کلام نورانی پیامبر اکرم (ص) و اهل بیت (ع) با متن عربی، ترجمه فارسی و منبع.
قَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مَا سَلَبَ اَللَّهُ مُؤْمِنا كَرِيمَتَيْهِ إِلاَّ جَعَلَ اَللَّهُ عِوَضَهُ مِنْهَا اَلْجَنَّةَ .
امیر مؤمنان علیه السّلام فرمود:خداوند دیدگان هیچ مؤمنی را از او نگرفت مگر اینکه عوضش را بهشت قرار داد.
قَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ اَلْعَمَى سِجْنٌ يَسْجُنُ اَللَّهُ فِي اَلْأَرْضِ بِهِ عَبْدَهُ مَا شَاءَ إِلَى مَتَى شَاءَ.
امیر مؤمنان علیه السّلام فرمود:کوری زندانی است که خداوند به واسطۀ آن هر بنده اش را که بخواهد در زمین زندانی می کند تا هر وقت بخواهد.
عَنْ رَجُلٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَ : لَمَّا أُصِيبَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ بَعَثَنِي اَلْحَسَنُ إِلَى اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ وَ هُوَ بِالْمَدَائِنِ فَلَمَّا قَرَأَ اَلْكِتَابَ قَالَ يَا لَهَا مِنْ مُصِيبَةٍ مَا أَعْظَمَهَا مَعَ أَنَّ رَسُولَ اَللَّهِ قَالَ مَنْ أُصِيبَ مِنْكُمْ بِمُصِيبَةٍ فَلْيَذْكُرْ مُصَابَهُ بِي فَإِنَّهُ لَنْ يُصَابَ بِمُصِيبَةٍ أَعْظَمَ مِنْهَا وَ صَدَقَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ .
مردی از پدرش نقل کند که گفت:هنگامی که امیر مؤمنان علیه السّلام ضربت خورد، امام حسن علیه السّلام مرا با نامه ای به مدائن نزد امام حسین علیه السّلام فرستاد، چون امام نامه را خواند فرمود:چه مصیبت بزرگی با اینکه رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:هر کدام از شما مصیبت زده شد مصیبتهای مرا یاد کند، زیرا مصیبتی بزرگتر از مصیبتهای من نیست، و پیامبر صلّی اللّٰه علیه و آله درست فرمود.
وَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ اَلتَّعْزِيَةُ تُورِثُ اَلْجَنَّةَ .
رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:تسلیت گفتن موجب دخول به بهشت است.
جَاءَ أَعْمَى إِلَى رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اَللَّهِ اُدْعُ اَللَّهَ أَنْ يَكْشِفَ بَصَرِي قَالَ إِنْ أَحْبَبْتَ أَنْ أَدْعُوَ فَعَسَى أَنْ يَكْشِفَ بَصَرَكَ وَ إِنْ شِئْتَ تَلْقَاهُ وَ لاَ حِسَابَ عَلَيْكَ فَقَالَ أَلْقَاهُ وَ لاَ حِسَابَ عَلَيَّ فَقَالَ رَسُولُ اَللَّهِ اَللَّهُ أَكْرَمُ مِنْ أَنْ يَسْلُبَ اِمْرَءا كَرِيمَتَيْهِ ثُمَّ يُعَذِّبَهُ .
مردی نابینا خدمت رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله رسید و عرض کرد:ای رسول خدا دعا کن چشمانم بینا شود.فرمود:اگر دوست داری دعا کنم تا چشمانت بینا شود، و اگر می خواهی به همین شکل خدا را بدون حساب و کتاب ملاقات کنی؟گفت:او را بدون حساب و کتاب ملاقات کنم، رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:خداوند بزرگوارتر از آن است که دو چشم انسانی را بگیرد، سپس او را عذاب نماید.
عَنْ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَا مِنْ عَبْدٍ مُؤْمِنٍ تَنْزِلُ بِهِ بَلِيَّةٌ فَيَصْبِرُ ثَلاَثا لاَ يَشْكُو إِلَى أَحَدٍ إِلاَّ كَشَفَ اَللَّهُ عَنْهُ.
امام سجاد علیه السّلام فرمود:هیچ بندۀ مؤمنی در مقابل مصیبتها سه روز صبر نکرد و به کسی شکایت ننمود، بجز آنکه خداوند گرفتاریش را بر طرف کند.
عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَا مِنْ عَبْدٍ أُعْطِيَ قَلْبا شَاكِرا وَ لِسَانا ذَاكِرا وَ جَسَدا عَلَى اَلْبَلاَءِ صَابِرا وَ زَوْجَة صَالِحَة إِلاَّ وَ قَدْ أُعْطِيَ خَيْرَ اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ.
امام باقر علیه السّلام فرمود:به هیچ بنده ای دل شکرگزار و زبان ذکرکننده و بدن صبرکننده در مقابل سختیها و زن پارسا داده نشد، مگر اینکه خیر دنیا و آخرت به او داده شد.
