عَنِ اَلصَّادِقِ عَنِ اَلنَّبِيِّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَالَ : إِذَا بَلَغَ اَلْمَرْءُ أَرْبَعِينَ سَنَة آمَنَهُ اَللَّهُ مِنَ اَلْأَدْوَاءِ اَلثَّلاَثَةِ مِنَ اَلْجُنُونِ وَ اَلْجُذَامِ وَ اَلْبَرَصِ فَإِذَا بَلَغَ اَلْخَمْسِينَ خَفَّفَ اَللَّهُ عَلَيْهِ حِسَابَهُ فَإِذَا بَلَغَ اَلسِّتِّينَ رَزَقَهُ اَللَّهُ اَلْإِنَابَةَ إِلَيْهِ فَإِذَا بَلَغَ اَلسَّبْعِينَ أَحَبَّهُ اَللَّهُ وَ أَهْلُ اَلسَّمَاءِ فَإِذَا بَلَغَ اَلثَّمَانِينَ أَمَرَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِإِثْبَاتِ حَسَنَاتِهِ وَ إِلْقَاءِ سَيِّئَاتِهِ فَإِذَا بَلَغَ اَلتِّسْعِينَ غَفَرَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَهُ مَا…
امام صادق علیه السّلام از پیامبر اکرم صلّی اللّٰه علیه و آله نقل کند که فرمود:چون مرد به چهل سالگی رسد خداوند او را از سه مرض حفظ کند:از دیوانگی و جذام و پیسی، چون به پنجاه سالگی رسد خداوند حسابش را سبک گیرد، و چون به شصت سالگی رسد خداوند به او توفیق توبه کردن را روزی کند، هر گاه به هفتاد سالگی رسید خدا و اهل آسمان دوستش بدارند، و هر گاه به هشتاد رسید خداوند فرمان به نوشتن حسناتش و حذف بدیهایش دهد، و هر گاه به نود سال رسید خداوند گناهان گذشته و آینده اش را ببخشاید، و جزء اسیران خدا در زمین بحساب آید.
عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عُمَيْرٍ قَالَ سَمِعْتُ مُوسَى بْنَ جَعْفَرٍ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ يَقُولُ لاَ يُخَلِّدُ اَللَّهُ فِي اَلنَّارِ إِلاَّ أَهْلَ اَلْكُفْرِ وَ اَلْجُحُودِ وَ أَهْلَ اَلضَّلاَلِ وَ اَلشِّرْكِ وَ مَنِ اِجْتَنَبَ اَلْكَبَائِرَ مِنَ اَلْمُؤْمِنِينَ لَمْ يُسْأَلْ عَنِ اَلصَّغَائِرِ قَالَ اَللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبٰائِرَ مٰا تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئٰاتِكُمْ وَ نُدْخِلْكُمْ مُدْخَلا كَرِيما : قَالَ قُلْتُ يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ فَالشَّفَاعَةُ لِمَنْ تَجِبُ مِنَ اَلْمُذْنِبِينَ قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ آبَائِهِ عَنْ عَلِيٍّ…
محمّد بن ابی عمیر گوید:از امام کاظم علیه السّلام شنیدم که می فرمود:خداوند در آتش جاودان ننماید مگر کفّار و منکران و گمراهان و مشرکان، و هر مؤمنی که از گناهان کبیره دوری کند خداوند او را از گناهان صغیره باز خواست نمی کند، خداوند متعال می فرماید: اگر از گناهان کبیره ای که از آن نهی شده اید دوری کنید ما گناهان صغیرۀ شما را پرده پوشی می کنیم، و شما را در جایگاهی بزرگ قرار می دهیم . راوی گوید:گفتم:یا ابن رسول اللّٰه پس شفاعت شامل کدامیک از گناهکاران می شود؟فرمود:پدرم از پدرانش از علی علیه السّلام نقل کند که فرمود:از رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله شنیدم که می فرمود:شفاعت من برای کسانی از امّتم است که گناه کبیره ای مرتکب شده اند، و اما نیکوکاران نیازی به شفاعت ندارند. ابن ابی عمیر گوید:عرض کردم:یا…
عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عُمَرَ قَالَ سَمِعْتُ مُوسَى بْنَ جَعْفَرٍ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ يَقُولُ لَيْسَ مِنَّا مَنْ لَمْ يُحَاسِبْ فِي كُلِّ يَوْمٍ نَفْسَهُ فَإِنْ عَمِلَ حَسَنا اِسْتَزَادَ اَللَّهَ مِنْهُ وَ حَمِدَ اَللَّهَ عَلَيْهِ وَ إِنْ عَمِلَ سَيِّئا اِسْتَغْفَرَ اَللَّهَ مِنْهُ وَ تَابَ إِلَيْهِ.
