قال الإمام الکاظم عليه السلام:
عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عُمَيْرٍ قَالَ سَمِعْتُ مُوسَى بْنَ جَعْفَرٍ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ يَقُولُ لاَ يُخَلِّدُ اَللَّهُ فِي اَلنَّارِ إِلاَّ أَهْلَ اَلْكُفْرِ وَ اَلْجُحُودِ وَ أَهْلَ اَلضَّلاَلِ وَ اَلشِّرْكِ وَ مَنِ اِجْتَنَبَ اَلْكَبَائِرَ مِنَ اَلْمُؤْمِنِينَ لَمْ يُسْأَلْ عَنِ اَلصَّغَائِرِ قَالَ اَللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبٰائِرَ مٰا تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئٰاتِكُمْ وَ نُدْخِلْكُمْ مُدْخَلا كَرِيما : قَالَ قُلْتُ يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ فَالشَّفَاعَةُ لِمَنْ تَجِبُ مِنَ اَلْمُذْنِبِينَ قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ آبَائِهِ عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اَللَّهِ يَقُولُ إِنَّمَا شَفَاعَتِي لِأَهْلِ اَلْكَبَائِرِ مِنْ أُمَّتِي فَأَمَّا اَلْمُحْسِنُونَ مِنْهُمْ فَمَا عَلَيْهِمْ مِنْ سَبِيلٍ قَالَ اِبْنُ أَبِي عُمَيْرٍ فَقُلْتُ لَهُ يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ فَكَيْفَ تَكُونُ اَلشَّفَاعَةُ لِأَهْلِ اَلْكَبَائِرِ وَ اَللَّهُ تَعَالَى ذِكْرُهُ يَقُولُ وَ لاٰ يَشْفَعُونَ إِلاّٰ لِمَنِ اِرْتَضىٰ : وَ مَنِ اِرْتَكَبَ اَلْكَبَائِرَ لاَ يَكُونُ مُرْتَض ى فَقَالَ يَا أَبَا أَحْمَدَ مَا مِنْ مُؤْمِنٍ يَرْتَكِبُ ذَنْبا إِلاَّ سَاءَهُ ذَلِكَ وَ نَدِمَ عَلَيْهِ وَ قَدْ قَالَ اَلنَّبِيُّ كَفَى بِالنَّدَمِ تَوْبَة وَ قَالَ مَنْ سَرَّتْهُ حَسَنَتُهُ وَ سَاءَتْهُ سَيِّئَتُهُ فَهُوَ مُؤْمِنٌ فَمَنْ لَمْ يَنْدَمْ عَلَى ذَنْبٍ يَرْتَكِبُهُ فَلَيْسَ بِمُؤْمِنٍ وَ لَمْ تَجِبْ لَهُ اَلشَّفَاعَةُ وَ كَانَ ظَالِما وَ اَللَّهُ تَعَالَى ذِكْرُهُ يَقُولُ مٰا لِلظّٰالِمِينَ مِنْ حَمِيمٍ وَ لاٰ شَفِيعٍ يُطٰاعُ : فَقُلْتُ لَهُ يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ كَيْفَ لاَ يَكُونُ مُؤْمِنا مَنْ لاَ يَنْدَمُ عَلَى ذَنْبٍ يَرْتَكِبُهُ فَقَالَ يَا أَبَا أَحْمَدَ مَا مِنْ أَحَدٍ يَرْتَكِبُ كَبِيرَة مِنَ اَلْمَعَاصِي وَ هُوَ يَعْلَمُ أَنَّهُ سَيُعَاقَبُ عَلَيْهَا إِلاَّ نَدِمَ عَلَى مَا اِرْتَكَبَ وَ مَتَى نَدِمَ كَانَ تَائِبا مُسْتَحِقّا لِلشَّفَاعَةِ وَ مَتَى لَمْ يَنْدَمْ عَلَيْهَا كَانَ مُصِرّا وَ اَلْمُصِرُّ لاَ يُغْفَرُ لَهُ لِأَنَّهُ غَيْرُ مُؤْمِنٍ بِعُقُوبَةِ مَا اِرْتَكَبَ وَ لَوْ كَانَ مُؤْمِنا بِالْعُقُوبَةِ لَنَدِمَ وَ قَدْ قَالَ اَلنَّبِيُّ لاَ كَبِيرَةَ مَعَ اَلاِسْتِغْفَارِ وَ لاَ صَغِيرَةَ مَعَ اَلْإِصْرَارِ وَ أَمَّا قَوْلُ اَللَّهِ تَعَالَى وَ لاٰ يَشْفَعُونَ إِلاّٰ لِمَنِ اِرْتَضىٰ : فَإِنَّهُمْ لاَ يَشْفَعُونَ إِلاَّ لِمَنِ اِرْتَضَى اَللَّهُ دِينَهُ وَ اَلدِّينُ اَلْإِقْرَارُ بِالْجَزَاءِ عَلَى اَلْحَسَنَاتِ وَ اَلسَّيِّئَاتِ فَمَنِ اِرْتَضَى اَللَّهُ دِينَهُ نَدِمَ عَلَى مَا اِرْتَكَبَهُ مِنَ اَلذُّنُوبِ لِمَعْرِفَتِهِ بِعَاقِبَتِهِ فِي اَلْقِيَامَةِ .