عَنْ جَابِرٍ قَالَ : قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مَا اَلصَّبْرُ اَلْجَمِيلُ فَقَالَ ذَاكَ اَلصَّبْرُ اَلَّذِي لَيْسَ فِيهِ شَكْوَى إِلَى أَحَدٍ مِنَ اَلنَّاسِ إِنَّ إِبْرَاهِيمَ بَعَثَ يَعْقُوبَ إِلَى رَاهِبٍ مِنَ اَلرُّهْبَانِ عَابِدٍ مِنَ اَلْعُبَّادِ فِي حَاجَةٍ فَلَمَّا رَآهُ اَلرَّاهِبُ حَسِبَهُ إِبْرَاهِيمَ فَوَثَبَ إِلَيْهِ فَاعْتَنَقَهُ ثُمَّ قَالَ مَرْحَبا بِخَلِيلِ اَلرَّحْمَنِ قَالَ لاَ وَ لكن لَكِنِّى يَعْقُوبُ بْنُ إِسْحَاقَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ فَقَالَ لَهُ اَلرَّاهِبُ فَمَا بَلَغَ بِكَ مَا أَرَى بِكَ اَلْكِبَرُ فَقَالَ اَلْهَمُّ وَ اَلْحَزَنُ وَ اَلسُّقْمُ فَمَا…
جابر گوید:به امام باقر علیه السّلام عرض کردم:صبر جمیل چیست؟فرمود:صبری است که در کنارش شکایتی نزد مردم نبرد، ابراهیم علیه السّلام حضرت یعقوب را برای حاجتی نزد راهبی از راهبان و عابدی از عابدان فرستاد، چون راهب یعقوب را دید گمان کرد او ابراهیم است، به طرف او خیزش نمود و او را در آغوش گرفت، سپس گفت:ای دوست خدا خوش آمدی. یعقوب گفت:من یعقوب بن اسحاق بن ابراهیم هستم، راهب گفت:پس چرا این قدر سالخورده شده ای؟فرمود:غم و اندوه و بیماری چنینم نموده، هنوز از آستانۀ در خارج نشده بود که خداوند به او وحی فرمود:ای یعقوب شکایت مرا نزد بنده ام نمودی؟در اینجا حضرت کنار در به سجده افتاد، و گفت:خدایا دیگر تکرار نخواهم کرد، خداوند به او وحی فرمود:من تو را آمرزیدم، دیگر مثل این سخن را نگو، پس از آن دیگر یعقوب از…
عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَا مِنْ عَبْدٍ يُصَابُ بِمُصِيبَةٍ فَيَسْتَرْجِعُ عِنْدَ ذِكْرِ اَلْمُصِيبَةِ وَ يَصْبِرُ حِينَ تَفْجَأُهُ إِلاَّ غَفَرَ اَللَّهُ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَ كُلَّمَا ذَكَرَ مُصِيبَة فَاسْتَرْجَعَ عِنْدَ ذِكْرِهِ اَلْمُصِيبَةَ غَفَرَ لَهُ كُلَّ ذَنْبٍ اِكْتَسَبَهُ فِيمَا بَيْنَهُمَا.
امام باقر علیه السّلام فرمود:هر بنده ای که گرفتار مصیبت شود، و هر گاه مصیبت به یادش آمد بگوید: إِنّٰا لِلّٰهِ وَ إِنّٰا إِلَیْهِ رٰاجِعُونَ : و هنگامی که برایش ناگوار آمد صبر کند، خداوند تمامی گناهان گذشته اش را می بخشد، و هر وقت به یاد مصیبتی افتاد و کلمۀ استرجاع را به زبان آورد، گناهانی را که بین دو استرجاع مرتکب شده بخشیده می شود.
عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ إِنْ أُصِبْتَ بِمُصِيبَةٍ فِي نَفْسِكَ أَوْ مَالِكَ أَوْ وُلْدِكَ فَاذْكُرْ مُصَابَكَ بِرَسُولِ اَللَّهِ فَإِنَّ اَلْخَلاَئِقَ لَمْ يُصَابُوا بِمِثْلِهِ قَطُّ .
امام باقر علیه السّلام فرمود:اگر به مصیبتی در جانت یا مالت یا فرزندت گرفتار شدی، مصیبت رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله را بیاد آور، زیرا هیچ کس از مخلوقات مانند او گرفتار نشدند.
عَنْ مِهْرَانَ قَالَ : كَتَبَ رَجُلٌ إِلَى أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَشْكُو إِلَيْهِ مُصَابَهُ بِوَلَدِهِ وَ شِدَّةَ مَا دَخَلَهُ فَكَتَبَ إِلَيْهِ أَ مَا عَلِمْتَ أَنَّ اَللَّهَ يَخْتَارُ مِنْ مَالِ اَلْمُؤْمِنِ وَ مِنْ وُلْدِهِ أَنْفَسَهُ لِيَأْجُرَهُ عَلَى ذَلِكَ .
مهران گوید:مردی به امام باقر علیه السّلام نامه ای نوشت، و از مصیبت فرزندش و سختیهایی که بر او وارد شده بود شکایت نمود، امام علیه السّلام به او نوشت:آیا نمی دانی که خداوند مال مؤمن و فرزندانش را می گیرد تا در مقابل پاداشش دهد؟
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لاَ أَنْزِعُ كَرِيمَتَيْ عَبْدٍ فَيَصْبِرَ لِحُكْمِي وَ يُسَلِّمَ بِقَضَائِي فَأَرْضَى لَهُ ثَوَابا دُونَ اَلْجَنَّةِ .
امام صادق علیه السّلام فرمود:خداوند عزّ و جلّ فرمود:دو چشم بنده ام را گرفتم و او بر حکم من صبر نمود و تسلیم قضایم شد، در برابر آن بهشت را به او دادم.
