلْمُؤْمِنِ عَلَى هَذَا.

امام باقر علیه السّلام فرمود:خداوند از مؤمن در مورد چهار گرفتاری پیمان گرفته:سخت ترین آنها بر او، مؤمنی مانند خودش است که مثل سخن او را می گوید و نسبت به وی حسادت می ورزد، و دوم منافقی که همیشه در تعقیب اوست، سوم شیطانی که در جانش رخنه کند و گمراهش سازد، چهارم کافری که به باورهای مؤمن عقیده نداشته باشد، و مبارزۀ مؤمن را برای خود جهادی بداند، بنا بر این چگونه مؤمن صبر و شکیبائی بر چنین گرفتاری نماید؟

مشکاة الأنوار فی غرر الأخبار، ج 1، ص 607

عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : أَصَابَ اَلْقَحْطُ قَوْما فِي زَمَانِ هُودٍ اَلنَّبِيِّ فَأَتَوْهُ لِيَسْتَسْقِيَ لَهُمْ فَخَرَجَتْ عَلَيْهِمْ مِنْ مَنْزِلِهِ عَجُوزٌ سَلِيطَةٌ صَيَّاحَةٌ فَقَالَتْ فَلِمَ لاَ يَسْتَسْقِي لِنَفْسِهِ فَقَالُوا أَرْشِدِينَا إِلَيْهِ قَالَتْ هُوَ فِي زَرْعٍ لَهُ يَسْتَسْقِيهِ فَأَتَوْهُ فَأَتَيْنَاهُ فَإِذَا هُوَ كُلَّمَا زَرَعَ بَابا قَامَ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ فَالْتَفَتَ إِلَيْهِمْ فَقَالَ مَا حَاجَتُكُمْ قَالُوا جِئْنَاكَ فِي حَاجَةٍ فَرَأَيْنَا أَعْجَبَ مِمَّا جِئْنَا قَالَ وَ مَا رَأَيْتُمْ قَالُوا رَأَيْنَا عَجُوزا خَرَجَتْ مِنْ مَنْزِلِكَ…

امام باقر علیه السّلام فرمود:در زمان حضرت هود علیه السّلام عدّه ای گرفتار قحطی شدند، آنان نزد هود رفتند تا دعا کند خداوند باران رحمتش را نازل کند، در این هنگام پیر زنی بد زبان و فحّاش از منزل هود خارج شد و گفت:چرا هود برای خودش چنین دعایی نمی کند؟ مردم گفتند:ما را به نزد او ببر، گفت:او اکنون در میان مزرعه مشغول آبیاری است، به آنجا بروید، ما نزد او رفتیم، هود هر قسمتی را که زراعت می کرد می ایستاد و دو رکعت نماز می خواند، در این هنگام هود متوجه آنان گشت و گفت:حاجت شما چیست؟ گفتند:ما برای حاجتی آمدیم ولی چیزی شگفت انگیزتر از حاجت خود مشاهده کردیم. گفت:چه دیدید؟گفتند:پیر زن بد زبان و فحّاشی را دیدیم که از منزلت خارج شد و بر سر ما فریاد کشید. فرمود:او همسر من است و من دوست دارم که سالها زنده…

مشکاة الأنوار فی غرر الأخبار، ج 1، ص 611

عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ اَلْمُؤْمِنَ اُبْتُلِيَ بِأَهْلِ بَيْتِهِ اَلْخَاصَّةِ فَإِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُ أَهْلُ بَيْتٍ فَجَارُهُ اَلْأَدْنَى فَالْأَدْنَى.

امام باقر علیه السّلام فرمود:مؤمن همواره در زندگی خصوصیش گرفتار است، اگر هم خانواده ای نداشته باشد گرفتار نزدیکترین همسایگانش است.

مشکاة الأنوار فی غرر الأخبار، ج 1، ص 611

عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ مَلَكَيْنِ هَبَطَا مِنَ اَلسَّمَاءِ فَالْتَقَيَا فِي اَلْهَوَاءِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ فِيمَ هَبَطْتَ قَالَ بَعَثَنِيَ اَللَّهُ إِلَى بَحْرِ أَيْلَةَ أَحُشُّ سَمَكَة إِلَى جَبَّارٍ مِنَ اَلْجَبَابِرَةِ تَشَهَّى عَلَيْهِ سَمَكَة فِي ذَلِكَ اَلْبَحْرِ فَأَمَرَنِي أَحُشُّ إِلَى اَلصَّيَّادِ سَمَكَ ذَلِكَ اَلْبَحْرِ حَتَّى يَأْخُذَهَا لَهُ لِيَبْلُغَ اَللَّهُ بِالْكَافِرِ غَايَةَ مُنَاهُ فِي كُفْرِهِ وَ قَالَ اَلْآخَرُ فَفِيمَ بُعِثْتَ أَنْتَ فَقَالَ بَعَثَنِيَ اَللَّهُ فِي أَعْجَبَ مِنَ اَلَّذِي بَعَثَكَ فِيهِ بَعَثَنِي إِلَى…

