امام محمد باقر (علیه السلام)
عَنِ اَلسَّكُونِيِّ قَالَ : قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ إِنِّي رُبَّمَا قَسَمْتُ اَلشَّيْءَ بَيْنَ أَصْحَابِي أَصِلُهُمْ بِهِ فَكَيْفَ أُعْطِيهِمْ فَقَالَ أَعْطِهِمْ عَلَى اَلْهِجْرَةِ وَ اَلدِّينِ وَ اَلْفِقْهِ وَ اَلْفَضْلِ .
سکونی گوید:به امام باقر علیه السّلام عرض کردم:گاهی بین دوستانم چیزی را تقسیم می کنم تا به آنها برسانم، چگونه به آنها بدهم؟فرمود:به کسانی که متدیّن و فقیه و اهل فضل هستند بده.
عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَالَ اَللَّهُ تَعَالَى إِنَّ مِنْ أَغْبَطِ أَوْلِيَائِي عِنْدِي رَجُلا خَفِيفَ اَلْحَالِ ذَا خَطَرٍ أَحْسَنَ عِبَادَةَ رَبِّهِ فِي اَلْغَيْبِ وَ كَانَ غَامِضا فِي اَلنَّاسِ جُعِلَ رِزْقُهُ كَفَافا فَصَبَرَ عَلَيْهِ مَاتَ فَقَلَّ تُرَاثُهُ وَ قَلَّ بَوَاكِيهِ.
امام باقر علیه السّلام از رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله روایت کند که فرمود:خداوند متعال می فرماید: رشک آورترین دوستانم نزد من مردی است که قیود و تشریفات ندارد، و عظیم القدر است، عبادت پروردگارش را در نهان به نیکویی انجام دهد، و در میان مردم گمنام است، روزی خود را به اندازه قرار داده و بر آن شکیباست، هنگامی که از دنیا برود میراثش اندک و گریه کنندگانش کم باشند.
عَنْ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ عَجْلاَنَ عَنِ اَلسَّكُونِيِّ قَالَ : قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ رُبَّمَا قَسَمْتُ اَلشَّيْءَ بَيْنَ أَصْحَابِي أَصِلُهُمْ بِهِ فَكَيْفَ أُعْطِيهِمْ فَقَالَ أَعْطِهِمْ عَلَى اَلْهِجْرَةِ وَ اَلدِّينِ وَ اَلْفَضْلِ وَ اَلْفِقْهِ .
راوی گوید، به امام باقر علیه السّلام عرض کردم:گاهی چیزی را بین رفیقانم به عنوان صله تقسیم می کنم، این کار را چگونه بکنم؟فرمود:به برتری در هجرت در دین، و فضل دانش و فقه تقسیم بکن.
قَالَ اَلْبَاقِرُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ لاَ تُقَارِنْ وَ لاَ تُوَاخِ أَرْبَعَة اَلْأَحْمَقَ وَ اَلْبَخِيلَ وَ اَلْجَبَانَ وَ اَلْكَذَّابَ أَمَّا اَلْأَحْمَقُ فَإِنَّهُ يُرِيدُ أَنْ يَنْفَعَكَ فَيَضُرُّكَ وَ أَمَّا اَلْبَخِيلُ فَإِنَّهُ يَأْخُذُ مِنْكَ وَ لاَ يُعْطِيكَ وَ أَمَّا اَلْجَبَانُ فَإِنَّهُ يَهْرُبُ عَنْكَ وَ عَنْ وَالِدَيْهِ وَ أَمَّا اَلْكَذَّابُ فَإِنَّهُ يَصْدُقُ وَ لاَ يُصَدَّقُ.
امام باقر علیه السّلام فرمود:به چهار نفر نزدیک مشو و با آنها برادری نکن:احمق، بخیل، ترسو، دروغگو. اما احمق؛ به جای اینکه تو را سود رساند ضرر می زند، اما بخیل؛ از تو می گیرد و چیزی به تو نمی دهد، اما ترسو؛ هم از تو فرار می کند و هم از پدر و مادرش، و اما دروغگو؛ تصدیق می کند ولی راست نمی گوید.
عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ لَيْسَ بِمُؤْمِنٍ مَنْ لَمْ يَأْمَنْ جَارُهُ بَوَائِقَهُ.
امام باقر علیه السّلام از رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله نقل فرماید که:مؤمن نیست کسی که همسایه اش از آزار او در امان نباشد.
عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ مِنَ اَلْفَوَاقِرِ اَلَّتِي تَقْصِمُ اَلظَّهْرَ جَارَ اَلسَّوْءِ إِنْ رَأَى حَسَنَة أَخْفَاهَا وَ إِنْ رَأَى سَيِّئَة أَفْشَاهَا.
امام باقر علیه السّلام فرمود:یکی از بلاهای کمر شکن که پشت انسان را می شکند همسایۀ بد است، اگر از انسان خوشرفتاری و نیکی بیند پنهان کند، و اگر بدی بیند فاش سازد.
مِنْ كِتَابِ اَلْمَحَاسِنِ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يُحِبُّ اَلْحَيِيَّ اَلْحَلِيمَ.
امام باقر علیه السّلام فرمود:خداوند عزّ و جلّ انسان با حیا و بردبار را دوست دارد.
عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لِمُوسَى بْنِ عِمْرَانَ يَا مُوسَى اُشْكُرْنِي حَقَّ شُكْرِي قَالَ يَا رَبِّ كَيْفَ أَشْكُرُكَ حَقَّ شُكْرِكَ وَ اَلنِّعْمَةُ مِنْكَ وَ اَلشُّكْرُ عَلَيْهَا نِعْمَةٌ مِنْكَ فَقَالَ اَللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى إِذَا عَرَفْتَ أَنَّ ذَلِكَ مِنِّي فَقَدْ شَكَرْتَنِي حَقَّ شُكْرِي.
امام باقر علیه السّلام فرمود:خداوند عزّ و جل به موسی بن عمران فرمود:ای موسی، حق شکر مرا بجای آور.عرض کرد:پروردگارا چگونه حق شکرت را بجای آورم در حالی که نعمت از توست و شکر بر آن باز نعمت دیگری است از جانب تو.خداوند تبارک و تعالی فرمود: همین که شناختی که این اداء شکر نیز نعمت است حق شکر مرا بجای آورده ای.
عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ كَانَ عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ يَقُولُ إِنَّهُ لَيُعْجِبُنِي اَلرَّجُلُ أَنْ يُدْرِكَهُ حِلْمُهُ عِنْدَ غَضَبِهِ.
امام باقر علیه السّلام فرمود:من از مردی که هنگام غضب بردبار باشد خوشم می آید.
عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَا مِنْ جُرْعَةٍ يَتَجَرَّعُهَا عَبْدٌ أَحَبَّ إِلَى اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْ جُرْعَةِ غَيْظٍ يَرُدُّهَا فِي قَلْبِهِ وَ رَدَّهَا بِصَبْرٍ أَوْ رَدَّهَا بِحِلْمٍ.
امام باقر علیه السّلام فرمود:هیچ جرعه ای نزد خدای عزّ و جلّ از جرعۀ خشمی که بنده در دلش با جوشش و هیجان بنوشد و آن را با شکیبائی یا بردباری دفع کند، محبوبتر نیست.
عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَا ظُلِمَ أَحَدٌ بِظُلاَمَةٍ فَقَدَرَ أَنْ يُكَافِيَ بِهَا وَ لَمْ يَفْعَلْ إِلاَّ أَبْدَلَهُ اَللَّهُ مَكَانَهَا عِزّا .
امام باقر علیه السّلام فرمود:هر کس مورد ظلم قرار گرفت، و قدرت مجازات کردن ظالم را هم داشت، ولی انجام نداد، خداوند به جایش به او عزّت دهد.
عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : لاَ يَنْقَطِعُ اَلْمَزِيدُ مِنَ اَللَّهِ حَتَّى يَنْقَطِعَ اَلشُّكْرُ عَلَى اَلْعِبَادِ.
امام باقر علیه السّلام فرمود:افزایش نعمت از خدا نمی گسلد مگر اینکه شکر بندگان بگسلد.
