قُلْتُ قَوْلُ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ يَوْمَ اَلْقِيامَةِ تَرَى اَلَّذِينَ كَذَبُوا عَلَى اَللّهِ وُجُوهُهُمْ مُسْوَدَّةٌ َالَ مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ إِمَامٌ وَ لَيْسَ بِإِمَامٍ قُلْتُ وَ إِنْ كَانَ عَلَوِيّاً فَاطِمِيّاً قَالَ وَ إِنْ كَانَ عَلَوِيّاً فَاطِمِيّاً .
سوره بن کلیب گوید: به امام باقر علیه السلام عرض کردم: منظور از این سخن خدای گرامی و بزرگ چیست که می فرماید: «و روز رستاخیز آنان را که بر خدا دروغ بستند ببینی که روی هایشان سیاه است» زمر ، آیه 60 ؟ فرمود: منظور آیه آن کس است که ادعای امامت کند و امام نباشد. عرض کردم: اگر چه سید علوی و فاطمی باشد؟ فرمود: بله، اگر چه علوی و فاطمی باشد.
قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ ع أَخْبِرْنِي بِأَوَّلِ مَنْ يَدْخُلُ اَلنَّارَ قَالَ إِبْلِيسُ وَ رَجُلٌ عَنْ يَمِينِهِ وَ رَجُلٌ عَنْ يَسَارِهِ .
ابی الجارود گوید: به امام باقر علیه السلام عرض کردم: نخستین کسی که به دوزخ درآید چه کسی است؟ فرمود: ابلیس و دو مرد که در سمت راست و چپ او باشند.
اَلْعِزُّ رِدَاءُ اَللَّهِ وَ اَلْكِبْرِيَاءُ إِزَارُهُ فَمَنْ تَنَاوَلَ شَيْئاً مِنْهُ أَكَبَّهُ اَللَّهُ فِي جَهَنَّمَ .
امام صادق علیه السلام روایت نموده که امام باقر علیه السلام فرمود: عزت ردای خدا و بزرگی جامه اوست؛ پس هر که به عزت و بزرگی خدا دست یازد خداوند او را در دوزخ سرنگون سازد.
اَلْكِبْرُ مَطَايَا اَلنَّارِ .
امام باقر علیه السلام فرمود: تکبر مرکب های دوزخ است.
إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ خَلَقَ دِيكاً أَبْيَضَ عُنُقُهُ تَحْتَ اَلْعَرْشِ وَ رِجْلاَهُ فِي تُخُومِ اَلسَّابِعَةِ لَهُ جَنَاحٌ بِالْمَشْرِقِ وَ جَنَاحٌ بِالْمَغْرِبِ لاَ تَصِيحُ اَلدِّيَكَةُ حَتَّى يَصِيحَ فَإِذَا صَاحَ خَفَقَ بِجَنَاحَيْهِ ثُمَّ قَالَ ; سُبْحَانَ اَللَّهِ سُبْحَانَ اَللَّهِ سُبْحَانَ اَللَّهِ اَلْعَظِيمِ اَلَّذِي لَيْسَ يُحْلَفُ بِاسْمِهِ كَاذِباً; .
امام باقر علیه السلام فرمود: همانا خدای گرامی و بزرگ خروسی سپید را آفریده که گردنش در زیر عرش و پاهایش در انتهای زمین هفتم است. یک بالش در شرق و بال دیگرش در غرب است. تا آنگاه که آن خروس نخواند خروس های دیگر نخوانند و چون آواز سر دهد بال هایش را بجنباند و گوید: «سبحان الله سبحان الله العظیم الذی لیس کمثله شی »و خداوند فرازمند او را پاسخ دهد: هر که بر نام من به دروغ سوگند خورد به آنچه که گفتی ایمان نیاورده است.
