قال الإمام عليّ عليه السلام:
إِنَّكُمْ فِي زَمَانٍ اَلْقَائِلُ بِالْحَقِّ قَلِيلٌ وَ اَللِّسَانُ فِيهِ عَنِ اَلصِّدْقِ كَلِيلٌ وَ اَللاَّزِمُ فِيهِ لِلْحَقِّ ذَلِيلٌ أَهْلُهُ مُتَعَكِّفُونَ عَلَى اَلْعِصْيَانِ مُصْطَلِحُونَ عَلَى اَلْإِدْهَانِ فَتَاهُمْ عَارِمٌ وَ شَيْخُهُمْ آثِمٌ وَ عَامِلُهُمْ مُنَافِقٌ وَ قَارِيهِمْ مُمَارِقٌ مُمَازِقٌ لاَ يُعَظِّمُ صَغِيرُهُمْ كَبِيرَهُمْ وَ لاَ يَعُولُ غَنِيُّهُمْ فَقِيرَهُم
بدرستی که شما در روزگاری هستید که گویندۀ حق اندک است و زبان به راستگویی، کند.کسی که از حق جدا نشود خوار است.اهل این روزگار در نافرمانی پروردگار محبوس هستند و با یکدیگر با فریب و خدعه صلح می کنند.چون ایشان گنهکار و دانشمندشان منافق و قاری قرآنشان بیرون روندۀ از خوبی است. کوچک آنها به بزرگشان احترام نمی کند و توانگر آنها نیازمندانشان را نان خور خود نمی گرداند.