احادیث امام باقر (ع)

عَنْهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : لاَ يُحَالُ بَيْنَ اَلْعَبْدِ وَ بَيْنَ اَلتَّوْبَةِ حَتَّى يَتَغَرْغَرَ لِحَيَاتِهِ.

امام باقر علیه السّلام می فرماید:بین بنده و توبه چیزی مانع نمی شود تا زمانی که جانش به حلقومش برسد.

عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : لاَ وَ اَللَّهِ مَا أَرَادَ اَللَّهُ مِنَ اَلنَّاسِ إِلاَّ خَصْلَتَيْنِ أَنْ يُقِرُّوا لَهُ بِالنَّعِيمِ فَيَزِيدَهُمْ وَ بِالذُّنُوبِ فَيَغْفِرَهَا لَهُمْ.

امام باقر علیه السّلام می فرماید:به خدا سوگند، خداوند از مردم جز دو خصلت نخواسته است: اعتراف به نعمتهای او تا نعمت را بر ایشان بیافزاید، و اعتراف به گناهان تا آنها را بر ایشان بیامرزد.

عَنْهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَا يَنْجُو مِنَ اَلذَّنْبِ إِلاَّ مَنْ أَقَرَّ بِهِ.

امام باقر علیه السّلام می فرماید:از گناه نجات نیابد بجز آن کس که بدان اعتراف نماید.

عَنْهُ قَالَ : كَفَى بِالنَّدَمِ تَوْبَة .

امام باقر علیه السّلام می فرماید:پشیمانی برای توبه کافی است.

وَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مَا مِنْ عَبْدٍ يَعْمَلُ عَمَلا لاَ يَرْضَاهُ اَللَّهُ إِلاَّ سَتَرَ عَلَيْهِ أَوَّلا فَإِذَا ثَنَّى سَتَرَ عَلَيْهِ فَإِذَا ثَلَّثَ أَهْبَطَ اَللَّهُ مَلَكا فِي صُورَةِ آدَمِيٍّ يَقُولُ لِلنَّاسِ إِنَّ فُلاَنا يَعْمَلُ كَذَا وَ كَذَا.

امام باقر علیه السّلام فرمود:هر بندۀ مؤمنی عملی را که مورد رضای خدا نیست انجام دهد خداوند نخستین بار گناهش را می پوشاند، و اگر مرتبۀ دوم انجام دهد باز هم خداوند بر او می پوشاند، و هر گاه مرتبۀ سوم مرتکب شد، خداوند ملکی را به صورت آدمی به زمین می فرستد تا به مردم اعلام کند که:فلانی فلان کار و فلان عمل را انجام داد.

مِنْ كِتَابِ اَلْمَحَاسِنِ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فِي حَدِيثٍ لَهُ قَالَ لِزِيَادٍ وَيْحَكَ هَلِ اَلدِّينُ إِلاَّ اَلْحُبُّ أَ لاَ تَرَى قَوْلَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اَللّٰهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اَللّٰهُ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ : أَ وَ لاَ تَرَى قَوْلَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ لِمُحَمَّدٍ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ اَلْإِيمٰانَ وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ : وَ قَالَ يُحِبُّونَ مَنْ هٰاجَرَ إِلَيْهِمْ : فَالدِّينُ هُوَ اَلْحُبُّ وَ اَلْحُبُّ هُوَ اَلدِّينُ.

امام باقر علیه السّلام در ضمن حدیث طولانی به زیاد فرمود:وای بر تو آیا دین غیر از دوست داشتن است؟آیا کلام خدای عزّ و جل را ندیده ای؟ اگر خدا را دوست می دارید از من پیروی کنید، تا خدا شما را دوست بدارد و گناهان شما را ببخشد ، آیا سخن خدای عزّ و جل را به محمّد صلّی اللّٰه علیه و آله نشنیده ای ایمان را برای شما محبوب قرار داد و آن را در دلهای شما زینت داد و فرمود: دوست می دارند کسی را که بسوی آنها هجرت کند ، دین همان دوست داشتن است و دوست داشتن همان دین است.

عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ اَلْمُتَحَابُّونَ فِي اَللَّهِ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ عَلَى أَرْضٍ زَبَرْجَدَةٍ خَضْرَاءَ فِي ظِلِّ عَرْشِهِ عَنْ يَمِينِهِ وَ كِلْتَا يَدَيْهِ يَمِينٌ وُجُوهُهُمْ أَشَدُّ بَيَاضا مِنَ اَلثَّلْجِ وَ أَضْوَأُ مِنَ اَلشَّمْسِ اَلطَّالِعَةِ يَغْبِطُهُمْ بِمَنْزِلَتِهِمْ كُلُّ مَلَكٍ مُقَرَّبٍ وَ نَبِيٍّ مُرْسَلٍ يَقُولُ اَلنَّاسُ مَنْ هَؤُلاَءِ فَيُقَالُ هَؤُلاَءِ اَلْمُتَحَابُّونَ فِي اَللَّهِ.

امام باقر علیه السّلام از قول رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود: دوستی کنندگان برای خدا در روز قیامت روی زمین زبرجدین و سبز رنگ زیر سایۀ عرش خدا، سمت راست او خواهند بود، در حالی که هر دو دست او راست است، چهره آنان سفیدتر از برف و نورانی تر از خورشید درخشان است، هر فرشته مقرّب و هر پیغمبر مرسلی به مقام آنان حسرت می خورد. مردم گویند:اینها کیانند؟به آنها گفته می شود: دوستی کنندگان برای خدایند.

عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : لَمَّا اِشْتَدَّ عَلَى أَبِي ذَرٍّ اَلْأَمْرُ قَالَ رَبِّ خَنِّقْنِي خِنَاقَكَ فَوَ عِزَّتِكَ إِنَّكَ تَعْلَمُ أَنَّ قَلْبِي يُحِبُّكَ.

از امام باقر علیه السّلام نقل شده که فرمود:چون که کار بر ابو ذر سخت گشت گفت:پروردگارا اندوه تو مرا خفه کرد، به عزتت قسم تو می دانی که قلبم تو را دوست دارد.

عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : لَوْ أَنَّ رَجُلا أَحَبَّ رَجُلا لِلَّهِ لَأَثَابَهُ اَللَّهُ عَلَى حُبِّهِ إِيَّاهُ وَ إِنْ كَانَ اَلْمَحْبُوبُ فِي عِلْمِ اَللَّهِ مِنْ أَهْلِ اَلنَّارِ وَ لَوْ أَنَّ رَجُلا أَبْغَضَ رَجُلا لِلَّهِ لَأَثَابَهُ اَللَّهُ عَلَى بُغْضِهِ إِيَّاهُ وَ إِنْ كَانَ اَلْمُبْغَضُ فِي عِلْمِ اَللَّهِ مِنْ أَهْلِ اَلْجَنَّةِ .

از امام باقر علیه السّلام نقل شد که فرمود:اگر مردی برای خدا مردی را دوست بدارد، خدا برای دوستیش او را ثواب دهد، اگر چه آن کس را که دوست داشته در علم خدا اهل دوزخ باشد، و اگر مردی برای خدا مردی را دشمن بدارد، خدا برای دشمنیش به او ثواب دهد، اگر چه آن کس را که دشمن داشته در علم خدا از اهل بهشت باشد.

قَالَ اَلْبَاقِرُ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ إِنَّا لَنُحِبُّ أَنْ نَتَمَتَّعَ بِالْأَهْلِ وَ اَللُّحْمَةِ وَ اَلْخَوَلِ وَ لَنَا أَنْ نَدْعُوَ بِمَا لَمْ يَنْزِلْ أَمْرُ اَللَّهِ فَإِذَا نَزَلَ أَمْرُ اَللَّهِ لَمْ يَكُنْ لَنَا أَنْ نُحِبَّ مَا لَمْ يُحِبَّهُ اَللَّهُ.

امام باقر علیه السّلام فرمود:ما علاقمندیم که از همسر و خویشاوندان و عطایای الهی از قبیل بندگان و کنیزکان بهره مند شویم، وظیفه ماست که دعا کنیم به آنچه حکم خدا در بارۀ آن نازل نشده، و هر گاه حکم خدا نازل شد ما نمی توانیم دوست بداریم آنچه را که خدا دوست نمی دارد.

عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : أَتَى أَبَا ذَرٍّ رَحِمَهُ اَللَّهُ سَارٌّ لَهُ فِي غَنَمِهِ فَقَالَ قَدْ كَثُرَتِ اَلْغَنَمُ وَ وَلَدَتْ فما فَقَالَ بشرني تُبَشِّرُنِي بِكَثْرَتِهَا فَمَا قَلَّ مِنْهَا وَ كَفَى أَحَبُّ إِلَيَّ مِمَّا كَثُرَ مِنْهَا وَ أَلْهَى.

امام باقر علیه السّلام فرمود:مردی نزد ابا ذر آمد و او را در مورد گوسفندانش مژده داد، ابا ذر گفت:بحقیقت گوسفندان زیاد شده اند و تولید مثل کرده اند، و لکن زیاد شدن آنها برای من مژده نیست، آنچه از گوسفندانم کم باشد و ما را کفایت کند؛ نزد من محبوبتر از آنست که زیاد باشد و ما را از یاد خدا غافل کند.

عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِنَّ مِنْ عِبَادِيَ اَلْمُؤْمِنِينَ عِبَادا لاَ يَصْلُحُ لَهُمْ أَمْرُ دِينِهِمْ إِلاَّ بِالْغِنَاءِ وَ اَلسَّعَةِ وَ اَلصِّحَّةِ فِي اَلْبَدَنِ فَأَبْلُوهُمْ بِالْغِنَى وَ اَلسَّعَةِ وَ صِحَّةِ اَلْبَدَنِ فَيَصْلُحُ عَلَيْهِمْ أَمْرُ دِينِهِمْ وَ إِنَّ مِنْ عِبَادِيَ اَلْمُؤْمِنِينَ لَعِبَادا لاَ يَصْلُحُ أَمْرُ دِينِهِمْ إِلاَّ بِالْفَاقَةِ وَ اَلْمَسْكَنَةِ وَ اَلسُّقْمِ فِي أَبْدَانِهِمْ فَأَبْلُوهُمْ بِالْفَاقَةِ وَ اَلْمَسْكَنَةِ وَ اَلسُّقْمِ فَيَصْلُحُ…

امام باقر علیه السّلام از رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله نقل می کند که فرمود:خداوند عزّ و جل فرمود:برخی از بندگان مؤمنم کسانی باشند که امر دینشان جز با ثروتمندی و وسعت در زندگی و تندرستی اصلاح نشود، از این جهت آنها را با ثروت و وسعت در زندگی و تندرستی می آزمایم، تا امر دینشان اصلاح شود، و برخی از بندگان مؤمنم کسانی اند که امر دینشان جز با فقر و تهیدستی و ناخوشی در بدنهایشان اصلاح نشود، آنها را با فقر و تهیدستی و بیماری می آزمایم تا امر دینشان اصلاح شود، من به آنچه امر دین بندگان مؤمنم را اصلاح کند داناترم.