امام کاظم علیه السّلام می فرمود:از ما نیست کسی که هر روز نفس خود را محاسبه نکند، اگر کار نیکی کرده از خداوند زیادشدنش را بخواهد و خدا را بر آن سپاس گوید، و اگر کار بدی کرده از آن طلب استغفار از خداوند نماید و بسوی او توبه کند.
قَالَ اَلرِّضَا عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ لَيْسَ مِنَّا مَنْ لَمْ يُحَاسِبْ نَفْسَهُ فِي كُلِّ يَوْمٍ فَإِنْ عَمِلَ حَسَنا اِسْتَزَادَ اَللَّهَ مِنْهُ وَ إِنْ عَمِلَ سَيِّئا اِسْتَغْفَرَ اَللَّهَ مِنْهُ وَ تَابَ إِلَيْهِ.
امام رضا علیه السّلام فرمود:از ما نیست کسی که هر روز به حساب خود نرسد، اگر کار نیک انجام داده از خدا توفیق فزونیش کند، و اگر کار بدی کرده استغفار نماید و توبه کند.
سُئِلَ عَنِ اَلرَّجُلِ إِذَاشَرِبَ اَلْمُسْكِرَ مَا حَالُهُ قَالَ لاَ يَقْبَلُ اَللَّهُ صَلاَتَهُ أَرْبَعِينَ يَوْماً وَ لَيْسَ لَهُ تَوْبَةٌ فِي اَلْأَرْبَعِينَ فَإِنْ مَاتَ فِيهَا دَخَلَ اَلنَّارَ .
عمار بن موسی گوید: از امام صادق علیه السلام پرسیده شد که اگر مردی شراب نوشد وضعیتش چگونه باشد؟ فرمود: خداوند نمازش را چهل روز نپذیرد و توبه اش پذیرفته نگردد و اگر در این روزها بمیرد به دوزخ درآید.
لاَ تُحَقِّرُوا مُؤْمِناً فَقِيراً فَإِنَّهُ مَنْ حَقَّرَ مُؤْمِناً فَقِيراً وَ اِسْتَخَفَّ بِهِ حَقَّرَهُ اَللَّهُ تَعَالَى وَ لَمْ يَزَلْ مَاقِتاً لَهُ حَتَّى يَرْجِعَ عَنْ تَحْقِيرِهِ أَوْ يَتُوبَ قَالَ وَ مَنِ اِسْتَذَلَّ مُؤْمِناً وَ حَقَّرَهُ لِقِلَّةِ ذَاتِ يَدِهِ وَ لِفَقْرِهِ شَهَرَهُ اَللَّهُ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ عَلَى رُءُوسِ اَلْخَلاَئِقِ.
مومن تهیدست را خوار مسازید؛ زیرا به راستی، هر که مومن تهیدستی را خوار سازد و ناچیز انگارد خدای فرازمند او را خوار سازد و پیوسته بر او خشم گیرد تا آنگاه که از زشتکاری خویش دست کشد و یا توبه کند. و نیز فرمود: و هر که مومنی را به سبب تنگدستی و ناداری ذلیل و خوار کند خداوند او را در روز رستاخیز در پیش روی همه آفریدگان رسوا و انگشت نما گرداند.
