احادیث درباره ثواب حج و عمره

إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ لَيَغْفِرُ لِلْحَاجِّ وَ لِأَهْلِ بَيْتِ اَلْحَاجِّ وَ لِعَشِيرَةِ اَلْحَاجِّ وَ لِمَنْ يَسْتَغْفِرُ لَهُ اَلْحَاجُّ بَقِيَّةَ ذِي اَلْحِجَّةِ وَ اَلْمُحَرَّمَ وَ صَفَرَ وَ شَهْرَ رَبِيعٍ اَلْأَوَّلِ وَ عشر عَشْراً مِنْ رَبِيعٍ اَلْآخِرِ .

بی تردید، خدای گرامی و بزرگ حج گزار و خانواده و خویشان حج گزار و آنان را که حج گزار برایشان در باقیمانده ذی الحجه و محرم و صفر و ربیع الاول و ده روز از ربیع الثانی آمرزش خواسته، ببخشاید.

مَنْ حَجَّ يُرِيدُ بِهِ اَللَّهَ لاَ يُرِيدُ بِهِ رِيَاءً وَ لاَ سُمْعَةً غَفَرَ اَللَّهُ لَهُ اَلْبَتَّةَ.

امام صادق علیه السلام فرمود: هر که خداجویانه حج گزارد و هدفش خودنمایی و شنیدن مردم نباشد بی گمان، خدا او را ببخشد.

حُجُّوا وَ اِعْتَمِرُوا تَصِحَّ أَجْسَامُكُمْ وَ تَتَّسِعْ أَرْزَاقُكُمْ وَ يَنْصَلِحْ إِيمَانُكُمْ وَ تُكْفَوْا مَؤُنَةَ عِيَالِكُمْ.

امام صادق علیه السلام روایت نموده که امام سجاد علیه السلام پیوسته می فرمود: حج گزارید و عمره به جا آورید تا بدن های شما تندرستی یابد و روزی شما فزون گردد و ایمان شما اصلاح گردد و مخارج مردم و خانواده خویش را به دست آورید.

قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع قَدْ وَطَّنْتُ نَفْسِي عَلَى لُزُومِ اَلْحَجِّ كُلَّ عَامٍ بِنَفْسِي أَوْ بِرَجُلٍ مِنْ أَهْلِ بَيْتِي بِمَالِي فَقَالَ وَ قَدْ عَزَمْتَ عَلَى ذَلِكَ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ فَإِنْ فَعَلْتَ ذَلِكَ فَأَيْقِنْ بِكَثْرَةِ اَلْمَالِ .

اسحاق بن عمار گوید: به امام صادق علیه السلام عرض کردم: به راستی، من آهنگ آن کرده ام که هر ساله یا خود حج به جا آورم و یا مردی از خانواده ام را با دارایی خویش راهی حج کنم. امام علیه السلام فرمود: آیا به طور حتم بر این کار تصمیم گرفته ای؟ عرض کردم: آری. امام علیه السلام فرمود: اگر این گونه کنی، پس به فزونی یافتن دارایی یقین بدار و تو را به فزونی دارایی مژده باد

إِنَّ اَلْحَاجَّ إِذَا أَخَذَ فِي جَهَازِهِ لَمْ يَرْفَعْ شَيْئاً وَ لَمْ يَضَعْهُ إِلاَّ كَتَبَ اَللَّهُ لَهُ عَشْرَ حَسَنَاتٍ وَ مَحَا عَنْهُ عَشْرَ سَيِّئَاتٍ وَ رَفَعَ لَهُ عَشْرَ دَرَجَاتٍ فَإِذَا رَكِبَ بَعِيرَهُ لَمْ يَرْفَعْ خُفّاً وَ لَمْ يَضَعْهُ إِلاَّ كَتَبَ اَللَّهُ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ وَ إِذَا طَافَ بِالْبَيْتِ خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ وَ إِذَا سَعَى بَيْنَ اَلصَّفَا وَ اَلْمَرْوَةِ خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ فَإِذَا وَقَفَ بِعَرَفَاتٍ خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ وَ إِذَا وَقَفَ بِالْمَشْعَرِ خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ وَ إِذَا رَمَى اَلْجِمَارَ خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ فَعَدَّ رَسُولُ اَللَّهِ ص كَذَا…

امام صادق علیه السلام از پدرانش علیهم السلام روایت نموده که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود: به راستی که چون حج گزار خواهد که توشه سفر برگیرد، چیزی برندارد و فرو ننهد جز آنکه خداوند برای او ده حسنه نویسد و ده گناه از او را پاک سازد و ده درجه او را بر فراز برد و آنگاه که سوار بر شترش شود، گامی بر ندارد و بر زمین ننهد جز آنکه خداوند همانند این پاداش ها را برای او نویسد و آن هنگام که گرد خانه خدا طواف کند، از گناهانش در آید و چون سعی میان صفا و مروه را انجام دهد، از گناهانش در آید و آنگاه که در عرفات وقوف کند، از گناهانش در آید و آن هنگام که در مشعر وقوف کند، از گناهانش در آید و چون جمرات را سنگ زند، از گناهانش در آید و پیامبر خدا صلی الله علیه و آله یکایک جایگاه های حج را بر شمرد که همگی…

