احادیث امام علی (ع)

أَلاَ وَ إِنَّا إِنَّ أَهْلَ اَلْبَيْتِ أَبْوَابُ اَلْحِكَمِ وَ أَنْوَارُ اَلظُّلَمِ وَ ضِيَاءُ اَلْأُمَم

آگاه باشید ما اهل بیت، درهای حکمتها و روشنایی تاریکیها و نور امّتها هستیم.

أَيْنَ تَتِيهُونَ وَ مِنْ أَيْنَ تُؤْتَوْنَ وَ أَنَّى تُؤْفَكُونَ وَ عَلاَمَ تَعْمَهُونَ وَ بَيْنَكُمْ عِتْرَةُ نَبِيِّكُمْ أَيْنَ وَ هُمْ أَزِمَّةُ اَلصِّدْقِ وَ أَلْسِنَةُ اَلْحَق

حیران، کجا می روید؟و از کجا آمده اید؟و به کجا برگردانیده می شوید؟و در گمراهی به چه چیز می گردید؟و حال آن که عترت پیامبرتان در میان شماست.آنها، عنان راستی و زبان حق هستند.

أَيْنَ اَلَّذِينَ زَعَمُوا أَنَّهُمْ هُمُ اَلرَّاسِخُونَ فِي اَلْعِلْمِ دُونَنَا كِذْبا وَ بَغْيا عَلَيْنَا وَ حَسَدا لَنَا إِنْ رَفَعَنَا اَللَّهُ سُبْحَانَهُ وَ وَضَعَهُمْ وَ أَعْطَانَا وَ حَرَمَهُمْ وَ أَدْخَلَنَا وَ أَخْرَجَهُمْ بِنَا يُسْتَعْطَى اَلْهُدَى وَ يُسْتَجْلَى اَلْعَمَى لاَ بِهِم

کجایند کسانی که گمان کردند آنها راسخان در علم هستند نه ما، و این را به دروغ و از روی سرکشی و رشک بر ما ادّعا نمودند.خداوند ما را بلند مرتبه و آنها را پست گردانید، به ما بخشید و آنها را محروم ساخت، و ما را داخل و آنها را بیرون کرد.از ما بخشیدن هدایت و برطرف شدن کوری تقاضا می شود، نه از آنها.

إِنَّ لِلاَ إِلَهَ إِلاَّ اَللَّهُ شُرُوطا وَ إِنِّي أَنَا وَ ذُرِّيَّتِي مِنْ شُرُوطِهَا

بدرستی که برای«لا اله الا اللّه»شروطی است و ایمان به من و فرزندان من از شروط آن است.

إِنَّ أَمْرَنَا صَعْبٌ مُسْتَصْعَبٌ وَ خَشِنٌ مُخْشَوْشَنٌ سِرٌّ مُسْتَتِرٌ مُقَنَّعٌ لاَ يَحْمِلُهُ إِلاَّ مَلَكٌ مُقَرَّبٌ أَوْ نَبِيٌّ مُرْسَلٌ أَوْ مُؤْمِنٌ اِمْتَحَنَ اَللَّهُ سُبْحَانَهُ قَلْبَهُ لِلْإِيمَان

بدرستی که امر ولایت ما، دشوار و سخت یافت شده، و درشت و سخت درشت است.پنهان و پوشیده ای که پرده بر آن انداخته شده، آن را بر نمی دارد، مگر فرشتۀ مقرّب یا پیامبر مرسل یا مؤمنی که خداوند نخست او را برای ایمان آزمایش نموده است.

إِنْ نَطَقُوا صَدَقُوا وَ إِنْ صَمَتُوا لَمْ يُسْبَقُوا

امامان علیهم السّلام اگر سخن گویند، به راستی می گویند و اگر خاموش شوند، بر آنها پیشی گرفته نشود.

أَنَا وَ أَهْلُ بَيْتِي أَمَانٌ لِأَهْلِ اَلْأَرْضِ كَمَا أَنَّ اَلنُّجُومَ أَمَانٌ لِأَهْلِ اَلسَّمَاء

من و اهل بیت من، موجب ایمنی اهل زمین هستیم، همان طور که ستارگان، موجب ایمنی اهل آسمان هستند.

مَا أَطَالَ أَحَدٌ فِي اَلْأَمَلِ إِلاَّ قَصَّرَ فِي اَلْعَمَل

کسی آرزوی خود را دراز نساخت، مگر این که در عمل کوتاهی کرد.

يَسِيرُ اَلْأَمَلِ يُوجِبُ فَسَادَ اَلْعَمَل

اندکی آرزو، باعث تباهی عمل می شود.

مَنْ قَصُرَ أَمَلُهُ حَسُنَ عَمَلُه

کسی که آرزویش کوتاه باشد، عملش نیکو باشد.

نِعْمَ عَوْنُ اَلْعَمَلِ قَصْرُ اَلْأَمَل

کوتاهی آرزو، یاری کننده خوبی برای عمل است.

اَلْأَمَلُ يُنْسِي اَلْأَجَل

آرزو، مرگ را از یاد می برد.