قَالَ لِي أَبُو جَعْفَرٍ ع مَا خَدَعُوكَ عَنْ شَيْ ءٍ فَلاَ يَخْدَعُونَكَ عَنِ اَلْعَصْرِ صَلِّهَا وَ اَلشَّمْسُ صَافِيَةٌ فَإِنَّ رَسُولَ اَللَّهِ ص قَالَ الموتر اَلْمَوْتُورُ أَهْلَهُ وَ مَالَهُ مَنْ ضَيَّعَ صَلاَةَ اَلْعَصْرِ قُلْتُ وَ مَا الموتر اَلْمَوْتُورُ أَهْلَهُ وَ مَالَهُ قَالَ لاَ يَكُونُ لَهُ أَهْلٌ وَ لاَ مَالٌ فِي اَلْجَنَّةِ قُلْتُ وَ مَا تَضْيِيعُهَا قَالَ يَدَعُهَا وَ اَللَّهِ حَتَّى تَصْفَرَّ اَلشَّمْسُ أَوْ تَغِيبَ .
ابو بصیر گوید: امام باقر علیه السلام مرا فرمود: در مورد هر چیزی که تو را فریب دهند در مورد نماز عصر فریبت ندهند. آن هنگام که خورشید سپید است و نمودار، نماز عصر را برپا دار؛ زیرا پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود: هر که نماز عصر را تباه گرداند بی زن و فرزند و بی مال شود. عرض کردم: بی زن و فرزند و بی مال یعنی چه؟ فرمود: او را در بهشت زن و فرزند و مالی نباشد. عرض کردم: تباه کردنش چگونه است؟ فرمود: به خدا سوگند نماز عصر را واگذارد تا خورشید به زردی گراید یا غروب کند.
مَلَكٌ مُوَكَّلٌ يَقُولُ مَنْ نَامَ عَنِ اَلْعِشَاءِ إِلَى نِصْفِ اَللَّيْلِ فَلاَ أَنَامَ اَللَّهُ عَيْنَهُ.
فرشته گمارده شده ای گوید: هر که نماز عشا را نخواند و تا نیمه شب بخوابد خداوند چشمانش را به خواب نبرد.
مَنْ تَرَكَ اَلْجُمُعَةَ ثَلاَثاً مُتَوَالِيَاتٍ بِغَيْرِ عِلَّةٍ طَبَعَ اَللَّهُ عَلَى قَلْبِهِ.
امام باقر علیه السلام فرمود: هر که نماز جمعه را سه بار پیاپی بدون دلیل وارهد خداوند بر دلش مهر زند.
صَلاَةُ اَلْجُمُعَةِ فَرِيضَةٌ وَ اَلاِجْتِمَاعُ إِلَيْهَا فَرِيضَةٌ مَعَ اَلْإِمَامِ فَإِنْ تَرَكَ رَجُلٌ مِنْ غَيْرِ عِلَّةٍ ثَلاَثَ جُمَعٍ فَقَدْ تَرَكَ ثَلاَثَ فَرَائِضَ وَ لاَ يَدَعُ ثَلاَثَ فَرَائِضَ مِنْ غَيْرِ عِلَّةٍ إِلاَّ مُنَافِقٌ وَ قَالَ مَنْ تَرَكَ اَلْجَمَاعَةَ رَغْبَةً عَنْهَا وَ عَنْ جَمَاعَةِ اَلْمُؤْمِنِينَ مِنْ غَيْرِ عِلَّةٍ فَلاَ صَلاَةَ لَهُ.
امام باقر علیه السلام فرمود: نماز جمعه واجب است و گرد هم آمدن همراه با امام نیز واجب است؛ پس اگر مردی نماز جمعه را سه بار بدون دلیل وارهد بی گمان سه عمل واجب را وارهانده است و کسی جز منافق سه واجب را فرو نگذارد. و نیز فرمود: هر که نماز جماعت را از روی بی رغبتی به نماز جماعت و گردهمایی مومنان و بدون دلیل وارهد نمازی ندارد(نمازش درست نیست).
