أَتَى اَلنَّبِيَّ ص رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ شَيْبَةُ اَلْهُذَلِيُّ فَقَالَ لَهُ يَا نَبِيَّ اَللَّهِ إِنِّي شَيْخٌ كَبِيرٌ قَدْ كَبِرَتْ سِنِّي وَ ضَعُفَتْ قُوَّتِي عَمَّا كَانَ تَعَوَّدْتُهُ نَفْسِي مِنْ صَلاَةٍ وَ صِيَامٍ وَ حَجٍّ وَ جِهَادٍ فَعَلِّمْنِي يَا رَسُولَ اَللَّهِ كَلاَماً يَنْفَعُنِي اَللَّهُ بِهِ وَ خَفِّفْ عَلَيَّ يَا رَسُولَ اَللَّهِ فَقَالَ أَعِدْ فَأَعَادَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ فَقَالَ لَهُ اَلنَّبِيُّ ص مَا حَوْلَكَ شَجَرَةٌ وَ لاَ مَدَرَةٌ إِلاَّ قَدْ بَكَتْ مِنْ رَحْمَتِكَ فَإِذَا صَلَّيْتَ اَلصُّبْحَ فَقُلْ عَشْرَ مَرَّاتٍ ;سُبْحَانَ اَللَّهِ اَلْعَظِيمِ وَ بِحَمْدِهِ وَ لاَ…
امام باقر علیه السلام فرمود: مردی به نام شیبه هذلی نزد پیامبر صلی الله علیه و آله آمد و عرض کرد: ای پیامبر خدا من پیر مردی سالخورده ام و توان به جا آوردن نماز و روزه و حج و جهاد را که انجام می دادم از دست داده ام. ای پیامبر خدا مرا سخنی آموز که خداوند مرا به آن پاداش دهد و بر من آسان باشد. آن حضرت صلی الله علیه و آله فرمود: سخنت را دیگر بار بازگو؛ پس او سه بار سخنش را تکرار کرد. پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: هیچ درخت و کلوخی پیرامون تو باقی نماند جز آنکه از سر دلسوزی بر تو گریست، چون نماز صبح را به جا آوردی ده بار بگو: «سبحان الله العظیم و بحمده و لا حول و لا قوه الا بالله العلی العظیم»که به راستی، خدای گرامی و بزرگ تو را از کوری و دیوانگی و جذام و تهیدستی و ویرانی خانه برکنار دارد…
مَنْ قَالَ حِينَ يُمْسِي ثَلاَثَ مَرَّاتٍ فَسُبْحانَ اَللّهِ حِينَ تُمْسُونَ وَ حِينَ تُصْبِحُونَ. وَ لَهُ اَلْحَمْدُ فِي اَلسَّماواتِ وَ اَلْأَرْضِ وَ عَشِيًّا وَ حِينَ تُظْهِرُون َمْ يَفُتْهُ خَيْرٌ يَكُونُ فِي تِلْكَ اَللَّيْلَةِ وَ صُرِفَ عَنْهُ جَمِيعُ شَرِّهَا وَ مَنْ قَالَ مِثْلَ ذَلِكَ حِينَ يُصْبِحُ لَمْ يَفُتْهُ خَيْرٌ يَكُونُ فِي ذَلِكَ اَلْيَوْمِ وَ صُرِفَ عَنْهُ جَمِيعُ شَرِّهِ.
امیر مومنان علیه السلام فرمود: هر که هنگام آغازیدن شب سه بار بگوید: «پس خدا را تسبیح گویید آنگاه که به شب در می آیید و آنگاه که سحر را می آغازید و ستایش از آن اوست در آسمان ها و زمین و شامگاهان و وقتی به نیم روز می رسید» روم ، آیه 17 و 18 ، هیچ خیری را در آن شب از دست ندهد و همه بدی های آن شب از او به دور ماند و آن کس که این آیات را سحرگاه تلاوت کند هیچ خیری را در آن روز از دست ندهد و همه بدی های آن روز از او به دور ماند.
مَنْ قَالَ ;سُبْحَانَ اَللَّهِ وَ بِحَمْدِهِ سُبْحَانَ اَللَّهِ اَلْعَظِيمِ وَ بِحَمْدِهِ; كَتَبَ اَللَّهُ لَهُ ثَلاَثَةَ آلاَفِ حَسَنَةٍ وَ مَحَا عَنْهُ ثَلاَثَةَ آلاَفِ سَيِّئَةٍ وَ رَفَعَ لَهُ ثَلاَثَةَ آلاَفِ دَرَجَةٍ وَ يَخْلُقُ مِنْهَا طَائِراً فِي اَلْجَنَّةِ يُسَبِّحُ وَ كَانَ أَجْرُ تَسْبِيحِهِ لَهُ.
امام صادق علیه السلام فرمود: هر که«سبحان الله و بحمده سبحان الله العظیم و بحمده»گوید، خداوند سه هزار حسنه برای او بنویسد و او را سه هزار رتبه فراز دهد و پرنده ای را از این ذکر در بهشت بیافریند که خدا را تسبیح گوید و پاداش تسبیح گویی او برای آن شخص باشد
مَنْ قَالَ ;اَلْحَمْدُ لِلَّهِ كَمَا هُوَ أَهْلُهُ; شَغَلَ اَللَّهُ كُتَّابَ اَلسَّمَاءِ قِيلَ وَ كَيْفَ يَشْغَلُ كُتَّابَ اَلسَّمَاءِ قَالَ يَقُولُونَ اَللَّهُمَّ إِنَّا لاَ نَعْلَمُ اَلْغَيْبَ فَقَالَ فَيَقُولُ اُكْتُبُوهَا كَمَا قَالَهَا عَبْدِي وَ عَلَيَّ ثَوَابُهَا .
هر که«الحمد لله کما هو اهله»گوید، نویسندگان آسمان(فرشتگان)از نوشتن پاداش او درمانده شوند. عرض کردم: چگونه نویسندگان آسمان درمانده شوند؟ امام علیه السلام فرمود: فرشتگان گویند: خداوندا ما از نهان آگاه نیستیم، و خداوند فرماید: همان گونه که بنده ام این ذکر را می گوید بنویسید و پاداش آن بر من است
مَنْ قَالَ إِذَا أَصْبَحَ أَرْبَعَ مَرَّاتٍ اَلْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ اَلْعالَمِين َقَدْ أَدَّى شُكْرَ يَوْمِهِ وَ مَنْ قَالَهَا إِذَا أَمْسَى فَقَدْ أَدَّى شُكْرَ لَيْلَتِهِ.
امام صادق علیه السلام فرمود: هر که هنگامه سپیده دمان چهار بار«الحمد لله رب العالمین»گوید، بی گمان سپاس آن روز را به جای آورده است. و هر که در شامگاهان آن را بگوید، سپاس آن شب را به جای آورده است
مَنْ قَالَ ;رَضِيتُ بِاللَّهِ رَبّاً وَ بِالْإِسْلاَمِ دِيناً وَ بِمُحَمَّدٍ رَسُولاً وَ بِأَهْلِ بَيْتِهِ أَوْلِيَاءَ; كَانَ حَقّاً عَلَى اَللَّهِ أَنْ يُرْضِيَهُ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ .
هر که گوید: «رضیت بالله ربا و بالاسلام دینا و بمحمد صلی الله علیه و آله رسولا و باهل بیته اولیا »، بر عهده خدا باشد که در روز واپسین او را خرسند سازد