كَانَ رَجُلٌ فِي اَلزَّمَنِ اَلْأَوَّلِ طَلَبَ اَلدُّنْيَا مِنْ حَلاَلٍ فَلَمْ يَقْدِرْ عَلَيْهَا فَطَلَبَهَا مِنْ حَرَامٍ فَلَمْ يَقْدِرْ عَلَيْهَا فَأَتَاهُ اَلشَّيْطَانُ فَقَالَ يَا هَذَا إِنَّكَ قَدْ طَلَبْتَ اَلدُّنْيَا مِنْ حَلاَلٍ فَلَمْ تَقْدِرْ عَلَيْهَا وَ طَلَبْتَهَا مِنْ حَرَامٍ فَلَمْ تَقْدِرْ عَلَيْهَا أَ فَلاَ أَدُلُّكَ عَلَى شَيْ ءٍ يَكْثُرُ بِهِ مَالُكَ وَ دُنْيَاكَ وَ تَكْثُرُ بِهِ تَبِعَتُكَ قَالَ بَلَى قَالَ تَبْتَدِعُ دِيناً وَ تَدْعُو إِلَيْهِ اَلنَّاسَ فَفَعَلَ فَاسْتَجَابَ لَهُ اَلنَّاسُ وَ أَطَاعُوهُ وَ أَصَابَ مِنَ اَلدُّنْيَا ثُمَّ إِنَّهُ فَكَّرَ فَقَالَ بِئْسَ مَا…
در روزگاران پیشین مردی بود که می خواست دنیا را از راه حلال بجوید و به دست آورد ولی نتوانست، پس آنگاه از راه حرام جویای دنیا شد تا آن را به دست آورد ولی باز هم نتوانست، پس شیطان نزد او آمد و گفت: ای مرد همانا تو از راه حلال جویای دنیا شدی و نتوانستی بر آن دست یابی و نیز از راه حرام جویای دنیا شدی ولی باز هم نتوانستی آن را به دست آوری. آیا می خواهی تو را به چیزی رهنمون سازم که دارایی ات فزونی گیرد و دنیایت سامان یابد و پیروانت بسیار شوند؟ گفت: آری. شیطان گفت: آیینی ساختگی پدید آور و مردمان را به آن فراخوان. آن مرد نیز چنین کرد و مردمان آیینش را پذیرفتند و فرمانبردارش شدند و او به دنیا دست یافت، پس از چندی به فکر فرو رفت و آنگاه با خویش گفت: کار بدی کردم که آیینی نو پدید آوردم و مردم را به آن…
قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ ص أَبَى اَللَّهُ تَعَالَى لِصَاحِبِ اَلْبِدْعَةِ بِالتَّوْبَةِ قِيلَ يَا رَسُولَ اَللَّهِ وَ كَيْفَ ذَلِكَ قَالَ إِنَّهُ قَدْ أُشْرِبَ قَلْبُهُ حُبَّهَا .
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود: خدای فرازمند توبه بدعتگزار را نمی پذیرد. عرض کردند: ای پیامبر خدا چرا؟ فرمود: زیرا به راستی، دلش لبریز از محبت آن بدعت شده است.
إِذَا كَانَ يَوْمُ اَلْقِيَامَةِ أَهَبَّ اَللَّهُ رِيحاً مُنْتِنَةً يَتَأَذَّى بِهَا أَهْلُ اَلْجَمْعِ حَتَّى إِذَا هَبَّتْ تُمْسِكُ بِأَنْفَاسِ اَلنَّاسِ نَادَاهُمْ مُنَادٍ هَلْ تَدْرُونَ مَا هَذِهِ اَلرِّيحُ اَلَّتِي قَدْ آذَتْكُمْ فَيَقُولُونَ لاَ فَقَدْ آذَتْنَا وَ بَلَغَتْ مِنَّا كُلَّ مَبْلَغٍ قَالَ فَيُقَالُ هَذِهِ اَلرِّيحُ رِيحُ فُرُوجِ اَلزُّنَاةِ اَلَّذِينَ لَقُوا اَللَّهَ بِالزِّنَاءِ ثُمَّ لَمْ يَتُوبُوا فَالْعَنُوهُمْ لَعَنَهُمُ اَللَّهُ قَالَ فَلاَ يَبْقَى فِي اَلْمَوْقِفِ أَحَدٌ إِلاَّ قَالَ اَللَّهُمَّ اِلْعَنِ اَلزُّنَاةَ.
امیر مومنان علیه السلام فرمود: آن هنگام که روز رستاخیز فرا رسد خداوند بادی بدبو را می وزاند که همگان از آن بو ناراحت شوند تا آنجا که آن بو نفس ها را بند آورد؛ آنگاه نداگری ندا دردهد: آیا می دانید که این بو که شما را می آزارد بوی چیست؟ گویند: نه، اما تا آنجا که می شده ما را آزرده است. به آنان گفته می شود: این بوی فرج زنان زناکار است که بدون توبه خدا را دیدار کرده اند و به سرای آخرت شتافته اند ، آنان را لعنت کنید که خداوند نیز آنان را لعنت نموده است، پس کسی در ایستادنگاه(توقفگاه)محشر نماند جز آنکه گوید: خدایا زناکاران را لعنت کن.
