عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ مِنْ صَلاَحِ اَلدِّينِ وَ صَلاَحِ أَهْلِ اَلدِّينِ وَ قَالَ اَلْآخَرُ إِنَّ مِنْ صَلاَحِ اَلْإِسْلاَمِ وَ صَلاَحِ أَهْلِ اَلْإِسْلاَمِ أَنْ تَصِيرَ اَلْأَمْوَالُ إِلَى مَنْ يُؤَدِّي فِيهَا اَلْحُقُوقَ وَ يَصْطَنِعُ فِيهَا اَلْمَعْرُوفَ وَ إِنَّ مِنْ فَسَادِ اَلدِّينِ وَ فَسَادِ أَهْلِ اَلدِّينِ أَنْ تَصِيرَ اَلْأَمْوَالُ إِلَى مَنْ لاَ يُؤَدِّي فِيهَا اَلْحَقَّ وَ لاَ يَصْطَنِعُ فِيهَا اَلْمَعْرُوفَ عَنْهُ مِثْلَهُ إِلاَّ أَنَّهُ قَالَ مِنْ بَقَاءِ اَلْإِسْلاَمِ وَ بَقَاءِ اَلْمُسْلِمِينَ وَ إِنَّ مِنْ فَنَاءِ اَلْإِسْلاَمِ وَ فَنَاءِ…
امام باقر علیه السّلام فرمود:مصلحت دین و اهل دین به عبارت دیگر:مصلحت اسلام و مسلمین این است که اموال در دست افرادی قرار گیرد که حقوق آن را ادا کنند، و با آن کارهای نیک انجام دهد، و از مفسدۀ دین و اهل دین این که اموال در دست کسی قرار گیرد که حقوق آن را نمی پردازد و آن را در راه نیک مصرف نمی کند.
عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : أَيُّمَا رَجُلٍ مِنْكُمْ رَأَى فِي نَفْسِهِ وَ وَلَدِهِ أَوْ مَالِهِ وَ أَهْلِهِ غَيْرا فَلْيَسْتَعِنْ رَبَّهُ وَ يَسْتَغْفِرْهُ ثُمَّ قَالَ اَلْبَاقِرُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ وَ أَنَا أَضْمَنُ لَهُ إِذَا هُوَ فَعَلَ ذَلِكَ وَ عَلَى اَللَّهِ أَنْ يُعِينَهُ وَ يَرْجِعَ لَهُ مَا أَحَبَّ.
امام باقر علیه السّلام فرمود:هر مردی از شما در خود یا فرزندان یا مال و فامیلش تغییری در نعمتهایی که به او داده شده مشاهده کرد، باید از خدا یاری بخواهد و از او طلب آمرزش نماید.سپس فرمود:من او را ضمانت می کنم که اگر این کار را بکند؛ خداوند به او کمک کند و هر چه بخواهد به او برسد.
عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَنْ تَيَسَّرَ مِمَّا فَاتَهُ أَرَاحَ بَدَنَهُ.
امام باقر علیه السّلام فرمود:هر که نسبت به از دست رفته اش به آسانی گذشت بدنش آرام گیرد.
عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : أَظْهِرِ اَلْيَأْسَ مِمَّا فِي أَيْدِي اَلنَّاسِ فَإِنَّ ذَلِكَ هُوَ اَلْغِنَى وَ إِيَّاكَ وَ اَلطَّمَعَ فَإِنَّهُ اَلْفَقْرُ اَلْحَاضِرُ.
امام باقر علیه السّلام فرمود:از آنچه در دست مردم است قطع امید کن، زیرا این قطع امید کردن؛ خود بی نیازی است، و از طمع بپرهیز، زیرا که او فقر حاضر است.
عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ أَنَّهُ كَانَ يَكْرَهُ أَنْ يُسْمَعَ مِنَ اَلْمُبْتَلَى اَلتَّعَوُّذُ مِنَ اَلْبَلاَءِ.
نقل شده که امام باقر علیه السّلام دوست نداشت که از شخص گرفتار کلمۀ تعوّذ را بشنود، یعنی: پناه بردن به خدا از بلا.
عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : يَحِقُّ عَلَى اَلْمُؤْمِنِ لِلْمُؤْمِنِ اَلنَّصِيحَةُ.
امام باقر علیه السّلام فرمود:سزاوار است که مؤمن خیر خواه مؤمن باشد.
عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَنِ اُغْتِيبَ عِنْدَهُ أَخُوهُ اَلْمُؤْمِنُ فَنَصَرَهُ وَ أَعَانَهُ نَصَرَهُ اَللَّهُ فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ وَ مَنِ اُغْتِيبَ عِنْدَهُ اَلْمُؤْمِنُ فَلَمْ يَنْصُرْهُ وَ لَمْ يَدْفَعْ عَنْهُ وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلَى نُصْرَتِهِ وَ عَوْنِهِ خَوَّفَهُ اَللَّهُ فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ.