امام باقر علیه السّلام فرمود:دو فرشته هنگام فرودشان از آسمان به زمین با یک دیگر ملاقات کردند، یکی از آن دو به دیگری گفت:چرا به طرف زمین می روی؟گفت:خداوند مرا به طرف دریای ابلّه مأمور کرد تا یک ماهی را به سوی ستمگری از ستمگران که میل به آن پیدا کرده بود برانم، لذا به من فرمان داد که ماهیهای این دریا را به سوی صیّاد سوق دهم که آن ماهی را برای آن ستمگر صید کند، تا خداوند نهایت آرزوی کافر را بر آورد. فرشتۀ دیگر گفت:تو برای چه فرستاده شده ای؟گفت:مأموریت من از جانب خداوند از کار تو نیز شگفت انگیزتر است، خداوند مرا به سوی مؤمنی روزه دار شب زنده دار کوشای در عبادت که دعا و نمازش در آسمان مشهور است، فرستاده تا ظرف غذایی را که برای افطارش آماده نموده وارونه سازم، تا خداوند بدین وسیله ایمانش را به خوبی…

مشکاة الأنوار فی غرر الأخبار، ج 1، ص 615

عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ اَلْعَبْدَ اَلْمُؤْمِنَ لَيَكْرُمُ عَلَى اَللَّهِ حَتَّى لَوْ سَأَلَهُ اَلْجَنَّةَ وَ مَا فِيهَا أَعْطَاهُ وَ لَمْ يَنْتَقِصْ مِنْ مُلْكِهِ شَيْءٌ وَ لَوْ سَأَلَهُ مَوْضِعَ قَدَمِهِ مِنَ اَلدُّنْيَا لَيَحْرِمُهُ وَ إِنَّ اَلْعَبْدَ اَلْكَافِرَ لَيَهُونُ عَلَى اَللَّهِ حَتَّى لَوْ سَأَلَهُ اَلدُّنْيَا وَ مَا فِيهَا لَأَعْطَاهُ وَ لَوْ سَأَلَهُ مَوْضِعَ قَدَمِهِ مِنَ اَلْجَنَّةِ لَيَحْرِمُهُ وَ إِنَّ اَللَّهَ لَيَتَعَاهَدُ اَلْمُؤْمِنَ كَمَا يَتَعَاهَدُ اَلرَّجُلُ أَهْلَهُ بِالْهَدِيَّةِ مِنَ اَلْغَيْبَةِ وَ يَحْمِيهِ اَلدُّنْيَا كَمَا…

امام باقر علیه السّلام فرمود:بندۀ مؤمن نزد خدا به اندازه ای احترام دارد، که حتی اگر بهشت و هر چه در آن است را بخواهد به او عطا کند، بدون آنکه از ملک او چیزی کم گردد، ولی اگر به مقدار یک قدم از دنیا را بخواهد به او نمی دهد، و بندۀ کافر به اندازه ای نزد خدا خوار و پست است که اگر دنیا را با آنچه در آن است از او بخواهد عطایش کند، بدون آنکه از ملک او چیزی کم گردد، و اگر به اندازۀ یک قدمش از بهشت بخواهد به او نمی دهد، و خدا به وسیلۀ بلا و گرفتاری از بندۀ مؤمنش دلجویی می کند، همان طور که مرد مسافر به وسیلۀ هدیه از خانواده اش دلجویی می کند، و او را از دنیا پرهیز دهد، همان گونه که پزشک بیمار را پرهیز دهد.

مشکاة الأنوار فی غرر الأخبار، ج 1، ص 619

عَنْهُ قَالَ : إِنَّ اَللَّهَ يُعْطِي اَلدُّنْيَا مَنْ يُحِبُّهُ وَ مَنْ يُبْغِضُهُ وَ لاَ يُعْطِي اَلْآخِرَةَ إِلاَّ مَنْ أَحَبَّهُ وَ إِنَّ اَلْعَبْدَ اَلْمُؤْمِنَ يَسْأَلُ رَبَّهُ مَوْضِعَ سَوْطٍ مِنَ اَلدُّنْيَا لاَ يُعْطِيهِ إِيَّاهُ وَ يَسْأَلُهُ اَلْآخِرَةَ فَيُعْطِيهِ مَا شَاءَ وَ يُعْطِي اَلْكَافِرَ فِي اَلدُّنْيَا قَبْلَ أَنْ يَسْأَلَهُ وَ لَوْ سَأَلَهُ مَوْضِعَ سَوْطٍ فِي اَلْآخِرَةِ فَلاَ يُعْطِيهِ إِيَّاهُ.

