احادیث امام حسین (ع)

لَا تُمَارِینَّ حَلِیماً وَ لَا سَفِیهاً فَإِنَّ الْحَلِیمَ یقْلِیک وَ السَّفِیهَ یؤْذِیک.

با دو کس بحث مکن: 1- حلیم 2- سفیه. زیرا انسان بردبار تو را عصبانی می کند و نادان اذیتت می کند.

لَا تَتَکلَّمَنَّ فِیمَا لَایعْنِیک فَإِنِّی أَخَافُ عَلَیک الْوِزْر.

درباره چیزی که به تو مربوط نیست سخن نگو زیرا می ترسم به گناه دچار شوی.

أَنَّ حَوَائِجَ النَّاسِ إِلَیکمْ مِنْ نِعَمِ اللَّهِ عَلَیکمْ فَلَا تَمَلُّوا النِّعَمَ فَتَحُوزُوا نِقَما.

نیازهای مردم به شما (مسؤلان و مردم) از نعمت های خداوند بر شماست پس از نعمت ها ملول نگردید تا به گرفتاری دچار نشوید .

اَللّهُمَّ اجْعَلْنی اَخْشاکَ کَانّی اَراکَ وَ اَسْعِدْنی بِتَقویکَ وَ لا تُشْقِنی بِمَعْصِیَتِکَ.

خدایا! چنانم کن که از تو بترسم گویا که تو را می بینم ، و با پرهیزگاری مرا خوشبخت گردان ، و به نافرمانی ات بدبختم مکن .

لَوْ اَنَّ النّاسَ سَمِعوا قَوْلَ اللّه عَزَّوَجَلَّ وَ رَسولِهِ لاَعْطَتْهُمُ السَّماءُ قَطْرَها وَ الاَرْضُ بَرَکَـتَها وَ لَمَا اخْتَلَفَ فی هذِهِ الاُمَّةِ سَیْفانِ وَ لاَکَلوها خَضْراءَ خَضِرَةً اِلی یَوْمِ القیامَةِ.

اگر مردم سخن خدا و پیامبرش را می شنیدند (عمل می کردند)، آسمان «بارانش» را و زمین «برکتش» را به آنان می بخشید و هرگز در این امّت، «اختلاف» و زد و خورد پیش نمی آمد و همه از «نعمت» سر سبز دنیا تا روز قیامت، برخوردار می شدند.

وَ اعْلَمُوا إنَّ حَوائِجَ النّاسِ إلَیْکُمْ مِنْ نِعَمِ الله عَلَیْکُمْ، فَلا تَمیلُوا النِّعَمَ فَتَحَوَّلَ نَقِماً.

بدانید که احتیاج و مراجعه مردم به شما از نعمت های الهی است، پس نسبت به نعمت ها روی، بر نگردانید؛ وگرنه به نقمت و بلا گرفتار خواهد شد.

قیلَ لِلْحُسَیْنِ بن علی علیه السلام: مَنْ أعْظَمُ النّاسِ قَدْراً؟ قالَ: مَنْ لَمْ یُبالِ الدُّنْیا فی یَدَیْ مَنْ کانَتْ.

از حضرت سؤال شد: با شخصیّت ترین افراد چه کسی است؟ در جواب فرمود: آن کسی است که اهمیّت ندهد که دنیا در دست چه کسی می باشد.

کتابُ اللّهِ عزوجل عَلی أربَعَةِ أشیاءَ: عَلَی العِبارَةِ، وَ الإِشارَةِ، وَ اللَّطائِفِ، وَ الحَقائِقِ؛ فَالعِبارَةُ لِلعَوامِّ، وَ الإِشارَةُ لِلخَواصِّ، وَ اللَّطائِفُ لِلأَولِیاءِ، وَ الحَقائِقُ لِلأَنبِیاءِ علیهم السلام.

کتاب خدا، بر چهار گونه است: عبارت، اشارت، لطائف و حقایق. 1.عبارت، برای عموم مردم است؛ 2.اشاره؛ برای خواص؛ 3.لطائف، برای اولیا؛ 4.حقایق، از آنِ پیامبران علیهم السلام است.

اِذا سَمِعتَ اَحَداً یتَناوَلُ اَعراضَ النّاسِ فَاجتَهِد اَن لَا یَعرِفَک.

هرگاه شنیدی شخصی آبروی مردم را می ریزد بکوش تا تو را نشناسد.

مَنْ أَحَبَّک نَهَاک وَ مَنْ أَبْغَضَک أَغْرَاک

دوست حقیقی تو را نصیحت کرده و از لغزش باز می دارد؛ امّا آن که دوستت ندارد، تو را فریب داده و در انجام گناهان مغرورت می کند.

یَا أَیهَا النَّاسُ نَافِسُوا فِی الْمَکارِمِ وَ سَارِعُوا فِی الْمَغَانِم.

ای مردم! در کسب صفات زیبای اخلاقی بکوشید و برای به دست آوردن این سرمایه های معنوی شتاب کنید.

أَعْفَی النَّاسِ مَنْ عَفَی عَنْ قُدْرَة

با گذشت ترین مردم آن است که در موضع قدرت عفو کند.