عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ اَلْعَبْدَ اَلْمُؤْمِنَ لَيَكْرُمُ عَلَى اَللَّهِ حَتَّى لَوْ سَأَلَهُ اَلْجَنَّةَ وَ مَا فِيهَا أَعْطَاهُ وَ لَمْ يَنْتَقِصْ مِنْ مُلْكِهِ شَيْءٌ وَ لَوْ سَأَلَهُ مَوْضِعَ قَدَمِهِ مِنَ اَلدُّنْيَا لَيَحْرِمُهُ وَ إِنَّ اَلْعَبْدَ اَلْكَافِرَ لَيَهُونُ عَلَى اَللَّهِ حَتَّى لَوْ سَأَلَهُ اَلدُّنْيَا وَ مَا فِيهَا لَأَعْطَاهُ وَ لَوْ سَأَلَهُ مَوْضِعَ قَدَمِهِ مِنَ اَلْجَنَّةِ لَيَحْرِمُهُ وَ إِنَّ اَللَّهَ لَيَتَعَاهَدُ اَلْمُؤْمِنَ كَمَا يَتَعَاهَدُ اَلرَّجُلُ أَهْلَهُ بِالْهَدِيَّةِ مِنَ اَلْغَيْبَةِ وَ يَحْمِيهِ اَلدُّنْيَا كَمَا…
امام باقر علیه السّلام فرمود:بندۀ مؤمن نزد خدا به اندازه ای احترام دارد، که حتی اگر بهشت و هر چه در آن است را بخواهد به او عطا کند، بدون آنکه از ملک او چیزی کم گردد، ولی اگر به مقدار یک قدم از دنیا را بخواهد به او نمی دهد، و بندۀ کافر به اندازه ای نزد خدا خوار و پست است که اگر دنیا را با آنچه در آن است از او بخواهد عطایش کند، بدون آنکه از ملک او چیزی کم گردد، و اگر به اندازۀ یک قدمش از بهشت بخواهد به او نمی دهد، و خدا به وسیلۀ بلا و گرفتاری از بندۀ مؤمنش دلجویی می کند، همان طور که مرد مسافر به وسیلۀ هدیه از خانواده اش دلجویی می کند، و او را از دنیا پرهیز دهد، همان گونه که پزشک بیمار را پرهیز دهد.
عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ عَجَبا لِلْمُؤْمِنِ إِنَّ اَللَّهَ لاَ يَقْضِي عَلَيْهِ قَضَاء إِلاَّ كَانَ خَيْرا لَهُ سَرَّهُ ذَلِكَ أَمْ سَاءَهُ وَ إِنِ اِبْتَلاَهُ كَانَ كَفَّارَة لِذَنْبِهِ وَ إِنْ أَعْطَاهُ وَ أَكْرَمَهُ فَقَدْ حَبَاهُ.
امام باقر علیه السّلام از قول رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:از مؤمن تعجب می کنم، خداوند هر حکمی بر او مقدر نموده برایش خیر است، چه خوشحالش کند و چه ناراحت، و اگر گرفتار بلایش سازد کفّارۀ گناهش باشد، و اگر چیزی به او عطا کند و او را احترام کند، هدیه است.
عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ سِبَابُ اَلْمُؤْمِنِ فُسُوقٌ وَ قِتَالُهُ كُفْرٌ وَ أَكْلُ لَحْمِهِ مَعْصِيَةُ اَللَّهِ وَ حُرْمَةُ مَالِهِ كَحُرْمَةِ دَمِهِ.
امام باقر علیه السّلام فرمود:رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله می فرماید:دشنام دادن به مؤمن نافرمانی خداست، و جنگیدن با او کفر است، و خوردن گوشت او بواسطه غیبت گناه است، و احترام مال مؤمن همانند احترام خون اوست.
أَتَيْنَا خَدِيجَةَ بِنْتَ عُمَرَ بْنِ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ ع نُعَزِّيهَا بِابْنِ بِنْتِهَا فَوَجَدْنَا عِنْدَهَا مُوسَى بْنَ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ اَلْحَسَنِ فَإِذَا هِيَ فِي نَاحِيَةٍ قَرِيباً مِنَ اَلنِّسَاءِ فَعَزَّيْنَاهُمْ ثُمَّ أَقْبَلْنَا عَلَيْهِ فَإِذَا هُوَ يَقُولُ لاِبْنَةِ أَبِي يَشْكُرَ اَلرَّاثِيَةِ قُولِي فَقَالَتْ اُعْدُدْ رَسُولَ اَللَّهِ وَ اُعْدُدْ بَعْدَهُ أَسَدَ اَلْإِلَهِ وَ ثَالِثاً عَبَّاسَا وَ اُعْدُدْ عَلِيَّ اَلْخَيْرِ وَ اُعْدُدْ جَعْفَراً وَ اُعْدُدْ عَقِيلاً بَعْدَهُ اَلرُّوَّاسَا فَقَالَ أَحْسَنْتِ وَ أَطْرَبْتِنِي زِيدِينِي…
عبد الله بن ابراهیم گوید: (با جماعتی)نزد خدیجه دختر عمر بن علی بن حسین بن علی بن ابی طالب علیهم السلام رفتیم تا او را بوفات پسر دخترش تسلیت گوییم، در حضور او موسی بن عبد الله بن حسن را دیدیم که در گوشه ای نزدیک زنان نشسته بود، ما بآنها تسلیت گفتیم و متوجه موسی شدیم، موسی بدختر ابی بشکر که نوحه خوان بود گفت: بخوان، او چنین خواند: بشمار رسول خدا را و پس از وی شیر خدا (حمزه)و در مرتبه سوم عباس(برادر حمزه)را-و بشمار علی نیکوکار و بشمار جعفر و عقیل را بعد از او که همه رییس بودند. موسی باو گفت: احسنت: مرا بطرب آوردی، بیشتر بخوان، او هم دنبال کرد و گفت: پیشوای پرهیزگاران محمد از خاندان ماست و حمزه و جعفر پاک از خاندان ماست علی پسر عم و داماد پیغمبر از خاندان ماست او پهلوان پیغمبر و امام مطهر است ما…
