امام جعفر صادق (علیه السلام)
عَنْهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : أَرْبَعَةٌ يَنْظُرُ اَللَّهُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ مَنْ أَقَالَ لَهْفَانا أَوْ أَعْتَقَ نَسَمَة أَوْ زَوَّجَ عَزَبا أَوْ حَجَّ صَرُورَة .
امام صادق علیه السّلام فرمود:خداوند چهار کس را در روز رستاخیز مورد نظر قرار می دهد: کسی که به فریاد ستمدیده ای برسد، یا بنده ای را آزاد کند، یا بی زنی را زن بدهد، یا برای اوّلین بار به حجّ برود.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِذَا أُدْخِلَ اَلْمُؤْمِنُ قَبْرَهُ كَانَتِ اَلصَّلاَةُ عَنْ يَمِينِهِ وَ اَلزَّكَاةُ عَنْ شِمَالِهِ وَ اَلْبِرُّ مُطِلاّ عَلَيْهِ وَ يُنَحَّى اَلصَّبْرُ نَاحِيَة فَإِذَا دَخَلَ عَلَيْهِ اَلْمَلَكَانِ اَللَّذَانِ يَلِيَانِ مُسَاءَلَتَهُ قَالَ اَلصَّبْرُ لِلصَّلاَةِ وَ اَلزَّكَاةِ وَ اَلْبِرِّ دُونَكُمْ صَاحِبَكُمْ فَإِنْ عَجَزْتُمْ عَنْهُ فَأَنَا دُونَهُ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:هنگامی که مؤمن را داخل قبرش می گذارند، نماز از طرف راست او، و زکات از طرف چپ او، و نیکی و احسان بر سر او سایه می افکند، و صبر به گوشه ای کشیده شده، و زمانی که دو فرشته بر او در آیند که متصدی سؤال و جواب از او هستند صبر به نماز و زکات و احسان می گوید:رفیقتان را دریابید، اگر از او عاجز شدید من همراه او هستم.
عَنْهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَنْ نَظَرَ إِلَى وَالِدَيْهِ نَظَرَ مَاقِتٍ وَ هُمَا ظَالِمَانِ لَهُ لَمْ تُقْبَلْ لَهُ صَلاَةٌ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:هر کس به پدر و مادر خود نگاه دشمنانه کند، در صورتی هم که آن دو به او ستم کرده باشند، نمازش پذیرفته نشود.
عَنْهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : ثَلاَثَةٌ مِنْ مَكَارِمِ اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ أَنْ تَعْفُوَ عَمَّنْ ظَلَمَكَ وَ تَصِلَ مَنْ قَطَعَكَ وَ تَحْلُمَ إِذَا جُهِلَ عَلَيْكَ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:سه چیز از صفات خوب دنیا و آخرت است:گذشتن از کسی که به تو ستم کرده، و پیوستن به آنکه از تو بریده، و خویشتن داری زمانی که با تو نادانی کند.
عَنْ سِنَانِ بْنِ طَرِيفٍ قَالَ : قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ خَشِيتُ أَنْ أَكُونَ مُسْتَدْرَجا قَالَ وَ لِمَ قُلْتُ لِأَنِّي دَعَوْتُ اَللَّهَ أَنْ يَرْزُقَنِي دَارا فَرَزَقَنِي وَ دَعَوْتُ اَللَّهَ أَنْ يَرْزُقَنِي أَلْفَ دِرْهَمٍ فَرَزَقَنِي أَلْفا وَ دَعَوْتُهُ أَنْ يَرْزُقَنِي خَادِما فَرَزَقَنِي خَادِما قَالَ فَأَيَّ شَيْءٍ تَقُولُ قَالَ أَقُولُ اَلْحَمْدُ لِلَّهِ قَالَ فَمَا أُعْطِيتَ أَفْضَلُ مِمَّا أُعْطِيتَ .
