قال الإمام الکاظم عليه السلام:
مَنِ اِرْتَبَطَ فَرَساً أَشْقَرَ أَغَرَّ وَ أَقْرَحَ فَإِنْ كَانَ أَغَرَّ سَائِلَ اَلْغُرَّةِ بِهِ وَضَحٌ فِي قَوَائِمِهِ فَهُوَ أَحَبُّ إِلَيَّ لَمْ يَدْخُلْ بَيْتَهُ فَقْرٌ مَا دَامَ ذَلِكَ اَلْفَرَسُ فِيهِ وَ مَا دَامَ أَيْضاً فِي مِلْكِهِ لاَ يَدْخُلُ بَيْتَهُ حَنَقٌ قَالَ وَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ مَنِ اِرْتَبَطَ فَرَساً لِيُرْهِبَ بِهِ عَدُوّاً أَوْ يَسْتَعِينَ بِهِ عَلَى جَمَالِهِ لَمْ يَزَلْ مُعَاناً عَلَيْهِ أَبَداً مَا دَامَ فِي مِلْكِهِ وَ لاَ يَدْخُلُ بَيْتَهُ خَصَاصَةٌ.
امام کاظم علیه السلام فرمود: هر که اسب مو طلایی سپید را یا اسب سپید پیشانی یا اسبی که خالی سپید بر پیشانی اش باشد-و من اسب پیشانی سپید را که بینی و دست و پایش سپید باشد بیشتر دوست دارم-نگاهداری کند تا زمانی که آن اسب در خانه اش است تهیدستی به آن خانه در نیاید و تلخ کامی به آن راه نیابد. و شنیدم که آن حضرت علیه السلام فرمود: هر که اسبی را برای هراساندن دشمن یا باربری نگاهداری کند تا زمانی که مالک آن اسب است همواره یاری شود و نیازمندی و ناداری به خانه اش راه نیابد.