احادیث امام باقر (ع)

إِنَّ أَسْرَعَ اَلشَّرِّ عِقَاباً اَلْبَغْيُ.

امام باقر علیه السلام فرمود: به راستی، زود کیفرترین بدی، بیدادگری و ستم است.

قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ ع قَوْلُ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْ أَجْلِ ذلِكَ كَتَبْنا عَلى بَنِي إِسْرائِيلَ أَنَّهُ مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسادٍ فِي اَلْأَرْضِ فَكَأَنَّما قَتَلَ اَلنّاسَ جَمِيعاً َ إِنَّمَا قَتَلَ وَاحِداً فَقَالَ يُوضَعُ فِي مَوْضِعٍ مِنْ جَهَنَّمَ إِلَيْهِ يَنْتَهِي شِدَّةُ عَذَابِ أَهْلِهَا لَوْ قَتَلَ اَلنَّاسَ جَمِيعاً كَانَ إِنَّمَا يَدْخُلُ ذَلِكَ اَلْمَكَانَ قُلْتُ فَإِنْ قَتَلَ آخَرَ قَالَ يُضَاعَفُ عَلَيْهِ .

حمران گوید: به امام باقر علیه السلام عرض کردم که معنای سخن خدای گرامی و بزرگ چیست که می فرماید: «از این رو بر بنی اسراییل نوشتیم که هر که کسی را بکشد بی آنکه آن مقتول کسی را کشته و یا تباهی در زمین کرده باشد چنان است که همه مردم را کشته است» مایده، آیه 32 و در حالی که تنها یک نفر را کشته است؟ امام علیه السلام فرمود: او را در جایگاهی از دوزخ نهند که سخت ترین عذاب دوزخیان در آنجاست. اگر همه مردم را نیز بکشد بی تردید به همان جایگاه رود. پرسیدم: اگر شخص دیگری را هم بکشد چگونه شود؟ فرمود: عذابش دو چندان گردد.

مَا مِنْ نَفْسٍ تُقْتَلُ بَرَّةً وَ لاَ فَاجِرَةً إِلاَّ وَ هِيَ تُحْشَرُ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ مُعَلَّقاً بِقَاتِلِهِ بِيَدِهِ اَلْيُمْنَى وَ رَأْسُهُ بِيَدِهِ اَلْيُسْرَى وَ أَوْدَاجُهُ تَشْخُبُ دَماً يَقُولُ يَا رَبِّ سَلْ هَذَا فِيمَ قَتَلَنِي فَإِنْ كَانَ قَتَلَهُ فِي طَاعَةِ اَللَّهِ يُثِيبُ اَلْقَاتِلُ وَ ذُهِبَ بِالْمَقْتُولِ إِلَى اَلنَّارِ وَ إِنْ كَانَ فِي طَاعَةِ فُلاَنٍ قِيلَ لَهُ اُقْتُلْهُ كَمَا قَتَلَكَ ثُمَّ يَفْعَلُ اَللَّهُ فِيهِمَا بَعْدَ مَشِيَّتِهِ.

امام باقر علیه السلام فرمود: هیچ نیکوکار و تبهکاری کشته نشود جز آنکه در روز رستاخیز در حالی محشور شود که قاتل خویش را با دست راست و سرش را بر دست چپش گرفته و از رگ هایش خون جاری باشد و گوید: پروردگارا از این شخص بپرس که چرا مرا کشت؟ پس اگر قاتل، در راه فرمانبرداری از خدای گرامی و بزرگ او را کشته باشد بهشت را به پاداش برد و مقتول به دوزخ رود و چون برای فرمانبرداری از فلان کس او را کشته باشد به مقتول گفته شود: به همان گونه که تو را کشت او را بکش، پس آنگاه خداوند بر طبق خواست خویش با آن دو رفتار کند.

مَنْ قَتَلَ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً أَثْبَتَ اَللَّهُ تَعَالَى عَلَيْهِ جَمِيعَ اَلذُّنُوبِ وَ بَرِئَ اَلْمَقْتُولُ مِنْهَا وَ ذَلِكَ قَوْلُ اَللَّهِ تَعَالَى أُرِيدُ أَنْ تَبُوءَ بِإِثْمِي وَ إِثْمِكَ فَتَكُونَ مِنْ أَصْحابِ اَلنّارِ

امام باقر علیه السلام فرمود: هر که مومنی را دانسته بکشد خدای گرامی و بزرگ همه گناهان مقتول را برای او نویسد و مقتول از همه گناهان رهایی یابد و این همان سخن خدای فرازمند است که فرمود: «من می خواهم که گناه من و گناه خود را برگیری تا از دوزخیان باشی» مایده ، آیه 29 .

