مَنِ اِرْتَبَطَ فَرَساً عَتِيقاً مُحِيَتْ عَنْهُ ثَلاَثُ سَيِّئَاتٍ فِي كُلِّ يَوْمٍ وَ كُتِبَتْ لَهُ إِحْدَى وَ عِشْرُونَ حَسَنَةً وَ مَنِ اِرْتَبَطَ هَجِيناً مُحِيَتْ عَنْهُ فِي كُلِّ يَوْمٍ سَيِّئَتَانِ وَ كُتِبَتْ لَهُ سَبْعُ حَسَنَاتٍ وَ مَنِ اِرْتَبَطَ بِرْذَوْناً يُرِيدُ بِهِ جَمَالاً وَ قَضَاءَ حَوَائِجَ وَ دَفْعَ عَدُوٍّ عَنْهُ مُحِيَتْ عَنْهُ فِي كُلِّ يَوْمٍ سَيِّئَةٌ وَ كُتِبَتْ لَهُ سِتُّ حَسَنَاتٍ.
هر که اسب عتیق(اسبی که پدر و مادرش عربی هستند)نگاهداری کند هر روز سه گناه او پاک شود و بیست و یک حسنه برای او نوشته شود و هر که اسب هجین(اسبی که پدرش عربی و مادرش غیر عربی است) نگاهداری کند هر روز دو گناه او پاک شود و هفت حسنه برای او نوشته شود و هر که اسب تاتاری را برای زیبایی و برآوردن نیازها و برای به دور راندن دشمنش نگاهداری کند، هر روز یک گناه او پاک شود و شش حسنه برای او نوشته شود.
اَلْخَيْرُ مَعْقُودٌ بِنَوَاصِي اَلْخَيْلِ إِلَى يَوْمِ اَلْقِيَامَةِ .
امام صادق علیه السلام روایت نموده که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود: خیر تا روز رستاخیز به پیشانی اسبان بسته شده است.
إِذَا اِشْتَرَيْتَ دَابَّةً فَإِنَّ مَنْفَعَتَهَا لَكَ وَ رِزْقَهَا عَلَى اَللَّهِ.
امام صادق علیه السلام فرمود: چون اسبی خریدی بی گمان ثمره اش از آن تو و روزی اش بر خداست.
مَنِ اِرْتَبَطَ فَرَساً أَشْقَرَ أَغَرَّ وَ أَقْرَحَ فَإِنْ كَانَ أَغَرَّ سَائِلَ اَلْغُرَّةِ بِهِ وَضَحٌ فِي قَوَائِمِهِ فَهُوَ أَحَبُّ إِلَيَّ لَمْ يَدْخُلْ بَيْتَهُ فَقْرٌ مَا دَامَ ذَلِكَ اَلْفَرَسُ فِيهِ وَ مَا دَامَ أَيْضاً فِي مِلْكِهِ لاَ يَدْخُلُ بَيْتَهُ حَنَقٌ قَالَ وَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ مَنِ اِرْتَبَطَ فَرَساً لِيُرْهِبَ بِهِ عَدُوّاً أَوْ يَسْتَعِينَ بِهِ عَلَى جَمَالِهِ لَمْ يَزَلْ مُعَاناً عَلَيْهِ أَبَداً مَا دَامَ فِي مِلْكِهِ وَ لاَ يَدْخُلُ بَيْتَهُ خَصَاصَةٌ.
امام کاظم علیه السلام فرمود: هر که اسب مو طلایی سپید را یا اسب سپید پیشانی یا اسبی که خالی سپید بر پیشانی اش باشد-و من اسب پیشانی سپید را که بینی و دست و پایش سپید باشد بیشتر دوست دارم-نگاهداری کند تا زمانی که آن اسب در خانه اش است تهیدستی به آن خانه در نیاید و تلخ کامی به آن راه نیابد. و شنیدم که آن حضرت علیه السلام فرمود: هر که اسبی را برای هراساندن دشمن یا باربری نگاهداری کند تا زمانی که مالک آن اسب است همواره یاری شود و نیازمندی و ناداری به خانه اش راه نیابد.
مَنْ خَرَجَ مِنْ مَنْزِلِهِ أَوْ مَنْزِلِ غَيْرِهِ فَلَقِيَ فَرَساً أَشْقَرَ بِهِ وَضَحٌ أَوْ كَانَتْ لَهُ غُرَّةٌ سَائِلٌ فَهُوَ اَلْعَيْشُ كُلُّ اَلْعَيْشِ لَمْ يَلْقَ فِي ذَلِكَ اَلْيَوْمِ إِلاَّ سُرُوراً وَ إِنْ تَوَجَّهَ فِي حَاجَةٍ فَلَقِيَ اَلْفَرَسَ قَضَى اَللَّهُ حَاجَتَهُ.
امام باقر علیه السلام فرمود: هر که از خانه خویش یا خانه دیگری درآید و اسبی مو طلایی که پیشانی و دست و پایش سپید باشد ببیند-و اگر بینی اش نیز سپید باشد دلپذیرتر است-در آن روز جز شادمانی چیزی نبیند و اگر به دنبال دستیابی به حاجتی برود و آن اسب را ببیند خداوند حاجتش را برآورد.
