حدیث امام باقر (ع) درباره ملاقات خدا

قال الإمام باقر عليه السلام:

مَنْ لَقِيَ اَللَّهَ مَكْفُوفاً مُحْتَسِباً مُوَالِياً لآِلِ مُحَمَّدٍ ع لَقِيَ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لاَ حِسَابَ عَلَيْهِ وَ رُوِيَ لاَ يَسْلُبُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَبْداً مُؤْمِناً كَرِيمَتَيْهِ أَوْ إِحْدَاهُمَا ثُمَّ يَسْأَلُهُ عَنْ ذَنْبٍ.

نابینایی که خداوند را حسابگرانه(خالصانه)و در حال دوستداری آل محمد علیهم السلام دیدار کند در حالی خدا را دیدار کند که هیچ گناهی ندارد. و روایت شده که خدای گرامی و بزرگ هر دو چشم یا یک چشم مومنی را از او نگیرد جز آنکه از گناهش باز نپرسد.