قال الإمام باقر عليه السلام:
قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ ع قَوْلُ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْ أَجْلِ ذلِكَ كَتَبْنا عَلى بَنِي إِسْرائِيلَ أَنَّهُ مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسادٍ فِي اَلْأَرْضِ فَكَأَنَّما قَتَلَ اَلنّاسَ جَمِيعاً َ إِنَّمَا قَتَلَ وَاحِداً فَقَالَ يُوضَعُ فِي مَوْضِعٍ مِنْ جَهَنَّمَ إِلَيْهِ يَنْتَهِي شِدَّةُ عَذَابِ أَهْلِهَا لَوْ قَتَلَ اَلنَّاسَ جَمِيعاً كَانَ إِنَّمَا يَدْخُلُ ذَلِكَ اَلْمَكَانَ قُلْتُ فَإِنْ قَتَلَ آخَرَ قَالَ يُضَاعَفُ عَلَيْهِ .
حمران گوید: به امام باقر علیه السلام عرض کردم که معنای سخن خدای گرامی و بزرگ چیست که می فرماید: «از این رو بر بنی اسراییل نوشتیم که هر که کسی را بکشد بی آنکه آن مقتول کسی را کشته و یا تباهی در زمین کرده باشد چنان است که همه مردم را کشته است» مایده، آیه 32 و در حالی که تنها یک نفر را کشته است؟ امام علیه السلام فرمود: او را در جایگاهی از دوزخ نهند که سخت ترین عذاب دوزخیان در آنجاست. اگر همه مردم را نیز بکشد بی تردید به همان جایگاه رود. پرسیدم: اگر شخص دیگری را هم بکشد چگونه شود؟ فرمود: عذابش دو چندان گردد.