خَرَجَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع فِي لَيْلَةٍ قَدْ رَشَّتِ اَلسَّمَاءُ وَ هُوَ يُرِيدُ ظُلَّةَ بَنِي سَاعِدَةَ فَاتَّبَعْتُهُ فَإِذَا هُوَ قَدْ سَقَطَ مِنْهُ شَيْ ءٌ فَقَالَ ;بِسْمِ اَللَّهِ اَللَّهُمَّ رُدَّ عَلَيْنَا; قَالَ فَأَتَيْتُهُ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَقَالَ أَنْتَ مُعَلًّى قُلْتُ نَعَمْ جُعِلْتُ فِدَاكَ فَقَالَ لِي اِلْتَمِسْ بِيَدِكَ فَمَا وَجَدْتَ مِنْ شَيْ ءٍ فَادْفَعْهُ إِلَيَّ قَالَ فَإِذَا بِخُبْزٍ مُنْتَشِرٍ فَجَعَلْتُ أَدْفَعُ إِلَيْهِ مَا وَجَدْتُ فَإِذَا أَنَا بِجِرَابٍ مِنْ خُبْزٍ فَقُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ أَحْمِلُهُ عَنْكَ فَقَالَ لاَ أَنَا أَوْلَى بِهِ مِنْكَ وَ لَكِنِ…
معلی بن خنیس گوید: امام صادق علیه السلام در شبی بارانی از خانه در آمد و راهی سایبان بنی ساعده(که منزلگاه تهیدستان بود)شد و من در پی ایشان راهی شدم. ناگاه چیزی از آن حضرت بر زمین افتاد و امام علیه السلام فرمود: «بسم الله»؛ خدایا آن را به من بازگردان. راوی گوید: به نزدش رفته و سلام کردم. امام علیه السلام فرمود: آیا تو معلی هستی؟ عرض کردم: فدایت شوم آری؛ پس مرا فرمود: دست بر زمین بکش و هر چه یافتی به من بده. راوی گوید: من نیز هر چه می یافتم به امام علیه السلام می دادم. دیدم که کیسه ای نان بود. عرض کردم: فدایت شوم اجازه دهید به جای شما من آن را بیاورم. فرمود: نه، من برای آوردن کیسه از تو سزاوارترم ولی همراه من بیا. راوی گوید: به سایبان بنی ساعده رفتیم. در آنجا گروهی خوابیده بودند. امام علیه…
كُنْتُ بِالْكُوفَةِ فَيَأْتِينِي إِخْوَانٌ كَثِيرَةٌ وَ كَرِهْتُ اَلشُّهْرَةَ فَتَخَوَّفْتُ أَنْ أَشْتَهِرَ بِدِينِي فَأَمَرْتُ غُلاَمِي كُلَّمَا جَاءَنِي رَجُلٌ مِنْهُمْ يَطْلُبُنِي قَالَ لَيْسَ هُوَهَاهُنَا قَالَ فَحَجَجْتُ تِلْكَ اَلسَّنَةَ فَلَقِيتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ ع فَرَأَيْتُ مِنْهُ ثِقْلاً وَ تَغَيُّراً فِيمَا بَيْنِي وَ بَيْنَهُ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ مَا اَلَّذِي غَيَّرَنِي عِنْدَكَ قَالَ اَلَّذِي غَيَّرَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ إِنَّمَا تَخَوَّفْتُ اَلشُّهْرَةَ وَ قَدْ عَلِمَ اَللَّهُ شِدَّةَ حُبِّي لَهُمْ فَقَالَ يَا إِسْحَاقُ لاَ تَمَلَّ زِيَارَةَ…
اسحاق بن عمار صیرفی گوید: من در کوفه بودم و برادران مومن بسیاری به دیدن من می آمدند و من خوش نداشتم که شهرت یابم و می ترسیدم که مشهور شوم که شیعه هستم؛ به همین سبب به خدمتکارم دستور دادم که اگر کسی مرا خواست بگوید: اینجا نیست. آن سال به حج رفتم و امام صادق علیه السلام را دیدار کردم. امام علیه السلام با من سنگین برخورد کرد و رفتارش با من تغییر کرده بود. عرض کردم: فدایت شوم چه چیزی موجب تغییر رفتار شما با من شده است؟ فرمود: همان چیزی که موجب تغییر رفتار تو با مومنان شده است. عرض کردم: فدایت شوم من فقط از شهرت یافتن می ترسیدم و همانا خدا از شدت علاقه من به مومنان آگاه است؛ پس امام علیه السلام فرمود: ای اسحاق از دیدار برادرانت دلخسته مشو؛ زیرا به راستی چون مومن برادر مومن خویش را دیدار کند…
مَنْ سَرَّ اِمْرَأً مُؤْمِناً سَرَّهُ اَللَّهُ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ وَ قِيلَ لَهُ تَمَنَّ عَلَى رَبِّكَ مَا أَحْبَبْتَ فَقَدْ كُنْتَ تُحِبُّ أَنْ تَسُرَّ أَوْلِيَاءَهُ فِي دَارِ اَلدُّنْيَا فَيُعْطَى مَا تَمَنَّى وَ يَزِيدُهُ اَللَّهُ مِنْ عِنْدِهِ مَا لَمْ يَخْطُرْ عَلَى قَلْبِهِ مِنْ نَعِيمِ اَلْجَنَّةِ .