مَا ضَرَبَ رَجُلٌ اَلْقُرْآنَ بَعْضَهُ بِبَعْضٍ إِلاَّ كَفَرَ.

امام صادق از پدرش علیهما السلام روایت نموده که فرمود: هیچ کس قسمتی از قرآن را به قسمتی دیگر نزند(و برخی از آیات را با برخی دیگر به نادرستی تفسیر نکند)جز آنکه کافر شود.

لِكُلِّ شَيْ ءٍ ثَمَرَةٌ وَ ثَمَرَةُ اَلْمَعْرُوفِ تَعْجِيلُ اَلسِّرَاجِ اَلسَّرَاحِ .

امام باقر علیه السلام فرمود: هر چیز را میوه ایست و میوه نیکوکاری چراغ را زود وقت روشن کردن است.

كُلُّ ذَنْبٍ يُكَفِّرُهُ اَلْقَتْلُ فِي سَبِيلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِلاَّ اَلدَّيْنَ فَإِنَّهُ لاَ كَفَّارَةَ لَهُ إِلاَّ أَدَاؤُهُ أَوْ يَقْضِيَ صَاحِبُهُ أَوْ يَعْفُوَ اَلَّذِي لَهُ اَلْحَقُّ.

امام باقر فرمود: کفاره هر گناهی کشته شدن در راه خدا است بجز بدهکاری که کفاره اش منحصر است در اینکه: یا خود بدهکار آن را بپردازد و یا رفیقش از جانب او پرداخت کند و یا طلبکار از حق خود بگذرد.

إِذَا أَحَبَّ اَللَّهُ عَبْداً نَظَرَ إِلَيْهِ فَإِذَا نَظَرَ إِلَيْهِ أَتْحَفَهُ مِنْ ثَلاَثَةٍ بِوَاحِدَةٍ إِمَّا صُدَاعٍ وَ إِمَّا حُمَّى وَ إِمَّا رَمَدٍ.

امام باقر(ع)فرمود: چون خداوند بنده ای را دوست بدارد مورد توجهش قرار دهد و چون باو توجه فرمود یکی از سه چیز را بوی تحفه فرستد: یا سردرد و یا تب و یا چشم درد.

كَفَى بِالنَّدَمِ تَوْبَةً.

امام باقر(ع)فرمود: توبه پشیمانی است و بس.

لَمَّا حَضَرَتْ عَلِيَّ بْنَ اَلْحُسَيْنِ ع اَلْوَفَاةُ ضَمَّنِي إِلَى صَدْرِهِ ثُمَّ قَالَ يَا بُنَيَّ أُوصِيكَ بِمَا أَوْصَانِي بِهِ أَبِي ع حِينَ حَضَرَتْهُ اَلْوَفَاةُ وَ بِمَا ذَكَرَ أَنَّ أَبَاهُ أَوْصَاهُ بِهِ يَا بُنَيَّ إِيَّاكَ وَ ظُلْمَ مَنْ لاَ يَجِدُ عَلَيْكَ نَاصِراً إِلاَّ اَللَّهَ .

امام باقر(ع)فرمود: پدرم در حال احتضار مرا بسینه گرفت و فرمود: فرزندم آنچه را که پدرم در ساعت آخر عمرش بر من وصیت کرد و یادآور شد که او را نیز پدرش همین وصیت کرده است بتو وصیت میکنم: فرزندم مبادا بر کسی که بجز خدا یار و یاوری ندارد ستم کنی.

إِنَّ اَلْخَيْرَ ثَقُلَ عَلَى أَهْلِ اَلدُّنْيَا عَلَى قَدْرِ ثِقَلِهِ فِي مَوَازِينِهِمْ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ وَ إِنْ اَلشَّرَّ خَفَّ عَلَى أَهْلِ اَلدُّنْيَا عَلَى قَدْرِ خِفَّتِهِ فِي مَوَازِينِهِمْ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ .

محمد بن مسلم گوید: شنیدم امام باقر(ع)میفرمود: کار خیر بهمان اندازه که در میزان روز قیامت سنگین است بر مردم دنیا پرست سنگین آید و کار بد را دنیا پرستان بمقدار سبکی اش در میزان روز قیامت سبک شمارند

إِنَّ اَلْمُؤْمِنَ إِذَا صَافَحَ اَلْمُؤْمِنَ تَفَرَّقَا عَنْ غَيْرِ ذَنْبٍ .

امام باقر علیه السلام فرمود: همانا مومن که با مومن مصافحه میکند بدون گناه از هم جدا می شوند.