اَلْحَاجُّ إِذَا دَخَلَ مَكَّةَ وَكَّلَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ مَلَكَيْنِ يَحْفَظَانِ عَلَيْهِ طَوَافَهُ وَ صَلاَتَهُ وَ سَعْيَهُ فَإِذَا وَقَفَ بِعَرَفَةَ ضَرَبَا عَلَى مَنْكِبِهِ اَلْأَيْمَنِ ثُمَّ قَالاَ أَمَّا مَا مَضَى فَقَدْ كُفِيتَهُ فَانْظُرْ كَيْفَ تَكُونُ فِيمَا يَسْتَقْبِلُ.

امام صادق علیه السلام فرمود: چون حج گزار به مکه در آید، خدای گرامی و بزرگ دو فرشته را بگمارد که طواف و نماز و سعی او را برشمارند و بنویسند و آنگاه که در عرفه وقوف کند بر شانه راست او زنند و گویند: گذشته ها را بر طرف نمودیم (گناهان پیشین تو را بخشودیم)؛ بنگر که در آینده چگونه خواهی بود.

قَالَ رَجُلٌ لِعَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ ع تَرَكْتَ اَلْجِهَادَ وَ خُشُونَتَهُ وَ لَزِمْتَ اَلْحَجَّ وَ لِينَتَهُ قَالَ وَ كَانَ مُتَّكِئاً فَجَلَسَ فَقَالَ وَيْحَكَ مَا بَلَغَكَ مَا قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ ص فِي حِجَّةِ اَلْوَدَاعِ إِنَّهُ لَمَّا هَمَّتِ اَلشَّمْسُ أَنْ تَغِيبَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ ص يَا بِلاَلُ قُلْ لِلنَّاسِ فَلْيُنْصِتُوا فَلَمَّا أَنْصَتُوا قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ ص إِنَّ رَبَّكُمْ تَطَوَّلَ عَلَيْكُمْ فِي هَذَا اَلْيَوْمِ فَغَفَرَ لِمُحْسِنِكُمْ وَ شَفَّعَ مُحْسِنَكُمْ فِي مُسِيئِكُمْ فَأَفِيضُوا مَغْفُوراً لَكُمْ وَ ضَمِنَ لِأَهْلِ اَلتَّبِعَاتِ مِنْ عِنْدِهِ اَلرِّضَا…

ابو حمزه ثمالی گوید: مردی به امام سجاد علیه السلام گفت: جهاد را که دشوار است وانهاده و حج را که آسان است گزاردی؟ امام علیه السلام که تکیه داده بود در این هنگام نشست و فرمود: وای بر تو آیا آنچه که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله در«حجه الوداع»فرمود به گوش تو نرسیده است؟ به راستی که چون خورشید آهنگ غروب کردن نمود، پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود: ای بلال مردمان را بگو که ساکت شوند؛ پس چون مردمان خاموشی گزیدند، پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: به راستی، پروردگار شما امروز بر شما منت نهاد و نیکوکار شمایان را آمرزید و شفاعت نیکوکارتان را در باره گناهکارتان پذیرفت؛ بروید که بخشوده شده اید و خداوند خشنودی خویش را از گناهکاران شما ضمانت نمود.

لَمَّا أَفَاضَ رَسُولُ اَللَّهِ ص تَلَقَّاهُ أَعْرَابِيٌّ فِي أَفْطَحَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اَللَّهِ إِنِّي خَرَجْتُ أُرِيدُ اَلْحَجَّ فَعَاقَنِي عَائِقٌ وَ أَنَا رَجُلٌ مَلِيٌّ كَثِيرُ اَلْمَالِ فَمُرْنِي مَا أَصْنَعُ فِي مَالِي مَا أَبْلُغُ مَا بَلَغَ اَلْحَاجُّ قَالَ فَالْتَفَتَ رَسُولُ اَللَّهِ ص إِلَى أَبِي قُبَيْسٍ فَقَالَ لَوْ أَنَّ أَبَا قُبَيْسٍ لَكَ زِنَةَ ذَهَبَةٍ حَمْرَاءَ أَنْفَقْتَهُ فِي سَبِيلِ اَللَّهِ مَا بَلَغْتَ مَا بَلَغَ اَلْحَاجُّ .

امام صادق علیه السلام فرمود: آن هنگام که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله به عرفات ره می پیمود، صحرانشینی در بیابان آن حضرت را ملاقات کرد و گفت: ای پیامبر خدا به راستی، من آهنگ حج نمودم ولی مشکلی پیش آمد و از حج باز ماندم. من مردی دارا هستم. بفرمایید که با دارایی ام کاری انجام دهم که به آنچه حج گزاران دست می یابند، برسم. پیامبر صلی الله علیه و آله به کوه ابو قبیس رو نموده و فرمود: چنانچه همسنگ کوه ابو قبیس طلای سرخ داشته باشی و آن را در راه خدا انفاق کنی، به آنچه که حج گزاران دست یابند، نمی رسی.