سَأَلْتُ أَبَا جَعْفَرٍ ع عَنِ اَلْكَبَائِرِ قَالَ كُلُّ شَيْ ءٍ وَعَدَ اَللَّهُ عَلَيْهِ اَلنَّارَ .
عباد بن کثیر نوا گوید: از امام باقر علیه السلام در باره گناهان کبیره پرسیدم. فرمود: هر گناهی که خداوند به آن وعده دوزخ داده است.
سَأَلْتُ أَبَا جَعْفَرٍ ع عَنْ قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ سَيُطَوَّقُونَ ما بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ اَلْقِيامَةِ قَالَ مَا مِنْ عَبْدٍ مَنَعَ زَكَاةَ مَالِهِ شَيْئاً إِلاَّ جَعَلَ اَللَّهُ ذَلِكَ لَهُ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ ثُعْبَاناً مِنْ نَارٍ طَوْقاً فِي عُنُقِهِ يَنْهَشُ مِنْ لَحْمِهِ حَتَّى يَفْرُغَ مِنَ اَلْحِسَابِ وَ هُوَ قَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَّ سَيُطَوَّقُونَ ما بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ اَلْقِيامَةِ الَ مَا بَخِلُوا بِهِ مِنَ اَلزَّكَاةِ .
معلی بن خنیس گوید: نزد امام صادق علیه السلام رفتیم و او خود سخن آغاز نمود و فرمود: هر که مال یتیم را بخورد خداوند کسی را بر او یا فرزندانش چیره سازد که بر آنان ستم کند و همانا خدای گرامی و بزرگ می فرماید: «و کسانی که اگر پس از خود فرزندانی ناتوان باز گذارند بر بینوایی و تباه شدن آنان بیمناکند باید در باره یتیمان بترسند و از خدا پروا کنند و سخنی راست و استوار گویند» نسا ، آیه 9 کیفر آن کس که زکات را نپردازد 1-. . . محمد بن مسلم گوید: از امام باقر علیه السلام در باره این سخن خدای گرامی و بزرگ پرسیدم که می فرماید: «زودا به آنچه بخل می ورزیدند در روز رستاخیز طوق گردنشان شود» آل عمران ، آیه 180 امام علیه السلام فرمود: هیچ بنده ای چیزی از زکاتش را نپردازد جز آنکه خداوند آن را در روز رستاخیز…
إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَبْعَثُ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ نَاساً مِنْ قُبُورِهِمْ مَشْدُودَةً أَيْدِيهِمْ إِلَى أَعْنَاقِهِمْ لاَ يَسْتَطِيعُونَ أَنْ يَتَنَاوَلُوا بِهَا قيد قِيسَ أَنْمُلَةٍ مَعَهُمْ مَلاَئِكَةٌ يُعَيِّرُونَهُمْ تَعْيِيراً شَدِيداً وَ يَقُولُونَ هَؤُلاَءِ اَلَّذِينَ ضَيَّعُوا خَيْراً قَلِيلاً مِنْ خَيْرٍ كَثِيرٍ هَؤُلاَءِ اَلَّذِينَ أَعْطَاهُمُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فَمَنَعُوا حَقَّ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِي أَمْوَالِهِمْ.
امام باقر علیه السلام فرمود: خدای گرامی و بزرگ مردمانی را در روز رستاخیز با دست بسته و بر گردن آویخته از گورهایشان برانگیزاند آن گونه که نتوانند چیز کوچکی را هم برگیرند، همراه آنان فرشتگانی باشند که آنان را به سختی سرزنش کنند و گویند: اینان کسانی هستند که خیری اندک را از خیر بسیار بازداشتند، اینان کسانی هستند که خدای گرامی و بزرگ بر آنان عطا فرمود و آنان حق خدای گرامی و بزرگ را از دارایی خویش پرداخت نکردند.