امام باقر علیه السّلام فرمود:هر مؤمنی که نزدش غیبت مؤمن دیگری کنند و او از آن مؤمن دفاع کند، خداوند او را در دنیا و آخرت یاری کند، و هر که غیبت مؤمنی را بشنود و در حالی که قدرت دفاع دارد از او دفاع نکند، خداوند او را در دنیا و آخرت خواهد ترسانید.
عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فِي قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ قُولُوا لِلنّٰاسِ حُسْنا : قَالَ قُولُوا لِلنَّاسِ أَحْسَنَ مَا تُحِبُّونَ أَنْ يُقَالَ لَكُمْ فَإِنَّ اَللَّهَ يُبْغِضُ اَللَّعَّانَ اَلسَّبَّابَ اَلطَّعَّانَ عَلَى اَلْمُؤْمِنِينَ وَ اَلْفَاحِشَ اَلْمُتَفَحِّشَ وَ اَلسَّائِلَ اَلْمُلْحِفَ وَ يُحِبُّ اَلْحَيِيَّ اَلْحَلِيمَ اَلْعَفِيفَ اَلْمُتَعَفِّفَ .
امام باقر علیه السّلام در مورد آیۀ و به مردم سخنان نیک گویید ، فرمود:بهترین چیزی را که دوست دارید در مورد شما گفته شود به مردم بگویید، زیرا خداوند نفرین کننده و فحش دهنده و طعن زنندۀ بر مؤمنان و بدزبان، و گدای حریص و پررو را دوست ندارد، و افراد آبرومند بردبار با عفّت عفّت پیشه را دوست دارد.
عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَنْ خَالَطْتَ فَإِنِ اِسْتَطَعْتَ أَنْ تَكُونَ يَدُكَ اَلْعُلْيَا عَلَيْهِ فَافْعَلْ.
امام باقر علیه السّلام فرمود:با هر که معاشرت داری اگر می توانی دست عطایت را به سرشان بکشی، و به آنها خیری رسانی، آن را انجام بده.
عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : اَلْكَذِبُ كُلُّهُ إِثْمٌ إِلاَّ مَا نَفَعْتَ بِهِ مُؤْمِنا أَوْ دَفَعْتَ بِهِ عَنْ دِينِ اَلْمُسْلِمِ.
امام باقر علیه السّلام فرمود:هر دروغی حرام است، مگر دروغی که سودی برای مؤمنی داشته باشد، یا بخواهی از دین و عقیدۀ مسلمان دفاع کنی.
عَنْ أَبِي عُبَيْدَةَ اَلْحَذَّاءِ قَالَ : كُنْتُ مَعَ أَبِي جَعْفَرٍ فِي طَرِيقِ اَلْمَدِينَةِ فَوَقَعَ سَاجِدا لِلَّهِ فَقَالَ لِي حِينَ اِسْتَتَمَّ قَائِما يَا زِيَادُ أَنْكَرْتَ عَلَيَّ حِينَ رَأَيْتَنِي سَاجِدا فَقُلْتُ بَلَى جُعِلْتُ فِدَاكَ قَالَ ذَكَرْتُ نِعْمَة أَنْعَمَهَا اَللَّهُ عَلَيَّ فَكَرِهْتُ أَنْ أَجُوزَ حَتَّى أُؤَدِّيَ شُكْرَهَا .
ابو عبیده حذاء گوید:در راه مدینه به همراه امام باقر علیه السّلام بودم، که ناگهان ایشان مشغول سجده برای خدا شدند، زمانی که تمام شد و ایستادند به من فرمود:ای زیاد از سجده کردن ناگهانی من در شگفت شدی؟گفتم:بلی فدایت شوم؛ فرمود:به یاد نعمتی افتادم که خداوند به من عطا فرموده بود، و بر من سخت آمد که بگذرم و شکر آن را بجا نیاورم.
عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مِنْ حَقِّ اَلْمُؤْمِنِ عَلَى أَخِيهِ أَنْ يُشْبِعَ جَوْعَتَهُ وَ يُوَارِيَ عَوْرَتَهُ وَ يُفَرِّجَ عَنْهُ كُرْبَتَهُ وَ يَقْضِيَ دَيْنَهُ فَإِذَا مَاتَ خَلَّفَهُ فِي أَهْلِهِ وَ وُلْدِهِ.
امام باقر علیه السّلام فرمود:از حق مؤمن بر برادر مؤمنش این است که گرسنگی او را رفع کند، و زشتیهایش را بپوشاند، و از گرفتاریش نجات بخشد، و قرضش را بپردازد، و چون بمیرد نسبت به خانواده و فرزندانش از او جانشینی کند.