اَلْحَاجُّ يَصْدُرُونَ عَلَى ثَلاَثِ أَصْنَافٍ صِنْفٌ يُعْتَقُ مِنَ اَلنَّارِ وَ صِنْفٌ يَخْرُجُ مِنْ ذُنُوبِهِ كَهَيْئَةِ يَوْمَ وَلَدَتْهُ أُمُّهُ وَ صِنْفٌ يُحْفَظُ فِي أَهْلِهِ وَ مَالِهِ فَذَاكَ أَدْنَى مَا يَرْجِعُ بِهِ اَلْحَاجُّ.

امام صادق علیه السلام فرمود: حج گزاران هنگام بازگشتن سه دسته اند: دسته ای از آتش دوزخ رهایی می یابند و دسته ای ماننده روزی که از مادر تولد یافته اند از گناهان در می آیند و دسته ای دیگر، خانواده و دارایی ایشان محفوظ می ماند و این فروپایه ترین چیزی است که از آن حج گزاران می شود.

اَلْحَجُّ أَفْضَلُ مِنْ عِتْقِ عَشْرِ رَقَبَاتٍ حَتَّى عَدَّ سَبْعِينَ رَقَبَةً وَ رَكْعَتَا اَلطَّوَافِ أَفْضَلُ مِنْ عِتْقِ رَقَبَةٍ.

امام صادق علیه السلام فرمود: حج گزاری برتر از آزاد کردن ده بنده است و پیوسته امام علیه السلام بر شمرد تا به هفتاد بنده رسید؛ و طواف و دو رکعت نماز آن برتر از آزاد کردن بنده ای است.

إن الله لِلَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى حَوْلَ اَلْكَعْبَةِ عِشْرُونَ وَ مِائَةُ رَحْمَةٍ مِنْهَا سِتُّونَ لِلطَّائِفِينَ وَ أَرْبَعُونَ لِلْمُصَلِّينَ وَ عِشْرُونَ لِلنَّاظِرِينَ.

امام صادق علیه السلام فرمود: به راستی، خدای پاک و منزه را صد و بیست رحمت در گرد کعبه است که شصت رحمت از آن طواف گران و چهل رحمت از آن نمازگزاران و بیست رحمت از آن تماشاگران است.

دَخَلَ عَلَيْهِ رَجُلٌ فَقَالَ لَهُ أَ قَدِمْتَ حَاجّاً قَالَ نَعَمْ قَالَ تَدْرِي مَا لِلْحَاجِّ مِنَ اَلثَّوَابِ قُلْتُ لاَ أَدْرِي جُعِلْتُ فِدَاكَ قَالَ مَنْ قَدِمَ حَاجّاً حَتَّى إِذَا دَخَلَ مَكَّةَ دَخَلَ مُتَوَاضِعاً فَإِذَا دَخَلَ اَلْمَسْجِدَ اَلْحَرَامَ قَصَّرَ خُطَاهُ مَخَافَةَ اَللَّهِ تَعَالَى فَطَافَ بِالْبَيْتِ طَوَافاً وَ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ كَتَبَ اَللَّهُ لَهُ سَبْعِينَ أَلْفَ حَسَنَةٍ وَ حَطَّ عَنْهُ سَبْعِينَ أَلْفَ سَيِّئَةٍ وَ رَفَعَ لَهُ سَبْعِينَ أَلْفَ دَرَجَةٍ وَ شَفَّعَهُ فِي سَبْعِينَ أَلْفَ حَاجَةٍ وَ حُسِبَتْ لَهُ عِتْقَ سَبْعِينَ أَلْفَ رَقَبَةٍ قِيمَةُ كُلِّ…

محمد بن مسلم گوید: مردی به خدمت امام کاظم علیه السلام وارد شد. امام علیه السلام به او فرمود: آیا از حج بازمی گردی؟ عرض کرد: آری. امام علیه السلام فرمود: آیا می دانی که برای حج گزار چه پاداشی است؟ عرض کرد: جانم فدایت نمی دانم. امام علیه السلام فرمود: هر که به سوی حج گزاری گام سپارد تا که چون به مکه گام نهد فروتن باشد و چون وارد مسجد الحرام شود از بیم خدای گرامی و بزرگ گام ها را کوتاه بر دارد و بر گرد خانه خدا به نیکی طواف کند و دو رکعت نماز گزارد، خداوند برای او هفتاد هزار حسنه نویسد و هفتاد هزار گناه او را فرو ریزاند و هفتاد هزار درجه او را بالا برد و وساطت او را در هفتاد هزار حاجت بپذیرد و آزاد نمودن هفتاد بنده را برای او محسوب دارد که بهای هر بنده ده هزار درهم باشد.