احادیث درباره کیفر قتل عمد

أَنَّهُ سُئِلَ عَمَّنْ قَتَلَ نَفْساً مُتَعَمِّداً قَالَ جَزَاؤُهُ جَهَنَّمُ .

از امام صادق علیه السلام پرسیدند که کیفر آنکه کسی را دانسته بکشد چیست؟ فرمود: کیفرش آتش دوزخ است.

قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ ع قَوْلُ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْ أَجْلِ ذلِكَ كَتَبْنا عَلى بَنِي إِسْرائِيلَ أَنَّهُ مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسادٍ فِي اَلْأَرْضِ فَكَأَنَّما قَتَلَ اَلنّاسَ جَمِيعاً َ إِنَّمَا قَتَلَ وَاحِداً فَقَالَ يُوضَعُ فِي مَوْضِعٍ مِنْ جَهَنَّمَ إِلَيْهِ يَنْتَهِي شِدَّةُ عَذَابِ أَهْلِهَا لَوْ قَتَلَ اَلنَّاسَ جَمِيعاً كَانَ إِنَّمَا يَدْخُلُ ذَلِكَ اَلْمَكَانَ قُلْتُ فَإِنْ قَتَلَ آخَرَ قَالَ يُضَاعَفُ عَلَيْهِ .

حمران گوید: به امام باقر علیه السلام عرض کردم که معنای سخن خدای گرامی و بزرگ چیست که می فرماید: «از این رو بر بنی اسراییل نوشتیم که هر که کسی را بکشد بی آنکه آن مقتول کسی را کشته و یا تباهی در زمین کرده باشد چنان است که همه مردم را کشته است» مایده، آیه 32 و در حالی که تنها یک نفر را کشته است؟ امام علیه السلام فرمود: او را در جایگاهی از دوزخ نهند که سخت ترین عذاب دوزخیان در آنجاست. اگر همه مردم را نیز بکشد بی تردید به همان جایگاه رود. پرسیدم: اگر شخص دیگری را هم بکشد چگونه شود؟ فرمود: عذابش دو چندان گردد.

أَوَّلُ مَا يَحْكُمُ اَللَّهُ تَعَالَى فِي اَلْقِيَامَةِ اَلدِّمَاءُ فَيُوقِفُ اِبْنَيْ آدَمَ فَيَفْصِلُ بَيْنَهُمَا ثُمَّ اَلَّذِينَ يَلُونَهُمْ مِنْ أَصْحَابِ اَلدِّمَاءِ حَتَّى لاَ يَبْقَى مِنْهُمْ أَحَدٌ ثُمَّ اَلنَّاسُ بَعْدَ ذَلِكَ فَيَأْتِي اَلْمَقْتُولُ قَاتِلَهُ فَيَشْخُبُ دَمُهُ فِي وَجْهِهِ فَيَقُولُ هَذَا قَتَلَنِي فَيَقُولُ أَنْتَ قَتَلْتَهُ فَلاَ يَسْتَطِيعُ أَنْ يَكْتُمَ اَللَّهَ حَدِيثاً.

امام باقر علیه السلام فرمود: نخستین چیزی که خدای فرازمند در روز رستاخیز در باره آن حکم کند خونریزی هاست؛ پس دو آدمیزاده نگاه داشته شود و به حسابشان رسیدگی شود، سپس در پی آن دو، به حساب کشندگان و کشته شدگان رسیدگی شود تا آنگاه که کسی از آنان نماند، پس آنگاه به حساب دیگران رسیدگی شود، آن هنگام مقتول در حالی که خون از رخسارش روان است به سراغ قاتل خویش رود و گوید: این شخص مرا کشت، پس خداوند فرماید: آیا تو او را کشتی؟ و او نتواند که کرده خویش را از خداوند کتمان نماید.

فِي رَجُلٍ قَتَلَ رَجُلاً مُؤْمِناً يُقَالُ لَهُ مُتْ أَيَّ مِيتَةٍ شِئْتَ إِنْ شِئْتَ يَهُودِيّاً وَ إِنْ شِئْتَ نَصْرَانِيّاً وَ إِنْ شِئْتَ مَجُوسِيّاً .

امام صادق علیه السلام در باره مردی که مرد مومنی را کشته باشد فرمود: هنگام مرگ به او گفته شود: هر گونه که خواهی بمیر؛ خواهی یهودی بمیر یا مسیحی و یا زرتشتی و مسلمان نخواهی مرد .

