اِتَّقُوا اَللَّهَ تَقِيَّةَ مَنْ شَمَّرَ تَجْرِيداً وَ جَدَّ تَشْمِيراً وَ اِنْكَمَشَ فِي مَهَلٍ وَ أَشْفَقَ فِي وَجَلٍ وَ نَظَرَ فِي كَرَّةِ اَلْمَوْئِلِ وَ عَاقِبَةِ اَلْمَصِيرِ وَ مَغَبَّةِ اَلْمَرْجِعِ فَكَفَى بِاللَّهِ مُنْتَقِماً وَ نَصِيراً وَ كَفَى بِالْجَنَّةِ ثَوَاباً وَ نَوَالاً وَ كَفَى بِالنَّارِ عِقَاباً وَ نَكَالاً وَ كَفَى بِكِتَابِ اَللَّهِ حَجِيجاً وَ خَصِيماً .
از خدا پروا نمایید چونان کسی که دامن به کمر زده و خود را از علایق پیراسته ساخته و شتابان کوشیده و در مهلت تعیین شده از پای نشسته و در وحشتگاه دنیا ترسان و لرزان است و در فراوانی ثروت و سرانجام سرنوشت و به آنجا که جایگاه بازگشت اوست نگریسته است. خدا برای گرفتن انتقام و یاری رساندن بس است و بهشت برای دستیابی به ثواب و پاداش کفایت می نماید و جهنم برای شکنجه و کیفر دیدن کافی است. و قرآن خدا برای ارایه حجت و مجاب ساختن دشمن کافی است.
مَنْ خَافَ اَلْوَعِيدَ قَرُبَ عَلَيْهِ اَلْبَعِيدُ وَ مَنْ كَانَ مِنْ قُوتِ اَلدُّنْيَا لاَ يَشْبَعُ لَمْ يَكْفِهِ مِنْهَا مَا يَجْمَعُ وَ مَنْ سَعَى لِلدُّنْيَا فَاتَتْهُ وَ مَنْ قَعَدَ عَنْهَا أَتَتْهُ إِنَّمَا اَلدُّنْيَا ظِلٌّ مَمْدُودٌ إِلَى أَجَلٍ مَعْدُودٍ رَحِمَ اَللَّهُ عَبْداً سَمِعَ حُكْماً فَوَعَى وَ دُعِيَ إِلَى اَلرَّشَادِ فَدَنَا وَ أَخَذَ بِحُجْزَةِ نَاجٍ هَادٍ فَنَجَا قَدَّمَ خَالِصاً وَ عَمِلَ صَالِحاً قَدَّمَ مَذْخُوراً وَ اِجْتَنَبَ مَحْذُوراً رَمَى غَرَضاً وَ أَحْرَزَ عِوَضاً كَابَرَ هَوَاهُ وَ كَذَّبَ مُنَاهُ جَعَلَ اَلصَّبْرَ مَطِيَّةَ نَجَاتِهِ وَ اَلتَّقْوَى عُدَّةَ…
هر که از وعید تهدید الهی بترسد، دور پاداش الهی به او نزدیک شود و هر که از خوراک دنیا سیر نشود هر چه فراهم نماید او را کفایت نکند و هر که برای دنیا بکوشد آن از دستش برود و هر که از آن دست بردارد خود به سراغش آید. به راستی، دنیا سایه ای است که تا مدتی معین گسترده است. رحمت خدا نصیب بنده ای باد که چون سخن حکیمانه ای را بشنود نیک به خاطر سپارد و چون به رستگاری دعوت شود به آن روی آورد. دست به دامن رهبری نجات بخش زند تا رهایی یابد. بی پیرایه ره سپارد و کردار نیک پیشه سازد و برای آخرت خود توشه ای از پیش فرستد. از آنچه بر حذرش داشته اند دوری نماید و تیری بر هدف زند و به جایزه نایل شود . با هوا و هوس مبارزه کند و به آرزوهای خود دلبستگی نیابد. بر مرکب شکیبایی نشیند تا رهایی یابد. تقوی را ره توشه سفر…
أُحَدِّثُكُمْ بِحَدِيثٍ يَنْبَغِي لِكُلِّ مُسْلِمٍ أَنْ يَعِيَهُ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا فَقَالَ ع مَا عَاقَبَ اَللَّهُ عَبْداً مُؤْمِناً فِي هَذِهِ اَلدُّنْيَا إِلاَّ كَانَ أَجْوَدَ وَ أَمْجَدَ مِنْ أَنْ يَعُودَ فِي عِقَابِهِ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ وَ لاَ سَتَرَ اَللَّهُ عَلَى عَبْدٍ مُؤْمِنٍ فِي هَذِهِ اَلدُّنْيَا وَ عَفَا عَنْهُ إِلاَّ كَانَ أَمْجَدَ وَ أَجْوَدَ وَ أَكْرَمَ مِنْ أَنْ يَعُودَ فِي عَفْوِهِ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ ثُمَّ قَالَ ع وَ قَدْ يَبْتَلِي اَللَّهُ اَلْمُؤْمِنَ بِالْبَلِيَّةِ فِي بَدَنِهِ أَوْ مَالِهِ أَوْ وُلْدِهِ أَوْ أَهْلِهِ وَ تَلاَ هَذِهِ اَلْآيَةَ ما أَصابَكُمْ مِنْ…
اصبغ بن نباته گوید: شنیدم امیر المومنین علیه السلام می فرمود: من حدیثی به شما باز گویم که شایسته است هر مسلمانی آن را به خاطر بسپارد. سپس حضرت رو به ما کرد و فرمود: خدا هیچ بنده مومنی را در این دنیا کیفر ندهد جز آن که او بخشنده تر و بزرگوارتر است از آن که دوباره در روز قیامت آن کیفر را جاری سازد. خدا بر هیچ بنده ای در این دنیا پرده پوشی نکند و عفوش ننماید جز آن که بخشنده تر و بزرگوارتر از آن است که در روز قیامت از آن عفوش برگردد. آنگاه امیر المومنین علیه السلام سخن را ادامه داد و فرمود: گاهی خداوند بنده مومنی را در جان یا مال یا فرزندان یا خانواده اش بلایی دهد؛ سپس این آیه را تلاوت فرمود: «هر گونه مصیبتی به شما می رسد همه آنها دستاورد خود شماست و خدا از بسیاری درمی گذرد» سوره شوری ، آیه 30…
أَلاَ إِنَّ اَلذُّلَّ فِي طَاعَةِ اَللَّهِ أَقْرَبُ إِلَى اَلْعِزِّ مِنَ اَلتَّعَاوُنِ بِمَعْصِيَةِ اَللَّهِ.