امام باقر علیه السّلام فرمود:خداوند دنیا را به دوستان و دشمنان خود دهد، و آخرت را فقط به دوستانش دهد، و اگر بندۀ مؤمن از خداوند به اندازۀ یک جای تازیانه از دنیا بخواهد به او نمی دهد، و اگر از آخرت بخواهد هر چه خواست به او می دهد، و به کافر قبل از اینکه بخواهد دنیا دهد، ولی اگر به اندازۀ جای تازیانه ای از آخرت بخواهد به او ندهد.

مشکاة الأنوار فی غرر الأخبار، ج 1، ص 619

عَنْ عَبْدِ اَلْمُؤْمِنِ اَلْأَنْصَارِيِّ قَالَ قَالَ اَلْبَاقِرُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ إِنَّ اَللَّهَ أَعْطَى اَلْمُؤْمِنَ ثَلاَثَ خِصَالٍ اَلْعِزَّ فِي اَلدُّنْيَا وَ فِي دِينِهِ وَ اَلْفَلَحَ فِي اَلْآخِرَةِ وَ اَلْمَهَابَةَ فِي صُدُورِ اَلْعَالَمِينَ.

امام باقر علیه السّلام فرمود:خداوند به مؤمن سه خصلت بخشیده:عزت در دنیا و دینش، رستگاری اخروی، هیبت و حشمت در دلهای جهانیان.

مشکاة الأنوار فی غرر الأخبار، ج 1، ص 65

عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ اَلْعَبْدَ لَيَكُونُ لَهُ عِنْدَ اَللَّهِ اَلدَّرَجَةَ اَلسَّنِيَّةَ اَلْعَظِيمَةَ اَلشَّرِيفَةَ فَيَبْتَلِيهِ بِالْبَلاَءِ لِكَيْ يَنَالَ تِلْكَ اَلدَّرَجَةَ فَيَعْدُو إِلَيْهِ اَلنَّاسُ أَفْوَاجا يُعَزُّونَهُ وَ يَتَوَجَّعُونَ لَهُ مِمَّا أَصَابَهُ وَ لَوْ عَلِمُوا مَا آتَاهُ اَللَّهُ مِنْ تِلْكَ اَلدَّرَجَةِ لَمْ يَتَوَجَّعْ لَهُ أَحَدٌ وَ لَمْ يُعَزِّهِ أَحَدٌ وَ إِنَّ اَلْعَبْدَ لَيَبْتَلِيهِ اَللَّهُ بِالشَّيْءِ لِيُوقِفَ بِهِ آخِرَتَهُ فَيَعْدُو إِلَيْهِ أَفْوَاجٌ يُهَنِّئُونَهُ وَ يَفْرَحُونَ لَهُ لِمَا أُوتِيَ فِي اَلدُّنْيَا وَ…

امام باقر علیه السّلام فرمود:بنده نزد خداوند دارای مقامی بلند و با عظمت و ارجمند است، خداوند او را به بلا گرفتار کند تا به آن مقامات برسد، مردم گروه گروه به طرفش هجوم می برند تا او را تسلّی دهند و با وی در مصیبتش همدردی کنند، اگر می دانستند خداوند چه مقامی به او داده، هرگز برایش دلسوزی نمی کردند و او را تسلیت نمی گفتند، و نیز بنده ای را خداوند به چیزی گرفتار می کند تا به وسیلۀ آن آخرتش را تأمین کند، گروهی به سویش می شتابند و به او تبریک می گویند و به خاطر دنیایی که نصیبش شده شاد می گردند، در صورتی که اگر بدانند چه آخرتی در انتظارش است هرگز به او تبریک نمی گفتند و شاد نمی گشتند.

مشکاة الأنوار فی غرر الأخبار، ج 1، ص 621

عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ لاَ حَاجَةَ لِلَّهِ فِيمَنْ لَيْسَ لَهُ فِي نَفْسِهِ وَ مَالِهِ نَصِيبٌ.

امام باقر علیه السّلام از قول رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:خداوند به کسی که از مال و بدنش برای او بهره ای نیست نیازی ندارد.

مشکاة الأنوار فی غرر الأخبار، ج 1، ص 621
Esc
↑ ↓ جابه‌جاییEnter باز کردن/ یا Ctrl K از هر صفحه