مَنِ اِسْتَفَادَ أَخاً فِي اَللَّهِ عَلَى إِيمَانٍ بِاللَّهِ وَ وَفَاءٍ بِإِخَائِهِ طَلَباً لِمَرْضَاةِ اَللَّهِ فَقَدِ اِسْتَفَادَ شُعَاعاً مِنْ نُورِ اَللَّهِ وَ أَمَاناً مِنْ عَذَابِ اَللَّهِ وَ حُجَّةً يُفْلِجُ بِهَا يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ وَ عِزّاً بَاقِياً وَ ذِكْراً نَامِياً لِأَنَّ اَلْمُؤْمِنَ مِنَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ لاَ مَوْصُولٌ وَ لاَ مَفْصُولٌ قِيلَ لَهُ ع مَا مَعْنَى لاَ مَفْصُولٌ وَ لاَ مَوْصُولٌ قَالَ لاَ مَوْصُولٌ بِهِ أَنَّهُ هُوَ وَ لاَ مَفْصُولٌ مِنْهُ أَنَّهُ مِنْ غَيْرِهِ.
هر که در راه خدا و برای ایمان به خدا، دوستی یابد و برای خشنودی خداوند در دوستی با او پایداری کند، بی تردید پرتویی از نور خدا و پناهی از عذاب خدا و دلیلی که در روز رستاخیز کامیابش سازد و بزرگی پایدار و آوازه ای بلند به دست آورد. چرا که مومن از خداوند نه جداست و نه پیوسته. پرسیده شد که معنی«نه جداست و نه پیوسته»چیست؟ امام علیه السلام فرمود: که نه پیوسته به خداست که خود خدا باشد و نه جدای از اوست که جز او باشد.
كَفَى بِالْمَرْءِ غِشّاً لِنَفْسِهِ أَنْ يُبْصِرَ مِنَ اَلنَّاسِ مَا يَعْمَى عَلَيْهِ مِنْ أَمْرِ نَفْسِهِ أَوْ يَعِيبَ غَيْرَهُ بِمَا لاَ يَسْتَطِيعُ تَرْكَهُ أَوْ يُؤْذِيَ جَلِيسَهُ بِمَا لاَ يَعْنِيهِ.
مرد را در گول زدن خویش، همین کافی است که عیب دیگران را ببیند و عیب خویش را نبیند یا اینکه دیگران را بر چیزی خرده گیرد که خود توان رهایی از آن عیب را ندارد و یا اینکه همنشین خویش را با سخن گزافه و بی ثمر آزار رساند.
اَلتَّوَاضُعُ اَلرِّضَا بِالْمَجْلِسِ دُونَ شَرَفِهِ وَ أَنْ تُسَلِّمَ عَلَى مَنْ لَقِيتَ وَ أَنْ تَتْرُكَ اَلْمِرَاءَ وَ إِنْ كُنْتَ مُحِقّاً.
فروتنی آن است که به نشستن در جایی پایین تر از شانت خشنود باشی و به هر که رسید سلام کنی و هر چند که بر حق هستی، ستیزه و جدال را رها سازی.
إِنَّ اَلْمُؤْمِنَ أَخُ اَلْمُؤْمِنِ لاَ يَشْتِمُهُ وَ لاَ يَحْرِمُهُ وَ لاَ يُسِي ءُ بِهِ اَلظَّنَّ.
مومن برادر مومن است. به او دشنام نمی دهد، از او چیزی را مضایقه نمی کند و به او گمان بد نمی برد.
اِصْبِرْ نَفْسَكَ عَلَى اَلْحَقِّ فَإِنَّهُ مَنْ مَنَعَ شَيْئاً فِي حَقٍّ أُعْطِيَ فِي بَاطِلٍ مِثْلَيْهِ.
امام باقر علیه السلام به فرزندش فرمود: خویشتن را برای حق شکیبا دار. زیرا هر که در پرداخت حق، چیزی را مضایقه کند، دو برابر آن را در باطل و نادرست بدهد.
مَنْ قُسِمَ لَهُ اَلْخُرْقُ حُجِبَ عَنْهُ اَلْإِيمَانُ .
بدخویی نصیب هر که شد، ایمان از او پوشیده ماند دور شد .
