يُجَاءُ بِأَصْحَابِ اَلْبِدَعِ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ فَيُرَى اَلْقَدَرِيَّةُ مِنْ بَيْنِهِمْ كَالشَّامَةِ اَلْبَيْضَاءِ فِي اَلثَّوْرِ اَلْأَسْوَدِ فَيَقُولُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مَا أَرَدْتُمْ فَيَقُولُونَ مَا أَرَدْنَا إِلاَّ وَجْهَكَ فَيَقُولُ قَدْ أَقَلْتُكُمْ عَثَرَاتِكُمْ وَ غَفَرْتُ لَكُمْ زَلاَّتِكُمْ إِلاَّ اَلْقَدَرِيَّةَ فَإِنَّهُمْ دَخَلُوا فِي اَلشِّرْكِ مِنْ حَيْثُ لاَ يَعْلَمُونَ.
امام صادق از پدرانش علیهم السلام روایت نموده که امیر مومنان علیه السلام فرمود: بدعت گذاران را در روز رستاخیز بیاورند و قدری ها همانند بینی سفید در گاو سیاه، در میان آنان آشکار باشند، پس خدای گرامی و بزرگ بدعت گذاران را فرماید: از بدعت گذاری جویای چه چیزی بودید؟ گویند: خشنودی تو را می خواستیم. خداوند فرماید: لغزش های شما را نادیده انگاشتم و خطاهایتان را بخشیدم به جز قدریه؛ زیرا بی گمان آنان از راهی که به آن آگاهی نداشتند مشرک شدند.
إِذَا كَانَ يَوْمُ اَلْقِيَامَةِ جَاءَتْ فَاطِمَةُ ع فِي لُمَةٍ مِنْ نِسَائِهَا فَيُقَالُ لَهَا اُدْخُلِي اَلْجَنَّةَ فَتَقُولُ لاَ أَدْخُلُ حَتَّى أَعْلَمَ مَا صُنِعَ بِوُلْدِي مِنْ بَعْدِي فَيُقَالُ لَهَا اُنْظُرِي فِي قَلْبِ اَلْقِيَامَةِ فَتَنْظُرُ إِلَى اَلْحُسَيْنِ ع قَائِماً وَ لَيْسَ عَلَيْهِ رَأْسٌ فَتَصْرُخُ صَرْخَةً وَ أَصْرُخُ لِصُرَاخِهَا وَ تَصْرُخُ اَلْمَلاَئِكَةُ لِصُرَاخِهَا فَيَغْضَبُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عِنْدَ ذَلِكَ فَيَأْمُرُ نَاراً يُقَالُ لَهَا هَبْهَبُ قَدْ أُوقِدَ عَلَيْهَا أَلْفَ عَامٍ حَتَّى اِسْوَدَّتْ لاَ يَدْخُلُهَا رَوْحٌ أَبَداً وَ لاَ يَخْرُجُ مِنْهَا غَمٌّ…
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود: چون روز رستاخیز فرا رسد فاطمه سلام الله علیها با گروهی از زنان آید و او را گویند: به بهشت درآی. فاطمه سلام الله علیها گوید: به بهشت در نیایم تا اینکه بدانم پس از من با فرزندم چه کردند. به او گفته شود: به میانه محشر بنگر و او بنگرد و حسین علیه السلام را ایستاده و بی سر بیند و ناله ای سر دهد و از ناله او من ناله کنم و از ناله ما فرشتگان نیز ناله و شیون سر دهند و در این هنگام خدای گرامی و بزرگ خشم گیرد و آتشی را که به آن «هبهب»گویند و هزار سال شعله ور شده تا سیاه گشته است و هرگز آسودگی به آن راه نیافته و اندوه از آن بیرون نیامده است امر فرماید که قاتلان حسین علیه السلام را درربای و برچین هر چند حاملان قرآن باشند؛ پس آنان را برچیند و چون در کام خویش گیرد…
إِنَّ اَلدُّنْيَا دَارُ عُقُوبَةٍ عَاقَبْتُ فِيهَا آدَمَ عِنْدَ خَطِيئَتِهِ وَ جَعَلْتُهَا مَلْعُونَةً مَلْعُونٌ مَا فِيهَا إِلاَّ مَا كَانَ فِيهَا لِي يَا مُوسَى إِنَّ عِبَادِيَ اَلصَّالِحِينَ زَهِدُوا فِيهَا بِقَدْرِ عِلْمِهِمْ بِي وَ سَائِرَهُمْ مِنْ خَلْقِي رَغِبُوا فِيهَا بِقَدْرِ جَهْلِهِمْ بِي وَ مَا مِنْ خَلْقِي أَحَدٌ عَظَّمَهَا فَقَرَّتْ عَيْنُهُ وَ مَا يُحَقِّرُهَا أَحَدٌ إِلاَّ اِنْتَفَعَ بِهَا.
همانا خدای گرامی و بزرگ در نجوی های خویش با موسی علیه السلام فرمود: ای موسی به راستی، دنیا سرای کیفر است؛ آدم را بر خطایش کیفر دادم. دنیا و هر آنچه را که در آن است لعنت شده قرار دادم جز آنچه که برای من است. ای موسی به راستی، بندگان درستکارم به اندازه آگاهی خود نسبت به من، از دنیا دست کشیدند و سایر بندگان به اندازه نادانی خویش نسبت به من، مشتاق و آرزومند دنیا شدند. هیچ یک از بندگانم با بزرگ داشتن دنیا خرسند نشده است و هیچ کس دنیا را ناچیز نشمرده جز آنکه از آن بهره برده است.
مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينٍ وَ هُوَ يَعْلَمُ أَنَّهُ كَاذِبٌ فَقَدْ بَارَزَ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ.