سنان بن طریف گوید:به امام صادق علیه السّلام عرض کردم:می ترسم از اینکه مورد مؤاخذه قرار گیرم.فرمود:چرا؟گفتم:از خدا خواستم که به من خانه ای بدهد؛ مرحمت فرمود، بار دیگر خواستم که هزار درهم به من بدهد، باز عطایم فرمود، خواستم که به من خادمی بدهد، آن را هم داد.فرمود:حال چه می گوئی؟گفتم:الحمد للّٰه.فرمود:آنچه تو بخشیده ای به از آنی است که به تو داده شد.
عَنْ سَعْدَانَ بْنِ يَزِيدَ قَالَ : قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ إِنِّي أَرَى مَنْ هُوَ شَدِيدُ اَلْحَالِ مُضَيَّقا عَلَيْهِ اَلْعَيْشُ وَ أَرَى نَفْسِي فِي سَعَةٍ مِنْ هَذِهِ اَلدُّنْيَا لاَ أَمُدُّ يَدِي إِلَى شَيْءٍ إِلاَّ رَأَيْتُ فِيهِ مَا أُحِبُّ وَ قَدْ أَرَى مَنْ هُوَ أَفْضَلُ مِنِّي قَدْ صُرِفَ ذَلِكَ عَنْهُ فَقَدْ خَشِيتُ أَنْ يَكُونَ لِي اِسْتِدْرَاجا مِنَ اَللَّهِ لِي بِخَطِيئَتِي فَقَالَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ أَمَّا مَعَ اَلْحَمْدِ فَلاَ وَ اَللَّهِ .
سعدان بن یزید گوید:به امام صادق علیه السّلام عرض کردم:من کسی را دیدم که در حالت سختی بود و زندگانی بر او تنگ شده بود، و خودم را در گشایش از این دنیا دیدم، دستم را به سوی چیزی دراز نمی کنم مگر اینکه آن را محبوب خودم می بینم، و گاهی کسی را می بینم که او از من برتر است در حالی که این نعمتها به او نرسیده، می ترسم که این برای من آزمایشی از ناحیۀ خداوند باشد تا مرا به خطا و اشتباه اندازد. امام علیه السّلام فرمود:اگر در برابر نعمتها شاکر باشید باکی نیست.
بَيْنَا عِيسَى اِبْنُ مَرْيَمَ ع فِي سِيَاحَتِهِ إِذْ مَرَّ بِقَرْيَةٍ فَوَجَدَ أَهْلَهَا مَوْتَى فِي اَلطَّرِيقِ وَ اَلدُّورِ فَقَالَ إِنَّ هَؤُلاَءِ مَاتُوا بِسَخَطٍ وَ لَوْ مَاتُوا بِغَيْرِهَا تَدَافَنُوا قَالَ فَقَالَ أَصْحَابُهُ وَدِدْنَا تُعَرِّفُنَا قِصَّتَهُمْ فَقِيلَ لَهُ نَادِهِمْ يَا رُوحَ اَللَّهِ فَقَالَ يَا أَهْلَ اَلْقَرْيَةِ فَأَجَابَهُ مُجِيبٌ مِنْهُمْ لَبَّيْكَ يَا رُوحَ اَللَّهِ قَالَ مَا حَالُكُمْ وَ مَا قِصَّتُكُمْ قَالَ أَصْبَحْنَا فِي عَافِيَةٍ وَ بِتْنَا فِي اَلْهَاوِيَةِ فَقَالَ مَا اَلْهَاوِيَةُ فَقَالَ بِحَارٌ مِنْ نَارٍ فِيهَا جِبَالٌ مِنَ اَلنَّارِ قَالَ وَ مَا…
عیسی بن مریم علیهما السلام هنگام گشت و گذار، از شهری گذشت که مردمانش مرده در راه و در خانه ها افتاده بودند. فرمود: بی گمان اینان به عذاب الهی مرده اند و اگر جز با عذاب مرده بودند همدیگر را دفن می کردند. یاران آن حضرت علیه السلام گفتند: دوست داریم از ماجرای آنان آگاهی یابیم، آنان را صدا کن روح الله آن حضرت علیه السلام آنان را صدا کرد و فرمود: ای اهل شهر یکی از آنان پاسخ داد: بله، ای روح الله فرمود: شما را چه پیش آمده و ماجرای شما چیست؟ گفت: صبح را در تندرستی و سلامت سپری کردیم و شب در هاویه افتادیم. فرمود: هاویه چیست؟ گفت: دریاهایی آتشین که کوه هایی آتشناک در آن قرار دارد. فرمود: چه چیزی شما را به این حال و روز که می بینیم افکند؟ گفت: دوستداری دنیا و پرستش طاغوت. فرمود: دوستداری شما به دنیا…
إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ وَ عِزَّتِي وَ جَلاَلِي لَأُجِيبُ دَعْوَةَ مَظْلُومٍ فِي مَظْلِمَةٍ ظُلِمَهَا وَ لاَ حَدَّ عِنْدَهُ مِثْلُ تِلْكَ اَلْمَظْلِمَةِ.
