احادیث درباره فقیر و غنی از امام علی (ع)

رُبَّ فَقِيرٍ أَغْنَى مِنْ كُلِّ غَنِي

بسا ناداری که از هر توانگری، داراتر است.

رُبَّ فَقْرٍ عَادَ بِالْغِنَى اَلْبَاقِي

بسا ناداری که به توانگری همیشگی رسد.

كَمْ مِنْ فَقِيرٍ غَنِيٌّ وَ غَنِيٍّ مُفْتَقِر

چه بسیار ناداری که داراست و توانگری که نیازمند است.

غِنَى اَلْفَقِيرِ قَنَاعَتُه

قناعت، توانگری تهیدست است.

رُبَّ غَنِيٍّ أَفْقَرُ مِنْ فَقِير

بسا توانگری که از نادار نادارترست.

هَلْ تَنْظُرُ إِلاَّ فَقِيرا يُكَابِدُ فَقْرا أَوْ غَنِيّا بَدَّلَ نِعَمَ اَللَّهِ كُفْرا أَوْ بَخِيلا اِتَّخَذَ اَلْبُخْلَ بِحَقِّ اَللَّهِ وَفْرا أَوْ مُتَمَرِّدا كَأَنَّ بِأُذُنَيْهِ عَنْ سَمَاعِ اَلْحِكْمَةِ وَقْرا

آیا مردم دنیا را جز این می بینی؟یا درویش است و رنج درویشی می کشد، یا توانگر است که در مقابل نعمتهای خداوند، ناسپاس است، یا بخیلی است که خسّت در پرداخت حقّ پروردگار را سبب توانگری خود می داند، یا سرکشی است که گویا گوشهای او از شنیدن کلام حق کر گردیده است.

اِقْتَنِ اَلْعِلْمَ فَإِنَّكَ إِنْ كُنْتَ غَنِيّا زَانَكَ وَ إِنْ كُنْتَ فَقِيرا مَانَك

دانش را سرمایه کن، پس اگر بی نیاز باشی، تو را آرایش نماید و اگر فقیر باشی، تو را تأمین کند.

تَعَلَّمِ اَلْعِلْمَ فَإِنَّكَ إِنْ كُنْتَ غَنِيّا زَانَكَ وَ إِنْ كُنْتَ فَقِيرا مَانَك

دانش را فراگیر، پس بدرستی که اگر بی نیاز باشی، تو را آرایش نماید و اگر فقیر باشی، تو را تأمین کند.

إِنَّكُمْ فِي زَمَانٍ اَلْقَائِلُ بِالْحَقِّ قَلِيلٌ وَ اَللِّسَانُ فِيهِ عَنِ اَلصِّدْقِ كَلِيلٌ وَ اَللاَّزِمُ فِيهِ لِلْحَقِّ ذَلِيلٌ أَهْلُهُ مُتَعَكِّفُونَ عَلَى اَلْعِصْيَانِ مُصْطَلِحُونَ عَلَى اَلْإِدْهَانِ فَتَاهُمْ عَارِمٌ وَ شَيْخُهُمْ آثِمٌ وَ عَامِلُهُمْ مُنَافِقٌ وَ قَارِيهِمْ مُمَارِقٌ مُمَازِقٌ لاَ يُعَظِّمُ صَغِيرُهُمْ كَبِيرَهُمْ وَ لاَ يَعُولُ غَنِيُّهُمْ فَقِيرَهُم

بدرستی که شما در روزگاری هستید که گویندۀ حق اندک است و زبان به راستگویی، کند.کسی که از حق جدا نشود خوار است.اهل این روزگار در نافرمانی پروردگار محبوس هستند و با یکدیگر با فریب و خدعه صلح می کنند.چون ایشان گنهکار و دانشمندشان منافق و قاری قرآنشان بیرون روندۀ از خوبی است. کوچک آنها به بزرگشان احترام نمی کند و توانگر آنها نیازمندانشان را نان خور خود نمی گرداند.

جُودُ اَلْفَقِيرِ يُجِلُّهُ وَ بُخْلُ اَلْغَنِيِّ يُذِلُّه

بخشش تهیدست، آقایش کند و خسیسی توانگر خوارش نماید.