عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : ثَلاَثَةٌ فِيهِنَّ لِلْمُؤْمِنِ رَاحَةٌ دَارٌ وَاسِعَةٌ تُوَارِي عَوْرَتَهُ وَ سُوءَ حَالِهِ مِنَ اَلنَّاسِ وَ اِمْرَأَةٌ صَالِحَةٌ تُعِينُهُ عَلَى أَمْرِ اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ وَ بِنْتٌ أَوْ أُخْتٌ أَخْرَجَهَا مِنْ بَيْتِهِ بِمَوْتٍ أَوْ تَزْوِيجٍ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:مؤمن در سه چیز راحت است:خانۀ بزرگی که ناموسش و بدی حالش را از مردم حفظ کند، زن صالحه ای که بر امر دنیا و آخرت کمک کارش باشد، دختر یا خواهری که او را به مرگ یا ازدواج از خانه اش بیرون برد.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَا أَعْطَى اَللَّهُ عَبْدا ثَلاَثِينَ أَلْفا وَ هُوَ يُرِيدُ بِهِ اَلْخَيْرَ وَ مَا جَمَعَ رَجُلٌ قَطُّ عَشَرَةَ آلاَفٍ مِنْ حِلٍّ وَ قَدْ يَجْمَعُ اَللَّهُ اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةَ لِأَقْوَامٍ إِذَا أَعْطَوُا اَلْقَرِيبَ وَ رُزِقُوا اَلْعَمَلَ اَلصَّالِحَ فَقَدْ جُمِعَتْ لَهُمُ اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةُ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:هرگز خداوند به بنده ای سی هزار درهم نداد برای اینکه او به خیر و سعادت برسد، و هیچ مردی ده هزار درهم از راه حلال کسب نکرد، و گاهی خداوند دنیا و آخرت را برای گروهی جمع می کند، و آن هنگامی است که روزیشان را داده و موفق به عمل شایسته ای نماید، اینجاست که دنیا و آخرت بر ایشان جمع می شود.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَا مِنْ مُؤْمِنٍ نَالَ بِسُلْطَانِهِ مِنَ اَلدُّنْيَا إِلاَّ نَقَصَ حَظُّهُ مِنَ اَلْآخِرَةِ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:هیچ مؤمنی با چیرگیش به مال و منال دنیا نرسید، مگر اینکه بهره اش از آخرت کم شد.
عَنْهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّمَا أَعْطَاكُمْ هَذِهِ اَلْفُضُولَ لِتُوَجِّهُوهَا حَيْثُ وَجَّهَهَا اَللَّهُ وَ لَمْ يُعْطِكُمُوهَا لِتَكْنِزُوهَا.
امام صادق علیه السّلام فرمود:خداوند مال دنیا را به شما داد تا فقط آن را در راهی که خداوند مقرر فرموده مصرف کنید، نه اینکه آن را اندوخته و پس انداز نمائید.
عَنْهُ قَالَ : مَا أَعْطَى اَللَّهُ عَبْدا مِنَ اَلدُّنْيَا كَثِيرا ثُمَّ أَدْخَلَهُ اَلْجَنَّةَ إِلاَّ كَانَ أَقَلَّ لِحَظِّهِ فِيهَا.
امام صادق علیه السّلام فرمود:خداوند به هیچ بنده ای از دنیا بسیار نداد و سپس او را به بهشت نبرد، مگر اینکه بهره اش از بهشت کم خواهد بود.
عَنْهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ اَللَّهَ لَيَعْتَذِرُ إِلَى عَبْدِهِ اَلْمُحْوِجِ اَلْمُؤْمِنِ كَمَا يَعْتَذِرُ أَخٌ إِلَى أَخِيهِ فَيَقُولُ وَ عِزَّتِي مَا أَفْقَرْتُكَ لِهَوَانٍ كَانَ لَكَ عَلَيَّ اِرْفَعْ هَذَا اَلْغِطَاءَ فَانْظُرْ مَا عَوَّضْتُكَ مِنَ اَلدُّنْيَا قَالَ فَيَكْشِفُ فَيَنْظُرُ إِلَى مَا عَوَّضَهُ اَللَّهُ تَعَالَى مِنَ اَلدُّنْيَا فَيَقُولُ مَا ضَرَّنِي يَا رَبِّ مَا مَنَعْتَنِي مَعَ مَا قَدْ عَوَّضْتَنِي.
