قال الإمام باقر عليه السلام:
عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ اَللَّهَ أَخَذَ مِيثَاقَ اَلْمُؤْمِنِ عَلَى بَلاَيَا أَرْبَعٍ أَشَدُّهَا عَلَيْهِ مُؤْمِنٌ مِثْلُهُ يَقُولُ مِثْلَ قَوْلِهِ وَ يَحْسُدُهُ وَ اَلثَّانِي مُنَافِقٌ يَقْفُو أَثَرَهُ وَ اَلثَّالِثُ شَيْطَانٌ يَتَعَرَّضُ بِنَفْسِهِ وَ يُضِلُّهُ وَ اَلرَّابِعُ كَافِرٌ بِالَّذِي آمَنَ بِهِ اَلْمُؤْمِنُ يَرَى جِهَادَهُ جِهَادا فَمَا بَقَاءُ اَلْمُؤْمِنِ عَلَى هَذَا.
امام باقر علیه السّلام فرمود:خداوند از مؤمن در مورد چهار گرفتاری پیمان گرفته:سخت ترین آنها بر او، مؤمنی مانند خودش است که مثل سخن او را می گوید و نسبت به وی حسادت می ورزد، و دوم منافقی که همیشه در تعقیب اوست، سوم شیطانی که در جانش رخنه کند و گمراهش سازد، چهارم کافری که به باورهای مؤمن عقیده نداشته باشد، و مبارزۀ مؤمن را برای خود جهادی بداند، بنا بر این چگونه مؤمن صبر و شکیبائی بر چنین گرفتاری نماید؟