مَا مِنْ عَمَلٍ أَفْضَلَ يَوْمَ اَلنَّحْرِ مِنْ دَمٍ مَسْفُوكٍ أَوْ مَشْيٍ فِي بِرِّ اَلْوَالِدَيْنِ أَوْ ذِي رَحِمٍ قَاطِعٍ يَأْخُذُ عَلَيْهِ بِالْفَضْلِ وَ يَبْدَؤُهُ بِالسَّلاَمِ أَوْ رَجُلٍ أَطْعَمَ مِنْ صَالِحِ نُسُكِهِ وَ دَعَا إِلَى بَقِيَّتِهَا جِيرَانَهُ مِنَ اَلْيَتَامَى وَ أَهْلِ اَلْمَسْكَنَةِ وَ اَلْمَمْلُوكِ وَ تَعَاهَدَ اَلْأُسَرَاءَ. .
امام باقر(ع)فرمود: در روز عید قربان هیچ کاری بهتر از این نیست که خونی ریخته شود: (قربانی)و یا در راه نیکویی بر پدر و مادر قدم برداشته شود و یا از فامیلی که قطع رابطه نموده دلجویی شود بکمک مالی از ما زاد زندگی و دلجویی زبانی که بر او سلام کند. و یا کسی از قربانی خود بخورد و همسایگان یتیم و بی چیز و بنده را برای خوردن باقیمانده اش دعوت کند و کسی که باسیران سرکشی نموده و بوضعشان رسیدگی نماید.
أُولُوا اَلْعَزْمِ مِنَ اَلرُّسُلِ َمْسَةٌ نُوحٌ وَ إِبْرَاهِيمُ وَ مُوسَى وَ عِيسَى وَ مُحَمَّدٌ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِمْ أَجْمَعِينَ.
امام باقر(ع)فرمود: پیغمبران اولو العزم(که دین تازه آوردند)پنج کس بودند نوح و ابراهیم و موسی و عیسی و محمد.
بِالْكُوفَةِ مَسَاجِدُ مَلْعُونَةٌ وَ مَسَاجِدُ مُبَارَكَةٌ فَأَمَّا اَلْمُبَارَكَةُ فَمَسْجِدُ غَنِيٍّ وَ اَللَّهِ إِنَّ قِبْلَتَهُ لَقَاسِطَةٌ وَ إِنَّ طِينَتَهُ لَطَيِّبَةٌ وَ لَقَدْ بَنَاهُ رَجُلٌ مُؤْمِنٌ وَ لاَ تَذْهَبُ اَلدُّنْيَا حَتَّى يَنْفَجِرَ عِنْدَهُ عَيْنَانِ وَ يَكُونَ فِيهِمَا جَنَّتَانِ وَ أَهْلُهُ مَلْعُونُونَ وَ هُوَ مَسْلُوبٌ مِنْهُمْ وَ مَسْجِدُ بَنِي ظَفَرٍ وَ مَسْجِدُ اَلسَّهْلَةِ وَ مَسْجِدٌ بِالْخَمْرَاءِ وَ مَسْجِدُ جُعْفِيٍّ وَ لَيْسَ هُوَ مَسْجِدُهُمُ اَلْيَوْمَ وَ يُقَالُ دُرِسَ وَ أَمَّا اَلْمَسَاجِدُ اَلْمَلْعُونَةُ فَمَسْجِدُ ثَقِيفٍ وَ مَسْجِدُ اَلْأَشْعَثِ وَ…
امام باقر(ع)فرمود: در کوفه چند مسجد ملعون هست و چند مسجد فرخنده آنها که فرخنده اند یکی مسجد غنی است که بخدا قسم قبله اش درست و خاکش پاکیزه است و مرد با ایمانی آن را ساخته دنیا بپایان نرسیده دو چشمه در کنار آن مسجد بجوشد که در کنار هر یک باغی بعمل آید ولی اهل آن مسجد از رحمت خدا دورند و مسجد از دست آنان گرفته شود و دیگر مسجد بنی ظفر و مسجد سهله و مسجد بالخمرا : (مسجد یونس بن متی)و مسجد جعفی نه آن مسجدی که امروزه در دست آنان است و میگویند که این همان است ولی کهنه و مخروبه شده است و اما مسجدهای ملعون یکی مسجد ثقیف است و دیگر مسجد اشعث و مسجد جریر بجلی و مسجد سماک و مسجد بالخمرا که بر قبر پادشاه ستمگری از ستمگران ساخته شده است.