مَا مِنْ نَفْسٍ تُقْتَلُ بَرَّةً وَ لاَ فَاجِرَةً إِلاَّ وَ هِيَ تُحْشَرُ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ مُعَلَّقاً بِقَاتِلِهِ بِيَدِهِ اَلْيُمْنَى وَ رَأْسُهُ بِيَدِهِ اَلْيُسْرَى وَ أَوْدَاجُهُ تَشْخُبُ دَماً يَقُولُ يَا رَبِّ سَلْ هَذَا فِيمَ قَتَلَنِي فَإِنْ كَانَ قَتَلَهُ فِي طَاعَةِ اَللَّهِ يُثِيبُ اَلْقَاتِلُ وَ ذُهِبَ بِالْمَقْتُولِ إِلَى اَلنَّارِ وَ إِنْ كَانَ فِي طَاعَةِ فُلاَنٍ قِيلَ لَهُ اُقْتُلْهُ كَمَا قَتَلَكَ ثُمَّ يَفْعَلُ اَللَّهُ فِيهِمَا بَعْدَ مَشِيَّتِهِ.

امام باقر علیه السلام فرمود: هیچ نیکوکار و تبهکاری کشته نشود جز آنکه در روز رستاخیز در حالی محشور شود که قاتل خویش را با دست راست و سرش را بر دست چپش گرفته و از رگ هایش خون جاری باشد و گوید: پروردگارا از این شخص بپرس که چرا مرا کشت؟ پس اگر قاتل، در راه فرمانبرداری از خدای گرامی و بزرگ او را کشته باشد بهشت را به پاداش برد و مقتول به دوزخ رود و چون برای فرمانبرداری از فلان کس او را کشته باشد به مقتول گفته شود: به همان گونه که تو را کشت او را بکش، پس آنگاه خداوند بر طبق خواست خویش با آن دو رفتار کند.

إِنَّ اِمْرَأَةً عُذِّبَتْ فِي هِرَّةٍ رَبَطَتْهَا حَتَّى مَاتَتْ عَطَشاً.

امام صادق علیه السلام فرمود: همانا زنی را به این سبب عذاب کردند که گربه ای را بسته بود تا آنگاه که از تشنگی مرد.

إِنَّ أَعَقَّ اَلنَّاسِ عَلَى اَللَّهِ تَعَالَى مَنْ قَتَلَ غَيْرَ قَاتِلِهِ وَ مَنْ ضَرَبَ مَنْ لَمْ يَضْرِبْهُ.

امام صادق علیه السلام روایت نموده که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود: همانا گستاخ ترین مردم نسبت به خدای فرازمند آن کس باشد که کسی را بکشد که قصد کشتن او را ندارد و کسی را بزند که او را نزده است.

أَوْحَى اَللَّهُ تَعَالَى إِلَى مُوسَى بْنِ عِمْرَانَ أَنْ يَا مُوسَى قُلْ لِلْمَلَإِ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ إِيَّاكُمْ وَ قَتْلَ اَلنَّفْسِ اَلْحَرَامِ بِغَيْرِ حَقٍّ فَإِنَّ مَنْ قَتَلَ مِنْكُمْ نَفْساً فِي اَلدُّنْيَا قَتَلْتُهُ فِي اَلنَّارِ مِائَةَ أَلْفِ قَتْلَةٍ مِثْلَ قَتْلِ صَاحِبِهِ.

امام صادق علیه السلام فرمود: خدای فرازمند به موسی بن عمران علیه السلام وحی نمود که ای موسی به بنی اسراییل بگو: از کشتن به ناحق کسی که کشتنش حرام است پروا دارید؛ چرا که به راستی، هر یک از شما که کسی را در دنیا به ناحق بکشد من نیز او را صد هزار بار به همان گونه که او مقتول را کشته در آتش دوزخ بکشم.

مَنْ قَتَلَ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً أَثْبَتَ اَللَّهُ تَعَالَى عَلَيْهِ جَمِيعَ اَلذُّنُوبِ وَ بَرِئَ اَلْمَقْتُولُ مِنْهَا وَ ذَلِكَ قَوْلُ اَللَّهِ تَعَالَى أُرِيدُ أَنْ تَبُوءَ بِإِثْمِي وَ إِثْمِكَ فَتَكُونَ مِنْ أَصْحابِ اَلنّارِ

امام باقر علیه السلام فرمود: هر که مومنی را دانسته بکشد خدای گرامی و بزرگ همه گناهان مقتول را برای او نویسد و مقتول از همه گناهان رهایی یابد و این همان سخن خدای فرازمند است که فرمود: «من می خواهم که گناه من و گناه خود را برگیری تا از دوزخیان باشی» مایده ، آیه 29 .