امام صادق علیه السّلام فرمود:خداوند روز قیامت از بندۀ مؤمن محتاج پوزش می خواهد، چنان که برادری از برادرش عذر می خواهد، و می فرماید:به عزّتم سوگند، تو را برای اینکه در نظرم خوار شوی محتاج نکردم، این پرده را کنار بزن تا ببینی عوض آن در دنیا به تو چه داده ام.فرمود:او پرده را کنار می زند و به آنچه خدای متعال به عوض دنیا به او داده نظر می کند، و می گوید:با این عوض که به من عطا فرمودی آنچه از دنیا از من باز گرفتی زیانی برایم نداشت.
عَنْهُ قَالَ : إِنَّ قَوْما يَأْتُونَ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ يَتَخَلَّلُونَ رِقَابَ اَلنَّاسِ حَتَّى يَضْرِبُوا بَابَ اَلْجَنَّةِ قَبْلَ اَلْحِسَابِ فَيَقُولُونَ لَهُمْ بِمَ تَسْتَحِقُّونَ اَلدُّخُولَ إِلَى اَلْجَنَّةِ قَبْلَ اَلْحِسَابِ فَيَقُولُونَ كُنَّا مِنَ اَلصَّابِرِينَ فِي اَلدُّنْيَا.
امام صادق علیه السّلام فرمود:روز قیامت گروهی از بالای گردنهای مردم عبور می کنند تا به در بهشت می رسند، و قبل از محاسبه خود را داخل بهشت می کنند، به آنها می گویند:چرا شما قبل از محاسبه مستحق رفتن به بهشت شدید؟آنان می گویند:ما در دنیا جزء صبرکنندگان بودیم.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَالَ اَللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى إِنِّي جَعَلْتُ اَلدُّنْيَا بَيْنَ عِبَادِي قَرْضا فَمَنْ أَقْرَضَنِي مِنْهَا قَرْضا أَعْطَيْتُهُ بِكُلِّ وَاحِدَةٍ مِنْهُنَّ عَشْرا إِلَى سَبْعِمِائَةِ ضِعْفٍ وَ مَا شِئْتُ مِنْ ذَلِكَ وَ مَنْ لَمْ يُقْرِضْنِي مِنْهَا قَرْضا وَ أَخَذْتُ شَيْئا مِنْهُ قَسْرا أَعْطَيْتُهُ ثَلاَثَ خِصَالٍ لَوْ أَعْطَيْتُ وَاحِدَة مِنْهُنَّ مَلاَئِكَتِي لَرَضُوا بِهَا مِنِّي ثُمَّ قَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ اَلَّذِينَ إِذٰا…
امام صادق علیه السّلام از رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله نقل کند که فرمود:خداوند تبارک و تعالی می فرماید: من دنیا را بین بندگانم قرض قرار دادم، و هر کس از آن به من قرض دهد، در مقابل هر یک از آنها ده تا هفتصد برابر و آنچه خواهم به او بدهم، و هر کس از آن به من قرض ندهد و چیزی از او بر خلاف میلش بگیرم، سه خصلت به او می دهم که اگر یکی از آنها را به فرشتگانم بدهم از من راضی خواهند شد. سپس امام صادق علیه السّلام فرمود:خداوند عزّ و جلّ می فرماید: آنان که چون مصیبتی ببینند، گویند:ما متعلق به خداییم و به سوی او بازمی گردیم، برای آنها رحمتهایی از سوی پروردگارشان است ، این یکی از آن سه خصلت است، و«رحمت»خصلت دوّمین آن، و«ایشانند هدایت شدگان»خصلت سوم. امام صادق علیه السّلام فرمود:این برای کسی است که خدا…
وَ قَالَ اَلصَّادِقُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مَنْ كَثُرَتْ ذُنُوبُهُ وَ لَمْ يَجِدْ مَا يُكَفِّرُهَا بِهِ اِبْتَلاَهُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِالْحُزْنِ فِي اَلدُّنْيَا لِيُكَفِّرَهَا بِهِ فَإِنْ فَعَلَ ذَلِكَ بِهِ وَ إِلاَّ عَذَّبَهُ فِي قَبْرِهِ فَيَلْقَى اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَوْمَ يَلْقَاهُ وَ لَيْسَ شَيْءٌ يَشْهَدُ عَلَيْهِ بِشَيْءٍ مِنْ ذُنُوبِهِ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:هر کس گناهانش زیاد شود، و کفّاره ای برای آن نیابد خداوند در دنیا او را به غم و اندوه گرفتار سازد تا کفّارۀ گناهانش باشد، اگر هم این کار را با او نکند او را در قبرش عذاب دهد، و در روز ملاقات با خدا در حالی باشد که چیزی از گناهانش باقی نباشد تا بر ضرر او شهادت دهد.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ اَلدُّنْيَا يُعْطِيهَا اَللَّهُ مَنْ أَحَبَّ وَ أَبْغَضَ وَ إِنَّ اَلْإِيمَانَ لاَ يُعْطِيهِ إِلاَّ مَنْ أَحَبَّ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:خداوند دنیا را به دوست و دشمنش عطا می فرماید، و لیکن ایمان را فقط به کسانی که دوستشان دارد عطا می کند.
