احادیث درباره علم

لَوْ كَانَ لِأَلْسِنَتِكُمْ أَوْكِيَةٌ لَحَدَّثْتُ كُلَّ اِمْرِئٍ بِمَا لَهُ وَ عَلَيْهِ .

امام باقر علیه السلام فرمود: اگر زبانهای شما لجام و بندی میداشت سود و زیان هر مردی را برایش گزارش میدادم.

قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع مِنْ أَيْنَ أَصَابَ أَصْحَابَ عَلِيٍّ مَا أَصَابَهُمْ مَعَ عِلْمِهِمْ بِمَنَايَاهُمْ وَ بَلاَيَاهُمْ قَالَ فَأَجَابَنِي شِبْهَ اَلْمُغْضَبِ مِمَّنْ ذَلِكَ إِلاَّ مِنْهُمْ فَقُلْتُ مَا يَمْنَعُكَ جُعِلْتُ فِدَاكَ قَالَ ذَلِكَ بَابٌ أُغْلِقَ إِلاَّ أَنَّ اَلْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ صَلَوَاتٌ عَلَيْهِمَا فَتَحَ مِنْهُ شَيْئاً يَسِيراً ثُمَّ قَالَ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ إِنَّ أُولَئِكَ كَانَتْ عَلَى أَفْوَاهِهِمْ أَوْكِيَةٌ .

ابو بصیر گوید: بامام صادق علیه السلام عرضکردم: چرا باصحاب علی علیه السلام مصیبت ها رسید با وجود آنکه از مرگ و مصیبت خود آگاه بودند؟ حضرت بمانند شخص خشمگین بمن جوابداد: آن مصیبت ها تنها از ناحیه خودشان بآنها رسید، عرضکردم: قربانت گردم مانع شما چیست؟ (که مرگ و مصیبت اصحاب خود را بآنها نمی گویید؟ )فرمود: این دریست بسته شده، تنها حسین بن علی صلوات الله علیهما اندکی از آن را گشود(که در شب عاشورا شهادت و مصیبت اصحابش را بآنها خبر داد)سپس فرمود ای ابا محمد: اصحاب آن حضرت بر دهان خود لجام و بندی داشتند.

قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع مَتَى يَعْرِفُ اَلْأَخِيرُ مَا عِنْدَ اَلْأَوَّلِ قَالَ فِي آخِرِ دَقِيقَةٍ تَبْقَى مِنْ رُوحِهِ .

یکی از اصحاب گوید: بامام صادق علیه السلام عرضکردم: چه زمانی امام پسین بآنچه نزد امام پیشین است آگاه می شود؟ فرمود: در آخرین دقیقه یی که از روح او باقی مانده است.

يَعْرِفُ اَلَّذِي بَعْدَ اَلْإِمَامِ عِلْمَ مَنْ كَانَ قَبْلَهُ فِي آخِرِ دَقِيقَةٍ تَبْقَى مِنْ رُوحِهِ.

امام صادق علیه السلام میفرمود: جانشین امام، بعلم امام پیش از خود را در آخرین دقیقه یی که از روح او باقی مانده آگاه می شود.

قُلْتُ لَهُ اَلْإِمَامُ مَتَى يَعْرِفُ إِمَامَتَهُ وَ يَنْتَهِي اَلْأَمْرُ إِلَيْهِ قَالَ فِي آخِرِ دَقِيقَةٍ مِنْ حَيَاةِ اَلْأَوَّلِ .

یکی از اصحاب گوید: بامام صادق علیه السلام عرضکردم: چه زمانی امام، امامت و رسیدن امر را بخود میفهمد؟ فرمود: در آخرین دقیقه زندگی امام پیشین.

قَالَ اَللَّهُ تَعَالَى اَلَّذِينَ آمَنُوا وَ اِتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمانٍ أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ ما أَلَتْناهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْ ءٍ قَالَ اَلَّذِينَ آمَنُوا اَلنَّبِيُّ ص وَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ ع وَ ذُرِّيَّتُهُ اَلْأَئِمَّةُ وَ اَلْأَوْصِيَاءُ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِمْ أَلْحَقْنَا بِهِمْ وَ لَمْ نَنْقُصْ ذُرِّيَّتَهُمُ اَلْحُجَّةَ اَلَّتِي جَاءَ بِهَا مُحَمَّدٌ ص فِي عَلِيٍّ ع وَ حُجَّتُهُمْ وَاحِدَةٌ وَ طَاعَتُهُمْ وَاحِدَةٌ.

امام صادق علیه السلام در باره آیه«کسانی که ایمان آوردند و فرزندانشان هم در ایمان از آنها پیروی کردند، فرزندانشان را بایشان ملحق کنیم و از عملشان چیزی کمشان ندهیم(یعنی بحساب فرزندانشان نگذاریم)«-21 سوره 52-»فرمود: کسانی که ایمان آوردند، پیغمبر صلی الله علیه و آله و امیر المومنینند، و فرزندان او، ایمه و اوصیا صلوات الله علیهم باشند که خدا فرماید: بآنها ملحق میکنیم و حجتی را که محمد صلی الله علیه و آله در باره علی آورد، نسبت باولادش کاهش ندهیم و حجت همه یکی است و طاعتشان هم یکی است.

نَحْنُ فِي اَلْعِلْمِ وَ اَلشَّجَاعَةِ سَوَاءٌ وَ فِي اَلْعَطَايَا عَلَى قَدْرِ مَا نُؤْمَرُ .

حضرت ابو الحسن علیه السلام فرمود: ما خانواده در علم و شجاعت برابریم و در بخشیدن(علم و مال بمردم)بهر اندازه که دستور داریم، میبخشیم.

نَحْنُ فِي اَلْأَمْرِ وَ اَلْفَهْمِ وَ اَلْحَلاَلِ وَ اَلْحَرَامِ نَجْرِي مَجْرًى وَاحِداً فَأَمَّا رَسُولُ اَللَّهِ ص وَ عَلِيٌّ ع فَلَهُمَا فَضْلُهُمَا .

حارث بن مغیره گوید: شنیدم امام صادق علیه السلام می فرمود رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: ما نسبت بامر و فهم و حلال و حرام در یک روش هستیم و اما پیغمبر صلی الله علیه و آله و علی فضیلت خود را دارند.

طَلَبُ اَلْعِلْمِ فَرِيضَةٌ عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ أَلاَ إِنَّ اَللَّهَ يُحِبُّ بُغَاةَ اَلْعِلْمِ .

رسول خدا(ص)فرمود: دانشجویی بر هر مسلمانی واجب است، همانا خدا دانشجویان را دوست دارد.

جَهْلُ اَلشَّابِّ مَعْذُورٌ وَ عِلْمُهُ مَحْقُور

نادانی جوان معذور، و دانش او خوار شمرده شده است.

رَحِمَ اللهُ عَبداً اِحیاءَ العِلمَ

خدا رحمت کند بنده ای را که احیا کننده علم است.

إنَّ المُعَلِّمَ إذا قالَ لِلصَّبِىِّ: قُل: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ»فَقالَ الصَّبِىُّ: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ»كَتَبَ اللّهُ بَراءَةً لِلصَّبِىِّ، وَ بَراءَةً لِلمُعَلِّمِ، وَ بَراءَةً لِأَبَوَيهِ مِنَ النّارِ.

معلّم، هر گاه به کودک بگوید: بگو: «بسم اللّه الرحمن الرحیم» و کودک بگوید: «بسم اللّه الرحمن الرحیم»، خداوند، یک بَرات آزادی از دوزخ برای کودک، یکی برای معلّم و یکی برای پدر و مادر او می نویسد.