حدیث امام باقر (ع) درباره کلمات قصار

قال الإمام باقر عليه السلام:

كَفَى بِالْمَرْءِ غِشّاً لِنَفْسِهِ أَنْ يُبْصِرَ مِنَ اَلنَّاسِ مَا يَعْمَى عَلَيْهِ مِنْ أَمْرِ نَفْسِهِ أَوْ يَعِيبَ غَيْرَهُ بِمَا لاَ يَسْتَطِيعُ تَرْكَهُ أَوْ يُؤْذِيَ جَلِيسَهُ بِمَا لاَ يَعْنِيهِ.

مرد را در گول زدن خویش، همین کافی است که عیب دیگران را ببیند و عیب خویش را نبیند یا اینکه دیگران را بر چیزی خرده گیرد که خود توان رهایی از آن عیب را ندارد و یا اینکه همنشین خویش را با سخن گزافه و بی ثمر آزار رساند.