احادیث درباره نکوهش روزگار و مردم روزگار امام علی ع

قد صار دين أحدكم لعقة على لسانه صنيع من فرغ من عمله و أحرز رضي سيّده

دین هر کدام از شما، فقط به زیان است و کارش مانند کسی است که از عمل فارغ شده و خشنودی خداوند خود را فراهم کرده است.

قَدْ أَمَرَّ مِنَ اَلدُّنْيَا مَا كَانَ حُلْوا وَ كَدَرَ مِنْهَا مَا كَانَ صَفْوا

تلخ شد از دنیا، آنچه شیرین بود و تیره شد از آن، آنچه صاف بود.

قَدْ خَاضُوا بِحَارَ اَلْفِتَنِ وَ أَخَذُوا بِالْبِدَعِ دُونَ اَلسُّنَنِ وَ تَوَغَّلُوا اَلْجَهْلَ وَ أَطْرَحُوا اَلْعِلْم

به تحقیق در دریاهای فتنه فرو رفته اند و بدعتها را گرفته، سنّتها را وا نهاده اند.و در نادانی پنهان شده اند و دانش را از خود دور نموده اند.

قَدْ أَصْبَحْنَا فِي زَمَانٍ عَنُودٍ وَ دَهْرٍ كَنُودٍ يُعَدُّ فِيهِ اَلْمُحْسِنُ مُسِيئا وَ يَزْدَادُ اَلظَّالِمُ فِيهِ عُتُوّا

ما در روزگاری نافرمان و زمانی ناسپاس برآمده ایم که در آن نیکوکار، گنهکار شمرده می شود و ستمکار تکبّر بسیار کند.

قَدْ تَوَاخَى اَلنَّاسُ عَلَى اَلْفُجُورِ وَ تَهَاجَرُوا عَلَى اَلدِّينِ وَ تَحَابَبُوا عَلَى اَلْكَذِبِ وَ تَبَاغَضُوا عَلَى اَلصِّدْق

مردم بر گنهکاری با یکدیگر برادر شده اند و بر دینداری از یکدیگر دوری گزیده اند، و بر دروغ با یکدیگر دوست گردیده اند و بر راستی با یکدیگر دشمن شده اند.

قَدْ ظَهَرَ أَهْلُ اَلشَّرِّ وَ بَطَنَ أَهْلُ اَلْخَيْرِ وَ فَاضَ اَلْكَذِبُ وَ غَاضَ اَلصِّدْق

اهل شرّ آشکار شده اند و اهل نیکی پنهان گردیده اند.دروغ بسیار و راستی اندک شده است.

قَدْ كَثُرَ اَلْقَبِيحُ حَتَّى قَلَّ اَلْحَيَاءُ مِنْه

زشتی بسیار شده، به اندازه ای که شرم از آن، اندک شده است.

قَدْ كَثُرَ اَلْكَذِبُ حَتَّى قَلَّ مَنْ يُوثَقُ بِه

دروغ بسیار شده است، به اندازه ای که اندک شده کسی که بتوان به او اعتماد کرد.

كَأَنَّ اَلْمَعْنِيَّ سِوَاهَا وَ كَأَنَّ اَلْحَظَّ فِي إِحْرَازِ دُنْيَاهَا

گویا این راه از آن غیر آنهاست و نصیب آنها در جمع آوری دنیاست.

مَا لِي أَرَاكُمْ أَشْبَاحا بِلاَ أَرْوَاحٍ وَ أَرْوَاحا بِلاَ فَلاَحٍ وَ نُسَّاكا بِلاَ صَلاَحٍ وَ تُجَّارا بِلاَ أَرْبَاح

مرا چه شده که می بینم شما را صورتهایی بدون روح، و روحهایی بدون رستگاری، و عبادت کنندگانی بدون نیکی، و بازرگانانی بدون سود هستید.

هَدَرَ فَنِيقُ هَدَمَ رَفِيقُ اَلْبَاطِلِ بَعْدَ كُظُومٍ وَ صَالَ اَلدَّهْرُ صِيَالَ اَلسَّبُعِ اَلْعَقُور

به فریاد آمد شتر نر باطل بعد از خاموشی، و روزگار حمله کرده چون حمله کردن درّنده ای گزنده.

اللّهمّ احقن دمائنا و دمائهم و أصلح ذات بيننا و بينهم و أنقذهم أهدهم من ضلالتهم حتّى يعرف الحقّ من جهله و يرعوي عن الغيّ و الغدر من لهج به

پروردگارا، خون ما و آنها را نگاه دار و میان ما و آنها را اصلاح نما و آنها را از گمراهی رهایی بخش تا آن که حق را نمی داند، بشناسد و آن که فریفتۀ آن بود، از گمراهی و بی وفایی برگردد.