فرغ اللَّه الی کلّ عبد من خمس؛ من عمله، و أجله، و أثره، و مضجعه، و رزقه، لا یتعدّاهنّ عبد.
خدای تعالی عالمست که هر بنده را چه عمل خواهد بودن؛ طاعت یا معصیت، و زندگانیش چند خواهد بودن دراز یا کوتاه، و از او چه نام خواهد ماندن، و در کجا خواهد مردن و دفنش کجا خواهد بودن؛ و روزی او چه خواهد بودن، و چنان که او را معلومست بر لوح المحفوظ پیدا بکرد چنان که هیچ بنده را آنچه تقدیر است پای بدر نتوان نهادن.
من سئل عن علم یعلمه و کتمه ألجم بلجام من النّار.
هر که را پرسند از علمی که داند و باز پوشد و نگوید روز قیامت لجامی سازند از آتش و بر سرش کنند و بدان نوع بدوزخ برند.
من لم ینفعه علمه ضرّه جهله.
هر کرا علم و دانش سود نکند جهلش زیان کند.
علم لا ینفع ککنز لا ینفق منه.
علمی که منفعت نکند چون گنجی بود که نفقت نکنند از آن؛
کلّ صاحب علم غرثان الی علم آخر.
هر صاحب علمی گرسنه بود بعلمی دیگر.
العلم لا یحلّ منعه.
حلال نیست باز داشتن علم؛
آفة العلم النّسیان.
آفت علم فراموش کردن است؛
إِنّا یحیطُ عِلْمُنا بِأَنْبائِکمْ، وَ لا یعْزُبُ عَنّا شَی ءٌ مِنْ أَخْبارِکمْ
علم و دانش ما به خبرهای شما احاطه دارد و چیزی از اخبار شما بر ما پوشیده نمی ماند.
عَلَیْکمْ بِطَلَبِ الْعِلْمِ، فَإنَّ طَلَبَهُ فَریضَةٌ وَالْبَحْثَ عَنْهُ نافِلَةٌ، وَ هُوَ صِلَةُ بَیْنَ الاْخْوانِ، وَ دَلیلٌ عَلَی الْمُرُوَّةِ، وَ تُحْفَةٌ فِی الْمَجالِسِ، وَ صاحِبٌ فِی السَّفَرِ، وَ أُنْسٌ فِی الْغُرْبَةِ
بر شما باد به تحصیل علم و معرفت، که فراگیری آن واجب، و بحث پیرامون آن مستحبّ و پر فائده است. علم وسیله کمک به دوستان و برادران، و نشانه مروّت و جوانمردی است، هدیه و سرگرمی در مجالس، و همدم و رفیق انسان در مسافرت؛ و انیس و مونس انسان در تنهائی می باشد.
کلُّ عِلمٍ وبالٌ یومَ القِیامةِ الّا مَن عَمِلَ بِه
هر دانشی روز رستاخیز مایه آزار است، مگر دانشی که به کار برده شود.
- منیه المرید، ص 135.
عَلیکُم بِطَلَبِ العِلمِ فَانّ طَلبه فَریضَةٌ وَ البَحث عَنهُ نافِلةٌ وَ هُوَ صِلةٌ بَینَ الاخَوان وَ دَلیلٌ عَلی المُروّة وَ تُحفَةٌ فِی المَجالسِ وَ صَاحبٌ فِی السّقَر وَ اُنسٌ فِی الغُربة.
بر شما باد کسب دانش! چرا که آن برای همه لازم است و سخن از علم و بررسی آن امری مطلوب( و دوست داشتنی) است. برادران (دینی) را به هم پیوند می دهد و نشانه (شخصیت والا و) جوانمردی، تحفه مناسبی برای مجالس، دوست و همراه در سفر و مونس غربت و تنهائی است.
مَنْ انْقَطَعَ إلی غَیرِاللَّهِ وَکلَهُ اللَّهُ إلَیهِ وَ مَنْ عَمِلَ عَلی غَیرِ عِلْمٍ مَا أفْسَدَهُ أکثَرُ مِمَّا یصْلِحُ
کسی که از خدا بریده و به غیر خدا بپیوندد، خداوند او را به همان شخص واگذار می کند و کسی که بدون علم و آگاهی عمل کند، خراب کاری او بیش از آباد کردن اوست.
- احقاق الحق، ج 12، ص 439.