هر که مومنی را شادمان گرداند خداوند او را در روز رستاخیز شادمان نماید و به او گفته شود: هر آنچه که دوست داری از پروردگارت بخواه؛ زیرا بی گمان تو دوست داشتی که در سرای دنیا دوستان خدا را شادمان گردانی؛ پس هر آنچه که آرزو کند به او داده شود و خداوند نیز از نزد خود آنقدر از نعمت های بهشتی بر آن افزاید که به ذهنش خطور نکرده است.
مَا مِنْ شَيْ ءٍ إِلاَّ وَ لَهُ كَيْلٌ وَ وَزْنٌ إِلاَّ اَلدُّمُوعَ فَإِنَّ اَلْقَطْرَةَ مِنْهَا تُطْفِئُ بِحَاراً مِنْ نَارٍ وَ إِذَا اِغْرَوْرَقَتِ اَلْعَيْنُ بِمَائِهَا لَمْ يَرْهَقْ وَجْهَهُ قَتَرٌ وَ لا ذِلَّةٌ َإِذَا فَاضَتْ حَرَّمَهُ اَللَّهُ عَلَى اَلنَّارِ وَ لَوْ أَنَّ بَاكِياً بَكَى فِي أُمَّةٍ لَرُحِمُوا.
هر چیزی دارای پیمانه و وزنی است جز اشک ها که بی تردید قطره ای اشک، دریایی از آتش را خاموش کند و آن هنگام که چشمی پر از اشک شود ناداری و خواری بر آن رخسار ننشیند، پس چون اشک جاری شد خداوند او را بر آتش دوزخ حرام کند و اگر یک نفر در میان امتی بگرید بی گمان همه آن امت به رحمت الهی دست یابند.
مَنْ قَالَ فِي كُلِّ يَوْمٍ سَبْعَ مَرَّاتٍ ;اَلْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى كُلِّ نِعْمَةٍ كَانَتْ أَوْ هِيَ كَائِنَةٌ; فَقَدْ أَدَّى شُكْرَ مَا مَضَى وَ شُكْرَ مَا بَقِيَ.
امام صادق علیه السلام فرمود: هر که هر روز هفت بار«الحمد لله علی کل نعمه او هی کاینه»گوید، بی گمان سپاس پیشین و سپاس بر جای مانده و پسین را به جای آورده است
مَنْ قَالَ إِذَا أَصْبَحَ أَرْبَعَ مَرَّاتٍ اَلْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ اَلْعالَمِين َقَدْ أَدَّى شُكْرَ يَوْمِهِ وَ مَنْ قَالَهَا إِذَا أَمْسَى فَقَدْ أَدَّى شُكْرَ لَيْلَتِهِ.
امام صادق علیه السلام فرمود: هر که هنگامه سپیده دمان چهار بار«الحمد لله رب العالمین»گوید، بی گمان سپاس آن روز را به جای آورده است. و هر که در شامگاهان آن را بگوید، سپاس آن شب را به جای آورده است
مَنْ حَجَّ يُرِيدُ بِهِ اَللَّهَ لاَ يُرِيدُ بِهِ رِيَاءً وَ لاَ سُمْعَةً غَفَرَ اَللَّهُ لَهُ اَلْبَتَّةَ.
امام صادق علیه السلام فرمود: هر که خداجویانه حج گزارد و هدفش خودنمایی و شنیدن مردم نباشد بی گمان، خدا او را ببخشد.
مَنْ حَجَّ يُرِيدُ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ لاَ يُرِيدُ بِهِ رِيَاءً وَ لاَ سُمْعَةً غَفَرَ اَللَّهُ لَهُ اَلْبَتَّةَ.
امام صادق علیه السلام فرمود: هر که خداجویانه حج گزارد و برای خودنمایی و شنیدن مردم نباشد، بی گمان خدا او را ببخشاید
مَنْ صَامَ أَوَّلَ يَوْمٍ مِنْ شَعْبَانَ وَجَبَتْ لَهُ اَلْجَنَّةُ وَ مَنْ صَامَ يَوْمَيْنِ نَظَرَ اَللَّهُ إِلَيْهِ فِي كُلِّ يَوْمٍ وَ لَيْلَةٍ فِي دَارِ اَلدُّنْيَا وَ دَامَ نَظَرُهُ إِلَيْهِ فِي اَلْجَنَّةِ وَ مَنْ صَامَ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ زَارَ اَللَّهَ فِي عَرْشِهِ مِنْ جَنَّتِهِ كُلَّ يَوْمٍ.
امام صادق علیه السلام فرمود: هر که نخستین روز از ماه شعبان را روزه بدارد، بی گمان بهشت بر او واجب آید؛ هر که دو روز را روزه بدارد، خداوند در سرای دنیا در هر روز و شبی به او بنگرد و نگریستن خویش را در بهشت نیز از او بر نگیرد؛ و هر که سه روز روزه بدارد، خداوند را در بهشت او هر روزه بر روی عرش زیارت کند.