هر که آگاهانه به خدا سوگند دروغ بخورد با خدای گرامی و بزرگ به ستیز برخاسته است.
قَدْ خَاضُوا بِحَارَ اَلْفِتَنِ وَ أَخَذُوا بِالْبِدَعِ دُونَ اَلسُّنَنِ وَ تَوَغَّلُوا اَلْجَهْلَ وَ أَطْرَحُوا اَلْعِلْم
به تحقیق در دریاهای فتنه فرو رفته اند و بدعتها را گرفته، سنّتها را وا نهاده اند.و در نادانی پنهان شده اند و دانش را از خود دور نموده اند.
إِنَّ اَللَّهَ تَعَالَى جَعَلَ اَلدُّنْيَا لِمَا بَعْدَهَا وَ اِبْتَلَى فِيهَا أَهْلَهَا لِيَعْلَمَ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلا وَ لَسْنَا لِلدُّنْيَا خُلِقْنَا وَ لاَ بِالسَّعْيِ لَهَا أُمِرْنَا وَ إِنَّمَا وُضِعْنَا فِيهَا لِنُبْتَلَى بِهَا وَ نَعْمَلَ فِيهَا لِمَا بَعْدَهَا
بدرستی که پروردگار دنیا را برای بعد آن قرار داده و اهل آن را آزمایش می کند تا نیکوکارترین آنها را بشناسد.ما برای دنیا آفریده نشده ایم و به تلاش برای آن فرمان داده نشده ایم، بلکه در آن قرار گرفته ایم تا به آن آزمایش شویم و برای آخرت عمل نماییم.
إِذَا رَأَى أَحَدُكُمُ اَلْمُنْكَرَ وَ لَمْ يَسْتَطِعْ أَنْ يُنْكِرَهُ بِيَدِهِ وَ لِسَانِهِ وَ أَنْكَرَهُ بِقَلْبِهِ وَ عَلِمَ اَللَّهُ صِدْقَ ذَلِكَ مِنْهُ فَقَدْ أَنْكَرَه
هر گاه یکی از شما منکری را ببیند و قادر نباشد آن را با دست و زبان خود انکار کند ولی آن را به قلب خویش بد بداند و خداوند راستی آن را بداند، هر آینه به وظیفۀ خود عمل کرده است.
كَفَى بِخَشْيَةِ اَللَّهِ عِلْماً وَ كَفَى بِالاِغْتِرَارِ بِهِ جَهْلاً.
برای دستیابی به دانش بیم از خدا کافی است و برای فریفته شدن نادانی کافی است.
أَفْضَلُ اَلْعِبَادَةِ اَلْعِلْمُ بِاللَّهِ وَ اَلتَّوَاضُعُ لَهُ.
برترین عبادت ها شناخت خدا و فروتنی برای اوست.
إِنَّ لِكُلِّ شَيْ ءٍ زَكَاةٌ وَ زَكَاةُ اَلْعِلْمِ أَنْ يُعَلِّمَهُ أَهْلَهُ.
به راستی برای هر چیزی زکاتی باشد و زکات دانش آن است که به اهلش بیاموزند.
اَلْقُضَاةُ أَرْبَعَةٌ ثَلاَثَةٌ فِي اَلنَّارِ وَ وَاحِدٌ فِي اَلْجَنَّةِ رَجُلٌ قَضَى بِجَوْرٍ وَ هُوَ يَعْلَمُ فَهُوَ فِي اَلنَّارِ وَ رَجُلٌ قَضَى بِجَوْرٍ وَ هُوَ لاَ يَعْلَمُ فَهُوَ فِي اَلنَّارِ وَ رَجُلٌ قَضَى بِحَقٍّ وَ هُوَ لاَ يَعْلَمُ فَهُوَ فِي اَلنَّارِ وَ رَجُلٌ قَضَى بِحَقٍّ وَ هُوَ يَعْلَمُ فَهُوَ فِي اَلْجَنَّةِ .
قاضی ها چهار گروهند: سه گروه در آتش و یک گروه در بهشت باشد: مردی که آگاهانه به ستم حکم کند به دوزخ رود و مردی که ناآگاهانه به ستم حکم کند نیز در دوزخ است و مردی که ناآگاهانه به حق حکم کند راهی دوزخ شود و مردی که آگاهانه به حق حکم نماید به بهشت رود.
قَضَاءُ اَلْحَوَائِجِ إِلَى اَللَّهِ وَ أَسْبَابُهَا بَعْدَ اَللَّهِ اَلْعِبَادُ تَجْرِي عَلَى أَيْدِيهِمْ فَمَا قَضَى اَللَّهُ مِنْ ذَلِكَ فَاقْبَلُوا مِنَ اَللَّهِ بِالشُّكْرِ وَ مَا زَوَى عَنْكُمْ مِنْهَا فَاقْبَلُوهُ عَنِ اَللَّهِ بِالرِّضَا وَ اَلتَّسْلِيمِ وَ اَلصَّبْرِ فَعَسَى أَنْ يَكُونَ ذَلِكَ خَيْراً لَكُمْ فَإِنَّ اَللَّهَ أَعْلَمُ بِمَا يُصْلِحُكُمْ وَ أَنْتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ.
برآورده شدن خواسته از جانب خداست و اسباب آن-پس از خدا-بندگان باشند که برآوردن خواسته ها به دست آنان صورت گیرد. پس خداوند هر خواسته ای را که برآورد با سپاسداری بپذیرید و هر آنچه از خواسته های شما را برآورده نساخت با خشنودی و فرمانبرداری و شکیبایی بپذیرید؛ پس چه بسا که این برآورده نشدن برای شما نیکوتر باشد؛ چرا که خداوند به صلاح شما آگاه تر است و شما آگاهی ندارید.