امام صادق علیه السلام فرمود: همانا خدای گرامی و بزرگ می فرماید: به عزت و جلالم سوگند که دعای ستمدیده ای را در ستمی که به او روا داشته اند و او هم همان ستم را در حق دیگری روا داشته نپذیرم.
فِي قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصادِ َالَ قَنْطَرَةٌ عَلَى اَلصِّرَاطِ لاَ يَجُوزُهَا عَبْدٌ بِمَظْلِمَةٍ.
امام صادق علیه السلام در باره سخن خدای گرامی و بزرگ که فرموده: «همانا پروردگارت در کمینگاه است» فجر ، آیه 14 فرمود: کمینگاه، گذرگاهی سرپوشیده بر روی پل صراط است که هیچ بنده ستمکاری نتواند از آن بگذرد.
إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَوْحَى إِلَى نَبِيٍّ مِنَ اَلْأَنْبِيَاءِ فِي مَمْلَكَةِ جَبَّارٍ مِنَ اَلْجَبَابِرَةِ أَنِ اِئْتِ هَذَا اَلْجَبَّارَ فَقُلْ لَهُ إِنِّي لَمْ أَسْتَعْمِلْكَ عَلَى سَفْكِ اَلدِّمَاءِ وَ اِتِّخَاذِ اَلْأَمْوَالِ وَ إِنَّمَا أَسْتَعْمِلُكَ لِتَكُفَّ عَنِّي أَصْوَاتَ اَلْمَظْلُومِينَ فَإِنِّي لَنْ أَدَعَ ظُلاَمَتَهُمْ وَ إِنْ كَانُوا كُفَّاراً.
امام صادق علیه السلام فرمود: به راستی، خدای گرامی و بزرگ بر یکی از پیامبرانش در سرزمین یکی از گردن فرازان ستمگر وحی نمود: نزد این ستمگر برو و به او بگو: من تو را برای خونریزی و غارتگری دارایی مردم، به فرمانروایی نرساندم و همانا تو را تنها برای این به فرمانروایی رساندم که صدای ناله ستمدیدگان را از من باز داری؛ زیرا به راستی که من از ستمی که به آنان روا داشته اند نگذرم هر چند کافر باشند.
مَنِ اِرْتَكَبَ أَحَداً بِظُلْمٍ بَعَثَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مَنْ يَظْلِمُهُ بِمِثْلِهِ أَوْ عَلَى وَلَدِهِ أَوْ عَلَى عَقِبِهِ مِنْ بَعْدِهِ.
امام صادق علیه السلام فرمود: هر که بر کسی ستمی روا دارد خدای گرامی و بزرگ کسی را بگمارد که همان ستم را بر او یا فرزندانش و یا نواده گانش روا دارد.
مَنْ أَكَلَ مَالَ أَخِيهِ ظُلْماً وَ لَمْ يَرُدَّ عَلَيْهِ أَكَلَ جَذْوَةً مِنَ اَلنَّارِ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ .
امام صادق علیه السلام فرمود: هر که بخشی از دارایی برادر ایمانی اش را ستمکارانه بخورد و آن را به او باز نگرداند در روز رستاخیز پاره ای از آتش را خواهد خورد.