إِنَّ مَلَكاً مِنَ اَلْمَلاَئِكَةِ مَرَّ بِرَجُلٍ قَائِمٍ عَلَى بَابِ دَارٍ فَقَالَ لَهُ اَلْمَلَكُ يَا عَبْدَ اَللَّهِ مَا وُقُوفُكَ عَلَى بَابِ هَذِهِ اَلدَّارِ قَالَ فَقَالَ لَهُ أَخٌ لِي فِيهَا أَرَدْتُ أَنْ أُسَلِّمَ عَلَيْهِ فَقَالَ لَهُ اَلْمَلَكُ هَلْ بَيْنَكَ وَ بَيْنَهُ رَحِمٌ مَاسَّةٌ أَوْ هَلْ تُرَغِّبُكَ إِلَيْهِ حَاجَةٌ قَالَ فَقَالَ لاَ مَا بَيْنِي وَ بَيْنَهُ قَرَابَةٌ وَ لاَ يُرَغِّبُنِي إِلَيْهِ حَاجَةٌ إِلاَّ أُخُوَّةُ اَلْإِسْلاَمِ وَ حُرْمَتُهُ فَإِنَّمَا أَتَعَهَّدُهُ أُسَلِّمُ عَلَيْهِ فِي اَللَّهِ رَبِّ اَلْعَالَمِينَ فَقَالَ لَهُ اَلْمَلَكُ إِنِّي رَسُولُ اَللَّهِ…
همانا فرشته ای بر مردی گذر کرد که بر در خانه ای ایستاده بود. فرشته او را گفت: ای بنده خدا چرا بر در این خانه ایستاده ای؟ آن مرد گفت: برادرم در این خانه است، می خواهم بر او سلام کنم. فرشته گفت: آیا میان تو و او خویشاوندی نزدیکی است یا اینکه به او احتیاجی داری؟ مرد گفت: میان ما خویشاوندی نیست و مرا چیزی جز سلام نمودن و ارج نهادن بر او، به اینجا نکشانیده و فقط به خاطر پروردگار جهانیان سلام نمودن بر او را بر خود لازم دانستم؛ پس فرشته گفت: من فرستاده خدا به سوی تو هستم و خداوند بر تو سلام می رساند و می فرماید: ای بنده من بی گمان تو تنها مرا در نظر داشتی و برای من این کار را به انجام رساندی. همانا بهشت را بر تو واجب ساختم و تو را از خشم خویش وارهاندم و از آتش دوزخ پناه دادم.
فِيمَا نَاجَى بِهِ اَللَّهُ مُوسَى ع عَلَى اَلطُّورِ أَنْ يَا مُوسَى أَبْلِغْ قَوْمَكَ أَنَّهُ مَا يَتَقَرَّبُ إِلَيَّ اَلْمُتَقَرِّبُونَ بِمِثْلِ اَلْبُكَاءِ مِنْ خَشْيَتِي وَ مَا تَعَبَّدَ إِلَيَّ اَلْمُتَعَبِّدُونَ بِمِثْلِ اَلْوَرَعِ عَنْ مَحَارِمِي وَ لاَ تَزَيَّنَ لِيَ اَلْمُتَزَيِّنُونَ بِمِثْلِ اَلزُّهْدِ فِي اَلدُّنْيَا عَمَّا بِهِمُ اَلْغِنَى عَنْهُ قَالَ فَقَالَ مُوسَى ع يَا أَكْرَمَ اَلْأَكْرَمِينَ فَمَا ذَا أَثَبْتَهُمْ عَلَى ذَلِكَ فَقَالَ يَا مُوسَى أَمَّا اَلْمُتَقَرِّبُونَ إِلَيَّ بِالْبُكَاءِ مِنْ خَشْيَتِي فَهُمْ فِي اَلرَّفِيقِ اَلْأَعْلَى لاَ يُشَارِكُهُمْ فِيهِ أَحَدٌ وَ…
