وَ مَرَّ ع فِي يَوْمِ فِطْرٍ بِقَوْمٍ يَلْعَبُونَ وَ يَضْحَكُونَ فَوَقَفَ عَلَى رُءُوسِهِمْ فَقَالَ إِنَّ اَللَّهَ جَعَلَ شَهْرَ رَمَضَانَ مِضْمَاراً لِخَلْقِهِ فَيَسْتَبِقُونَ فِيهِ بِطَاعَتِهِ إِلَى مَرْضَاتِهِ فَسَبَقَ قَوْمٌ فَفَازُوا وَ قَصَّرَ آخَرُونَ فَخَابُوا فَالْعَجَبُ كُلُّ اَلْعَجَبِ مِنْ ضَاحِكٍ لاَعِبٍ فِي اَلْيَوْمِ اَلَّذِي يُثَابُ فِيهِ اَلْمُحْسِنُونَ وَ يَخْسَرُ فِيهِ اَلْمُبْطِلُونَ وَ اَيْمُ اَللَّهِ لَوْ كُشِفَ اَلْغِطَاءُ لَعَلِمُوا أَنَّ اَلْمُحْسِنَ مَشْغُولٌ بِإِحْسَانِهِ وَ اَلْمُسِي ءَ مَشْغُولٌ بِإِسَاءَتِهِ ثُمَّ مَضَى .
امام حسن علیه السلام روز عید فطر بر گروهی از مردم گذر کرد که مشغول بازی و خنده بودند، بالای سر آنان ایستاد و فرمود: به راستی، خداوند ماه رمضان را میدان مسابقه برای خلق خود ساخته تا به وسیله طاعت او برای جلب رضای او بر یک دیگر سبقت گیرند. مردمی سبقت گرفتند و کامیاب گشتند و دیگران کوتاهی کردند و ناکام ماندند؛ پس بسیار بسیار شگفت است حال شخص خندان اهل بازی در روز قیامت که در آن روز نیکوکاران پاداش یابند و بیهوده پیشه گان، زیان. به خدا سوگند چون پرده برداری شود، حتما بدانند که نیکوکار مشغول به نیکوکاری خویش است و بدکار مشغول به بدکرداری خویش. سپس امام حسن علیه السلام راه خویش را گرفتند و رفتند.
مَن عَدَّدَ نِعَمَهُ مَحَقَ کرَمَهُ
هر که احسان های خود را بر شمرد، بخشندگی خویش را از بین برده است.
اَلمَعروفُ مَا لَم يَتَقَدَّمهُ مَطلٌ، وَلَم يَتبَعهُ مَنٌّ؛
احسان آن است که تأخیری در پیش و منتی در پس، نداشته باشد.
اَلمَصائبُ مَفاتیحُ الأجرِ.
مصیبت ها، کلیدهای اجرند.
تُجهَلُ النِّعَمُ ما أقامَت، فإذا وَلَّت عُرِفَت.
نعمت ها تا هستند نا شناخته اند و همین که رفتند[قدرشان]شناخته می شوند.
ما فَتَحَ اللّه عزّوجلّ عَلی أحدٍ بابَ مسألةٍ فَخَزنَ عَنهُ بابَ الإجابةِ.
خداوند عزوجل باب مسئلت (دعا) را به روی هیچ کس نگشود، که باب اجابت را به روی او بسته باشد.
أحسِن جِوارَ مَن جاوَرَک تَکن مُسلِماً؛
با همسایه ات به نیکی همسایگی کن تا مسلمان باشی.
قَد أکثَرَ مِن الهَیبَةِ الصّامِتُ.
آدم خموش، پر هیبت است.
صاحِبِ النّاسَ مِثلَ ما تُحِبُّ أن یصاحِبوک بِهِ؛
با مردم به گونه ای رفتار کن که دوست داری با تو آن گونه رفتار کنند.
مَنِ اتَّکلَ علی حُسنِ الاختِیارِ مِنَ اللّه، لَم یتَمَنَّ أنّهُ فی غَیرِ الحالِ التی اختارَها اللّه لَهُ.
هرکه به حُسن انتخاب خداوند تکیه کند، جز آن وضعی را که خدا برایش برگزیده است، آرزوی داشتن وضعی دیگر نکند.
اَلإخاءُ الوَفاءُ فِی الشِّدَّةِ وَ الرَّخاءِ
نشانه برادری، وفاداری در سختی و آسایش است.
مَن قَرَأ القرآنَ كانَت لَهُ دعوةٌ مُجابةٌ إمّا مُعَجَّلَةً و إمّا مُؤَجَّلةً
کسی که قرآن بخواند زود یا دیر دعایی مستجاب دارد.
