قال الإمام عليّ عليه السلام:
عَنْ رَجُلٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَ : لَمَّا أُصِيبَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ بَعَثَنِي اَلْحَسَنُ إِلَى اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ وَ هُوَ بِالْمَدَائِنِ فَلَمَّا قَرَأَ اَلْكِتَابَ قَالَ يَا لَهَا مِنْ مُصِيبَةٍ مَا أَعْظَمَهَا مَعَ أَنَّ رَسُولَ اَللَّهِ قَالَ مَنْ أُصِيبَ مِنْكُمْ بِمُصِيبَةٍ فَلْيَذْكُرْ مُصَابَهُ بِي فَإِنَّهُ لَنْ يُصَابَ بِمُصِيبَةٍ أَعْظَمَ مِنْهَا وَ صَدَقَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ .
مردی از پدرش نقل کند که گفت:هنگامی که امیر مؤمنان علیه السّلام ضربت خورد، امام حسن علیه السّلام مرا با نامه ای به مدائن نزد امام حسین علیه السّلام فرستاد، چون امام نامه را خواند فرمود:چه مصیبت بزرگی با اینکه رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:هر کدام از شما مصیبت زده شد مصیبتهای مرا یاد کند، زیرا مصیبتی بزرگتر از مصیبتهای من نیست، و پیامبر صلّی اللّٰه علیه و آله درست فرمود.