امام باقر علیه السلام فرمود: از جمله سخنانی که خداوند با موسی علیه السلام در کوه طور زمزمه نمود این بود که ای موسی به قوم خویش بگو که تقرب جویان به من به چیزی مانند گریستن از ترس من، به من تقرب نیافته اند و عبادت پیشگان به چیزی مانند پرهیز از حرام های من مرا عبادت نکرده اند و آرایندگان به چیزی مانند پارسایی در دنیا از آنچه که از آن بی نیازند، خویش را برای من نیاراسته اند. حضرت موسی علیه السلام عرض کرد: ای بزرگوارترین بزرگواران چه پاداشی به آنان داده ای؟ خداوند فرمود: ای موسی اما تقرب جویان به من که با گریستن از ترس من به من تقرب می جویند در جایگاه پیامبران باشند و هیچ کس با آنان در این مقام شریک نباشد و اما عبادت پیشگان که با پرهیز از حرام های من مرا عبادت می کنند، پس به راستی، من اعمال مردم…
مَرَّ بِهِ رَجُلٌ مَجْلُودٌ فَقَالَ أَيْنَ كَانَ خَاتَمُهُ اَلْعَقِيقُ أَمَا إِنَّهُ لَوْ كَانَ عَلَيْهِ مَا جُلِدَ .
عمرو بن ابی المقدام گوید: مردی تازیانه خورده، به امام باقر علیه السلام گذر کرد. امام علیه السلام فرمود: انگشتر عقیق او کجاست؟ آگاه باشید که اگر انگشتر عقیق همراهش بود تازیانه نمی خورد.
كَانَ أَبِي ع أَقَلَّ أَهْلِ بَيْتِهِ مَالاً وَ أَعْظَمَهُمْ مَؤُنَةً قَالَ وَ كَانَ يَتَصَدَّقُ كُلَّ جُمُعَةٍ بِدِينَارٍ وَ كَانَ يَقُولُ اَلصَّدَقَةُ يَوْمَ اَلْجُمُعَةِ تُضَاعَفُ لِفَضْلِ اَلْجُمُعَةِ عَلَى غَيْرِهِ مِنَ اَلْأَيَّامِ .
پدرم علیه السلام کم دارایی ترین و پرخرج ترین فرد فامیل بود و هر جمعه یک دینار صدقه می داد و همواره می فرمود: صدقه روز جمعه پاداشی دو چندان دارد؛ زیرا روز جمعه بر دیگر روزها برتری دارد.
مَنْ خَرَجَ مِنْ مَنْزِلِهِ أَوْ مَنْزِلِ غَيْرِهِ فَلَقِيَ فَرَساً أَشْقَرَ بِهِ وَضَحٌ أَوْ كَانَتْ لَهُ غُرَّةٌ سَائِلٌ فَهُوَ اَلْعَيْشُ كُلُّ اَلْعَيْشِ لَمْ يَلْقَ فِي ذَلِكَ اَلْيَوْمِ إِلاَّ سُرُوراً وَ إِنْ تَوَجَّهَ فِي حَاجَةٍ فَلَقِيَ اَلْفَرَسَ قَضَى اَللَّهُ حَاجَتَهُ.
امام باقر علیه السلام فرمود: هر که از خانه خویش یا خانه دیگری درآید و اسبی مو طلایی که پیشانی و دست و پایش سپید باشد ببیند-و اگر بینی اش نیز سپید باشد دلپذیرتر است-در آن روز جز شادمانی چیزی نبیند و اگر به دنبال دستیابی به حاجتی برود و آن اسب را ببیند خداوند حاجتش را برآورد.