مَنْ أَنْشَدَ فِي اَلْحُسَيْنِ ع بَيْتاً مِنْ شِعرٍ فَبَكَى وَ أَبْكَى عَشَرَةً فَلَهُ وَ لَهُمُ اَلْجَنَّةُ فَلَمْ يَزَلْ حَتَّى قَالَ وَ مَنْ أَنْشَدَ فِي اَلْحُسَيْنِ ع شِعْراً فَبَكَى وَ أَظُنُّهُ قَالَ أَوْ تَبَاكَى فَلَهُ اَلْجَنَّةُ .
امام صادق علیه السلام فرمود: هر که در باره امام حسین علیه السلام یک بیت شعر خواند و بگرید و ده نفر را بگریاند، بهشت از آن او و آنان است و هر که در باره امام حسین علیه السلام یک بیت شعر خواند و بگرید و نه نفر را بگریاند، بهشت از آن او و آنان است و پیوسته فرمود تا این که فرمود: هر که در باره امام حسین علیه السلام شعری خواند و بگرید-و به گمانم که فرمود: یا خویش را گریان نمایاند-بهشت از آن اوست
أَيُّمَا مُؤْمِنٍ زَارَ اَلْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ ع عَارِفاً بِحَقِّهِ فِي غَيْرِ يَوْمِ عِيدٍ كُتِبَتْ لَهُ عِشْرُونَ حِجَّةً وَ عِشْرُونَ عُمْرَةً مَبْرُورَاتٍ مُتَقَبَّلاَتٍ وَ عِشْرُونَ غَزْوَةً مَعَ نَبِيٍّ مُرْسَلٍ أَوْ إِمَامٍ عَادِلٍ.
بشیر دهان گوید: به امام صادق علیه السلام عرض کردم: گاهی توفیق حج را از دست می دهم و روز عرفه را به زیارت مزار امام حسین علیه السلام می روم. امام علیه السلام فرمود: آفرین، ای بشیر هر مومنی که در روزی غیر از عید حق شناسانه به زیارت مزار امام حسین علیه السلام رود، برای او بیست حج و بیست عمره پذیرفته شده و بیست جنگ همراه پیامبر فرستاده شده یا امام عدالت پیشه نوشته شود و هر که در روز عید به زیارتش رود، صد حج و صد عمره و صد جنگ همراه پیامبر فرستاده شده یا امام عدالت پیشه بر او نوشته شود و هر که در روز عرفه حق شناسانه به زیارت امام حسین علیه السلام رود، هزار حج و هزار عمره پذیرفته شده و هزار جنگ همراه پیامبر فرستاده شده یا امام عدالت پیشه بر او نوشته شود. عرض کردم: چگونه در زیارت مزار امام حسین…
يَا حُسَيْنُ إِنَّهُ مَنْ خَرَجَ مِنْ مَنْزِلِهِ يُرِيدُ زِيَارَةَ قَبْرِ اَلْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ ع إِنْ كَانَ مَاشِياً كُتِبَ لَهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ حَسَنَةٌ وَ مُحِيَ عَنْهُ سَيِّئَةٌ فَإِنْ كَانَ رَاكِباً كَتَبَ اَللَّهُ لَهُ بِكُلِّ حَافِرٍ حَسَنَةً وَ حَطَّ بِهَا عَنْهُ سَيِّئَةً حَتَّى إِذَا صَارَ فِي اَلْحَائِرِ كَتَبَهُ اَللَّهُ مِنَ اَلْمُفْلِحِينَ اَلْمُنْجِحِينَ حَتَّى إِذَا قَضَى مَنَاسِكَهُ كَتَبَهُ اَللَّهُ مِنَ اَلْفَائِزِينَ حَتَّى إِذَا أَرَادَ اَلاِنْصِرَافَ أَتَاهُ مَلَكٌ فَقَالَ لَهُ إِنَّ رَسُولَ اَللَّهِ ص يُقْرِئُكَ اَلسَّلاَمَ وَ يَقُولُ لَكَ اِسْتَأْنِفِ اَلْعَمَلَ…
حسین بن ثویر گوید: امام صادق علیه السلام فرمود: ای حسین به راستی، هر که از خانه اش درآید و آهنگ زیارت امام حسین علیه السلام کند، چون پیاده ره سپارد، خداوند به هر گامی که نهد حسنه ای بر او نویسد و گناهی از او پاک سازد و اگر سواره باشد، خداوند بر هر گامی که مرکبش بر می دارد، حسنه ای برای او نویسد و گناهی از او پاک نماید تا آنگاه که به کربلا رسد که در این صورت خداوند او را در زمره رستگاران کامیاب نویسد و آن هنگام که اعمال زیارت را به جا آورد، خداوند او را در زمره پیروزمندان نویسد و چون بر آن شود که باز گردد، فرشته ای به نزد او آید و گوید: به راستی، پیامبر صلی الله علیه و آله تو را سلام رسانیده و فرموده است: کردارت را از سر گیر که بی گمان خداوند گناهان پیشین تو را بخشید.
