امیر المؤمنین علی بن ابیطالب (علیه السلام)
وَ قَالَ فِي ذَمِّ مَنْ ذَمَّهُ إِنْ عَرَضَتْ لَهُ مَعْصِيَةٌ وَاقَعَهَا بِالاِتِّكَالِ عَلَى اَلتَّوْبَةِ إِنْ عَزَمَ عَلَى اَلتَّوْبَةِ سَوَّفَهَا وَ أَصَرَّ عَلَى اَلْحَوْبَةِ إِنْ عُوفِيَ ظَنَّ أَنْ قَدْ تَاب
و حضرت در نکوهش کسی فرمود:اگر گناهی برای او فراهم آید، به اعتماد توبه در آن فرو افتد؛ هر گاه ارادۀ توبه کند، آن را به تأخیر اندازد و بر گناه ایستادگی کند؛ اگر سلامتی داده شود، گمان می کند توبه کرده است.
اَلنَّدَمُ اِسْتِغْفَار
پشیمانی، آمرزشخواهی است.
اَلنَّدَمُ عَلَى اَلْخَطِيئَةِ يَمْحُوهَا
پشیمانی بر گناه، آن را نابود کند.
اَلنَّدَمُ عَلَى اَلْخَطِيئَةِ اِسْتِغْفَار
پشیمانی بر گناه، آمرزشخواهی است.
اَلنَّدَمُ عَلَى اَلذَّنْبِ يَمْنَعُ مِنْ مُعَاوَدَتِه
پشیمانی بر گناه، از بازگشت آن جلوگیری می کند.
اَلنَّدَمُ أَحَدُ اَلتَّوْبَتَيْن
پشیمانی، نوعی توبه است.
اِنْدَمْ عَلَى مَا أَسَأْتَ وَ لاَ تَنْدَمْ عَلَى مَعْرُوفٍ صَنَعْت
بر بدیهای خود پشیمان باش و از نیکی های خود پشیمان مباش.
إِذَا قَارَفْتَ ذَنْبا فَكُنْ عَلَيْهِ نَادِما
هر گاه به گناه آلوده شدی، پشیمان باش.
رُبَّ سَالِمٍ بَعْدَ اَلنَّدَامَة
چه بسیار سلامتی که بعد از پشیمانی حاصل شود.
طُوبَى لِكُلِّ نَادِمٍ عَلَى زَلَّتِهِ مُسْتَدْرِكٍ فَارِطٍ عَثْرَتَه
خوشا به کسی که بر لغزشهای خود پشیمان است؛ زیرا با آن گناهان گذشته خود را جبران کند.
مَنْ نَدِمَ فَقَدْ تَاب
کسی که پشیمان است، پس توبه کرده است.
نَدَمُ اَلْقَلْبِ يُكَفِّرُ اَلذَّنْبَ وَ يُمَحِّصُ اَلْجَرِيرَة
پشیمانی دل، گناه را می پوشاند و جنایت را پاک می کند.