عَنْهُ قَالَ : إِنَّ اَللَّهَ جَعَلَ اَلْمُؤْمِنَ فِي اَلدُّنْيَا غَرَضا لِعَدُوِّهِ فِي قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَوَقٰاهُ اَللّٰهُ سَيِّئٰاتِ مٰا مَكَرُوا : فَقَالَ أَمَا وَ اَللَّهِ لَقَدْ سَطَوْا عَلَيْهِ فَقَتَلُوهُ وَ لَكِنْ وَقَاهُ أَنْ يَفْتِنُوهُ فِي دِينِهِ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:خداوند مؤمن را در دنیا در تیررس دشمنش قرار داده، و فرمود: خداوند او را از بدیهای مکر و حیله حفظ کرد .سپس امام علیه السّلام فرمود:بدانید، به خدا قسم دشمنان محاصره اش کردند و او را کشتند، ولی خداوند او را از ضربه خوردن به دینش حفظ نمود.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : لَقِيَ رَسُولُ اَللَّهِ يَوْما حَارِثَةَ بْنَ مَالِكِ بْنِ اَلنُّعْمَانِ اَلْأَنْصَارِيَّ فَقَالَ لَهُ كَيْفَ أَصْبَحْتَ يَا حَارِثَةُ قَالَ أَصْبَحْتُ يَا رَسُولَ اَللَّهِ مُؤْمِنا حَقّا فَقَالَ إِنَّ لِكُلِّ إِيمَانٍ حَقِيقَة فَمَا حَقِيقَةُ إِيمَانِكَ فَقَالَ عَزَفَتْ نَفْسِي عَنِ اَلدُّنْيَا فَأَسْهَرَتْ لَيْلِي وَ أَظْمَأَتْ نَهَارِي فَكَأَنِّي نَظَرْتُ إِلَى عَرْشِ رَبِّي قَدْ قَرُبَ الحساب لِلْحِسَابِ فَكَأَنِّي بِأَهْلِ اَلْجَنَّةِ فِيهَا يَتَزَاوَرُونَ وَ أَهْلِ اَلنَّارِ يُعَذَّبُونَ فَقَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ…
امام صادق علیه السّلام فرمود:روزی رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله حارثة بن مالک بن نعمان انصاری را دید و به او فرمود:ای حارثه چگونه شب را به صبح رساندی؟گفت:ای رسول خدا صبح کردم در حالی که مؤمن حقیقی بودم.فرمود:هر ایمانی حقیقتی دارد، حقیقت ایمان تو چیست؟گفت:خودم را از دنیا منع نمودم و شبم را تا صبح بیدار ماندم، و سراسر روزم را تشنه بودم کنایه از روزه بودن ، گویا به عرش پروردگارم نگاه کردم و روز حساب را نزدیک شده، و گویا داخل بهشتیان شدم در حالی که آنها بدیدن هم می رفتند، و اهل آتش عذاب می شدند.رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:تو مؤمنی، خداوند نور ایمان را در دلت انداخته، پس ثابت بمان، خداوند تو را ثابت بدارد سپس گفت:ای رسول خدا من بر خودم از هیچ چیزی هراسان نیستم مگر از چشمم، رسول خدا…
