حدیث امام باقر (ع) درباره ملاقات خدا

قال الإمام باقر عليه السلام:

مَنْ لَقِيَ اَللَّهَ مَكْفُوفاً مُحْتَسِباً مُوَالِياً لآِلِ مُحَمَّدٍ ص لَقِيَ اَللَّهَ وَ لاَ حِسَابَ عَلَيْهِ وَ رُوِيَ لاَ يَسْلُبُ اَللَّهُ عَبْداً كَرِيمَتَيْهِ أَوْ إِحْدَاهُمَا إِلاَّ وَ لَمْ يَسْأَلْهُ عَنْ ذَنْبٍ.

هر نابینای شکیبایی که خدا را در حال دوستی با خاندان حضرت محمد صلی الله علیه و آله دیدار کند، خداوند را در حالی دیدار کند که هیچ حسابی بر او نیست. و روایت شده که خداوند چشم ها و یا یکی از چشم های بنده ای را از او باز نگیرد جز آنکه از گناه او باز نپرسد