گنجینه احادیث

طَاعَةُ اَلْجَهُولِ تَدُلُّ عَلَى اَلْجَهْل

فرمانبری از نادان، دلیل نادانی است.

عُقُوبَةُ اَلْجُهَلاَءِ اَلتَّصْرِيح

مجازات نادانان، تصریح است.

غَايَةُ اَلْجَهْلِ تَبَجُّحُ اَلْمَرْءِ بِجَهْلِه

شادمانی آدمی به نادانی خود، نهایت نادانی است.

كُلَّمَا حَسُنَتْ نِعْمَةُ اَلْجَاهِلِ اِزْدَادَ قُبْحا فِيهَا

هر گاه نعمت نادان نیکو گردد، زشتی در آن نعمت زیاد شود.

لِسَانُ اَلْجَهْلِ اَلْخُرْق

درشتی، زبان نادانی است.

لِسَانُ اَلْجَاهِلِ مِفْتَاحُ حَتْفِه

زبان نادان، کلید مرگ اوست.

مَا أَوْقَحَ اَلْجَاهِل

نادان، چه بی شرم است

لاَ يُرَى اَلْجَاهِلُ إِلاَّ مُفْرِطا

نادان دیده نمی شود مگر این که کوتاهی کننده است.

اَلْجَهْلُ مَوْت

نادانی مرگ است.

اَلْجَاهِلُ مَيِّتٌ وَ إِنْ كَانَ حَيّا

نادان، مرده است، گرچه زنده باشد.

اَلْجَهْلُ مُمِيتُ اَلْأَحْيَاءِ وَ مُخَلِّدُ اَلشِّقَاء

نادان، میرانندۀ زندگان است و پایدار کنندۀ بدبختی.

اَلْجَاهِلُ مَيِّتٌ بَيْنَ اَلْأَحْيَاء

نادان، مرده ای در میان زندگان است.