محمّد بن ابی عمیر گوید:از امام کاظم علیه السّلام شنیدم که می فرمود:خداوند در آتش جاودان ننماید مگر کفّار و منکران و گمراهان و مشرکان، و هر مؤمنی که از گناهان کبیره دوری کند خداوند او را از گناهان صغیره باز خواست نمی کند، خداوند متعال می فرماید: اگر از گناهان کبیره ای که از آن نهی شده اید دوری کنید ما گناهان صغیرۀ شما را پرده پوشی می کنیم، و شما را در جایگاهی بزرگ قرار می دهیم . راوی گوید:گفتم:یا ابن رسول اللّٰه پس شفاعت شامل کدامیک از گناهکاران می شود؟فرمود:پدرم از پدرانش از علی علیه السّلام نقل کند که فرمود:از رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله شنیدم که می فرمود:شفاعت من برای کسانی از امّتم است که گناه کبیره ای مرتکب شده اند، و اما نیکوکاران نیازی به شفاعت ندارند. ابن ابی عمیر گوید:عرض کردم:یا ابن رسول اللّٰه چگونه شفاعت شامل اهل کبائر می شود، در حالی که خداوند متعال می فرماید: شفاعت نمی کنند مگر برای کسانی که خدا رضایت دهد و هر که مرتکب گناه کبیره شود مورد رضایت خدا نیست؟ فرمود:ای ابا احمد هیچ مؤمنی مرتکب گناه نمی شود مگر آنکه از کارش ناراحت و پشیمان می شود، و پیامبر خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:پشیمانی خود توبه است، و فرمود:هر کس از کار خوبش خوشش آید و از کار بدش آزرده شود مؤمن است، و فرمود:هر کس بر گناهی که کرده پشیمان نشود مؤمن نیست، و مورد شفاعت قرار نگیرد و ظالم خواهد بود، و خداوند متعالی فرمود: ظالمان حمایت نشوند و مورد شفاعت قرار نگیرند . عرض کردم:یا ابن رسول اللّٰه چگونه کسی که بر ارتکاب گناهش پشیمان نشود مؤمن به حساب نمی آید؟فرمود:ای ابا احمد هیچ کسی نیست که گناهی کبیره را مرتکب شود و بداند که بر آن عقاب می شود و از کارش پشیمان نشود، و چون پشیمان شد همین توبه است و سزاوار شفاعت می شود، و هر گاه پشیمان نشد اصرارکنندۀ بر گناه به حساب آید، و چنین کسی هرگز آمرزیده نخواهد شد، زیرا او به واسطۀ عقوبت گناهی که مرتکب شده دیگر مؤمن نیست، چون اگر ایمان به عقوبت داشت پشیمان می شد، و رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:با توبه، کبیره از بین می رود و با اصرار بر گناه، صغیره تبدیل به کبیره می شود. و اما سخن خدای متعالی که فرمود: شفاعت نمی کنند مگر کسی را که خدا رضایت دهد یعنی :آنان برای کسی که دینش را خدا نپذیرد شفاعت نمی کنند، و دین عبارتست از اقرار به پاداش بر نیکی ها و بدی ها، هر کس دینش مورد قبول خدا باشد نسبت به گناهانی که مرتکب شده پشیمان می شود، چون نسبت به عاقبتش در قیامت آگاه است.