حدیث امام صادق (ع) درباره پاداش گریه از خوف خدا

قال الإمام الصادق عليه السلام:

مَا مِنْ شَيْ ءٍ إِلاَّ وَ لَهُ كَيْلٌ وَ وَزْنٌ إِلاَّ اَلدُّمُوعَ فَإِنَّ اَلْقَطْرَةَ مِنْهَا تُطْفِئُ بِحَاراً مِنْ نَارٍ وَ إِذَا اِغْرَوْرَقَتِ اَلْعَيْنُ بِمَائِهَا لَمْ يَرْهَقْ وَجْهَهُ قَتَرٌ وَ لا ذِلَّةٌ َإِذَا فَاضَتْ حَرَّمَهُ اَللَّهُ عَلَى اَلنَّارِ وَ لَوْ أَنَّ بَاكِياً بَكَى فِي أُمَّةٍ لَرُحِمُوا.

هر چیزی دارای پیمانه و وزنی است جز اشک ها که بی تردید قطره ای اشک، دریایی از آتش را خاموش کند و آن هنگام که چشمی پر از اشک شود ناداری و خواری بر آن رخسار ننشیند، پس چون اشک جاری شد خداوند او را بر آتش دوزخ حرام کند و اگر یک نفر در میان امتی بگرید بی گمان همه آن امت به رحمت الهی دست یابند.