مَا أَحَدٌ يَظْلِمُ بِمَظْلِمَةٍ إِلاَّ أَخَذَهُ اَللَّهُ بِهَا فِي نَفْسِهِ وَ مَالِهِ فَأَمَّا اَلظُّلْمُ اَلَّذِي بَيْنَهُ وَ بَيْنَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَإِذَا تَابَ غَفَرَ اَللَّهُ لَهُ.
امام باقر علیه السلام فرمود: هیچ کس بر دیگری ستمی روا ندارد جز آنکه خداوند جان و مالش را به همان ستم گرفتار سازد ولی اگر از ستمی که میان او و خدای گرامی و بزرگ است توبه کند بخشوده شود.
مَنِ اِقْتَطَعَ مَالَ مُؤْمِنٍ غَصْباً بِغَيْرِ حَقِّهِ لَمْ يَزَلِ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مُعْرِضاً عَنْهُ مَاقِتاً لِأَعْمَالِهِ اَلَّتِي يَعْمَلُهَا مِنَ اَلْبِرِّ وَ اَلْخَيْرِ لاَ يُثْبِتُهَا فِي حَسَنَاتِهِ حَتَّى يَتُوبَ وَ يَرُدَّ اَلْمَالَ اَلَّذِي أَخَذَهُ إِلَى صَاحِبِهِ.
امام باقر علیه السلام روایت نموده که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود: هر که دارایی مومنی را غاصبانه و بدون رضایت او فراچنگ آورد خدای گرامی و بزرگ پیوسته از او روی گرداند و بر احسان و نیکی ای که انجام می دهد خشم گیرد و آن کارهای نیک را در زمره کارهای نیکش ننویسد تا آنگاه که توبه کند و دارایی ای را که فراچنگ خویش آورده به صاحبش باز گرداند.
خَطَبَنَا رَسُولُ اَللَّهِ ص قَبْلَ وَفَاتِهِ وَ هِيَ آخِرُ خُطْبَةٍ خَطَبَهَا بِالْمَدِينَةِ حَتَّى لَحِقَ بِاللَّهِ تَعَالَى فَوَعَظَ بِمَوَاعِظَ ذَرَفَتْ مِنْهَا اَلْعُيُونُ وَ وَجِلَتْ مِنْهَا اَلْقُلُوبُ وَ اِقْشَعَرَّتْ مِنْهَا اَلْجُلُودُ وَ تَقَلْقَلَتْ مِنْهَا اَلْأَحْشَاءُ أَمَرَ بِلاَلاً فَنَادَى اَلصَّلاَةَ جَامِعَةً فَاجْتَمَعَ اَلنَّاسُ وَ خَرَجَ رَسُولُ اَللَّهِ ص حَتَّى اِرْتَقَى اَلْمِنْبَرَ فَقَالَ يَا أَيُّهَا اَلنَّاسُ اُدْنُوا وَ أَوْسِعُوا لِمَنْ خَلْفَكُمْ قَالَهَا ثَلاَثَ مَرَّاتٍ فَدَنَا اَلنَّاسُ وَ اِنْضَمَّ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ فَالْتَفَتُوا فَلَمْ يَرَوْا…
این باب شامل کیفر پاره ای از اعمال است 1-... ابو هریره و عبد الله بن عباس گفتند: رسول خدا صلی الله علیه و آله چندی پیش از آنکه وفاتش در رسد برای ما سخنرانی ای کرد که آن آخرین سخنرانی پیامبر در مدینه بود و پس از آن دیری نپایید که به لقا الله پیوست. پیامبر صلی الله علیه و آله در آن سخنرانی آن چنان موعظه فرمود که اشک از دیدگان جاری گشت و دلها در اثر آن طپیدن گرفت و بدنها به لرزه درآمد و مردم نگران و بی تاب شدند. نخست پیامبر به بلال امر فرمود تا مردم را برای حضور در مسجد فرا خواند. وقتی همه مردم حضور یافتند، پیامبر صلی الله علیه و آله از اقامتگاه خود بیرون آمد و بر فراز منبر رفت و ابتدا سه بار فرمود: ای مردم هر چه می توانید نزدیک بیایید و برای کسانی که پشت سر شمایند جا باز کنید. مردم دستور…