كَانَ فِيمَا نَاجَى اَللَّهُ بِهِ مُوسَى ع رَبَّهُ أَنْ قَالَ يَا رَبِّ أَعْلِمْنِي مِمَّا بَلَغَ مِنْ عِيَادَةِ اَلْمَرِيضِ مِنَ اَلْأَجْرِ قَالَ عَزَّ وَ جَلَّ أُوَكِّلُ بِهِ مَلَكاً يَعُودُهُ فِي قَبْرِهِ إِلَى مَحْشَرِهِ قَالَ يَا رَبِّ فَمَا لِمَنْ غَسَّلَ اَلْمَوْتَى قَالَ أَغْسِلُهُ مِنْ ذُنُوبِهِ كَمَا وَلَدَتْهُ أُمُّهُ قَالَ يَا رَبِّ فَمَا لِمَنْ شَيَّعَ اَلْجِنَازَةَ قَالَ أُوَكِّلُ بِهِ مَلاَئِكَةً مِنْ مَلاَئِكَتِي مَعَهُمْ رَايَاتٌ يُشَيِّعُونَهُمْ مِنْ قُبُورِهِمْ إِلَى مَحْشَرِهِمْ قَالَ يَا رَبِّ فَمَا لِمَنْ عَزَّى اَلثَّكْلَى قَالَ أُظِلُّهُ فِي ظِلِّي يَوْمَ لاَ ظِلَّ…
امام باقر علیه السلام فرمود: از چیزهایی که موسی علیه السلام با خداوند نجوا نمود این بود که عرض کرد: پروردگارا مرا از پاداش عیادت بیمار آگاه ساز. خدای گرامی و بزرگ فرمود: فرشته ای بگمارم که او را در گورش تا هنگام محشر عیادت کند. عرض کرد: پروردگارا چه پاداشی از آن غسل دهنده مردگان باشد؟ فرمود: گناهانش را بشویم تا همانند روزی شود که از مادرش تولد یافته است. عرض کرد: پروردگارا چه پاداشی از آن تشییع کننده جنازه باشد؟ فرمود: فرشتگانی را که پرچم هایی به همراه دارند بگمارم که آنان را از گور تا محشر و در گردهمگاه آنان بدرقه نمایند. عرض کرد: پروردگارا چه پاداشی از آن تسلیت گوی به زن فرزند مرده باشد؟ فرمود: در روزی که سایه ای جز سایه من نباشد او را در سایه خویش گیرم.
أَيُّمَا مُؤْمِنٍ غَسَّلَ مُؤْمِناً فَقَالَ إِذَا قَلَّبَهُ ; اَللَّهُمَّ هَذَا بَدَنُ عَبْدِكَ اَلْمُؤْمِنِ وَ قَدْ أَخْرَجْتَ رُوحَهُ مِنْهُ وَ فَرَّقْتَ بَيْنَهُمَا فَعَفْوَكَ عَفْوَكَ; إِلاَّ غَفَرَ اَللَّهُ لَهُ ذُنُوبَ سَنَةٍ إِلاَّ اَلْكَبَائِرَ.
هر مومنی که جنازه مومنی را غسل دهد و چون او را به پهلو برمی گرداند گوید که«اللهم هذا بدن عبدک المومن و قد اخرجت روحه منه و فرقت بینهما فعفوک عفوک»خداوند گناهان یک سال او را به جز گناهان کبیره ببخشد.
مَنْ قَدَّمَ أَوْلاَداً يَحْتَسِبُهُمْ عِنْدَ اَللَّهِ حَجَبُوهُ مِنَ اَلنَّارِ بِإِذْنِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ.
هر که چند فرزند را از دست بدهد و پاداشش را به حساب خدا گذارد آن فرزندان-به اذن خدای گرامی و بزرگ-مانعی میان او و آتش دوزخ شوند.
مَنْ لَقِيَ اَللَّهَ مَكْفُوفاً مُحْتَسِباً مُوَالِياً لآِلِ مُحَمَّدٍ ع لَقِيَ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لاَ حِسَابَ عَلَيْهِ وَ رُوِيَ لاَ يَسْلُبُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَبْداً مُؤْمِناً كَرِيمَتَيْهِ أَوْ إِحْدَاهُمَا ثُمَّ يَسْأَلُهُ عَنْ ذَنْبٍ.
نابینایی که خداوند را حسابگرانه(خالصانه)و در حال دوستداری آل محمد علیهم السلام دیدار کند در حالی خدا را دیدار کند که هیچ گناهی ندارد. و روایت شده که خدای گرامی و بزرگ هر دو چشم یا یک چشم مومنی را از او نگیرد جز آنکه از گناهش باز نپرسد.