إِنَّ اَللَّهَ يُبْغِضُ اَلْفَاحِشَ اَلْمُتَفَحِّشَ.
به راستی خداوند دشنام دهنده بی حیا را دشمن دارد.
إِنَّ لِلَّهِ عُقُوبَاتٍ فِي اَلْقُلُوبِ وَ اَلْأَبْدَانِ ضَنْكٌ فِي اَلْمَعِيشَةِ وَ وَهْنٌ فِي اَلْعِبَادَةِ وَ مَا ضُرِبَ عَبْدٌ بِعُقُوبَةٍ أَعْظَمَ مِنْ قَسْوَةِ اَلْقَلْبِ.
همانا خداوند را کیفرهایی در دل و تن است: تنگدستی در زندگی و سست انگاری در عبادت؛ و هیچ بنده ای به کیفری سخت تر از سنگدلی گرفتار نیامده است.
إِذَا كَانَ يَوْمُ اَلْقِيَامَةِ نَادَى مُنَادٍ أَيْنَ اَلصَّابِرُونَ فَيَقُومُ فِئَامٌ مِنَ اَلنَّاسِ ثُمَّ يُنَادِي مُنَادٍ أَيْنَ اَلْمُتَصَبِّرُونَ فَيَقُومُ فِئَامٌ مِنَ اَلنَّاسِ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ مَا اَلصَّابِرُونَ وَ اَلْمُتَصَبِّرُونَ فَقَالَ ع اَلصَّابِرُونَ عَلَى أَدَاءِ اَلْفَرَائِضِ وَ اَلْمُتَصَبِّرُونَ عَلَى تَرْكِ اَلْمَحَارِمِ .
چون روز رستاخیز شود ندا دهنده ای فریاد برآورد: کجایند بردباران؟ پس گروهی از مردم بایستند پس آنگاه ندا دهنده ای ندا دهد: کجایند تحمل کنندگان؟ پس گروهی از مردم به پا خیزند. عرض کردم راوی : فدایت گردم بردباران و تحمل کنندگان چه کسانی هستند؟ پس امام علیه السلام فرمود: بردباران بر انجام واجبات و تحمل کنندگان بر دوری از گناهان.
أَفْضَلُ اَلْعِبَادَةِ عِفَّةُ اَلْبَطْنِ وَ اَلْفَرْجِ.
برترین عبادت پاکداری شکم و عورت است.
اَلْبِشْرُ اَلْحَسَنُ وَ طَلاَقَةُ اَلْوَجْهِ مَكْسَبَةٌ لِلْمَحَبَّةِ وَ قُرْبَةٌ مِنَ اَللَّهِ وَ عُبُوسُ اَلْوَجْهِ وَ سُوءُ اَلْبِشْرِ مَكْسَبَةٌ لِلْمَقْتِ وَ بُعْدٌ مِنَ اَللَّهِ.
چهره شاداب و خوشرویی مهر آور و نزدیک کننده به خداست و چهره گرفته و بدرویی دشمنی آور و دورکننده از خداست.
مَا تُذُرِّعَ إِلَيَّ بِذَرِيعَةٍ وَ لاَ تُوُسِّلَ بِوَسِيلَةٍ هِيَ أَقْرَبُ لَهُ إِلَى مَا يُحِبُّ مِنْ يَدٍ سَالِفَةٍ مِنِّي إِلَيْهِ أَتْبَعْتُهَا أُخْتَهَا لِتُحْسِنَ حِفْظَهَا وَ رِيَّهَا لِأَنَّ مَنْعَ اَلْأَوَاخِرِ يَقْطَعُ لِسَانَ شُكْرِ اَلْأَوَائِلِ وَ مَا سَمَحَتْ لِي نَفْسِي بِرَدِّ بِكْرِ اَلْحَوَائِجِ.
دستاویز و وسیله ای برای من که نزدیکتر به او باشد به سوی آنچه او دوست می دارد، از پیشینه دست احسان نیست که دست دیگرش دنبال آن آید تا آن را نگه دارد و پرورش دهد؛ زیرا دریغ کردن دستهای آینده مایه قطع سپاسگزاری دستهای نخستین است ولی دلم به من اجازه رد نیازمندیهای نخستین را به من نمی دهد.