هان ذلت در راه طاعت خدا به عزت نزدیکتر است از همدستی در راه نافرمانی خدا.
مَكْتُوبٌ فِي اَلتَّوْرَاةِ فِي صَحِيفَتَيْنِ إِحْدَاهُمَا مَنْ أَصْبَحَ عَلَى اَلدُّنْيَا حَزِيناً فَقَدْ أَصْبَحَ لِقَضَاءِ اَللَّهِ سَاخِطاً وَ مَنْ أَصْبَحَ مِنَ اَلْمُؤْمِنِينَ يَشْكُو مُصِيبَةً نَزَلَتْ بِهِ إِلَى مَنْ يُخَالِفُهُ عَلَى دِينِهِ فَإِنَّمَا يَشْكُو رَبَّهُ إِلَى عَدُوِّهِ وَ مَنْ تَوَاضَعَ لِغَنِيٍّ طَلَباً لِمَا عِنْدَهُ ذَهَبَ ثُلُثَا دِينِهِ وَ مَنْ قَرَأَ اَلْقُرْآنَ فَمَاتَ فَدَخَلَ اَلنَّارَ فَهُوَ مِمَّنْ يَتَّخِذُ آياتِ اَللّهِ هُزُواً وَ قَالَ ع فِي اَلصَّحِيفَةِ اَلْأُخْرَى مَنْ لَمْ يَسْتَشِرْ يَنْدَمْ وَ مَنْ يَسْتَأْثِرْ مِنَ اَلْأَمْوَالِ يَهْلِكْ وَ…
در تورات در دو صحیفه نوشته است: یکی اینکه، هر که بر دنیا اندوه خورد به قضای الهی راضی نشده و هر مومنی که از مصیبت رسیده بر خود به دشمن دین خود شکایت نماید از پروردگار خود به دشمن شکایت برده است. و هر که به ثروتمندی به خاطر ثروت او تواضع نماید دو سوم دینش بر باد رفته است. و هر که کتاب خدا را خوانده و مرده و به دوزخ رفته از آنان بوده که آیات خدا را به مسخره می گیرند. امیر المومنین علی علیه السلام فرمود: در صحیفه ای دیگر آمده است: هر که مشورت ننماید پشیمان گردد. و هر که فقط دنبال مال اندوزی باشد هلاک شود. و تنگدستی، مرگ بزرگتر است.
تَخَتَّمُوا بِالْعَقِيقِ يُبَارِكِ اَللَّهُ عَلَيْكُمْ وَ تَكُونُوا فِي أَمْنٍ مِنَ اَلْبَلاَءِ.
امام صادق علیه السلام از پدرش و او از پدرانش علیهم السلام و آنان از امیر مومنان علیه السلام روایت نموده اند که آن حضرت علیه السلام فرمود: انگشتر عقیق به دست کنید تا خداوند بر شما برکت آورد و از بلا در امان مانید.
مَا مِنْ أَحَدٍ مِنْ وُلْدِ آدَمَ إِلاَّ وَ نَاصِيَتُهُ بِيَدِ مَلَكٍ فَإِنْ تَكَبَّرَ جَذَبَهُ بِنَاصِيَتِهِ إِلَى اَلْأَرْضِ وَ قَالَ لَهُ تَوَاضَعْ وَضَعَكَ اَللَّهُ وَ إِنْ تَوَاضَعَ جَذَبَهُ بِنَاصِيَتِهِ ثُمَّ قَالَ لَهُ اِرْفَعْ رَأْسَكَ رَفَعَكَ اَللَّهُ وَ لاَ وَضَعَكَ بِتَوَاضُعِكَ لِلَّهِ.
امام صادق از پدرش علیهما السلام روایت نموده که امام علی علیه السلام فرمود: هیچ آدمیزاده ای نباشد جز آنکه موی پیشانی او بر دست فرشته ای است؛ پس چون کبر ورزد فرشته موی پیشانی اش را بر زمین کشد و گوید: فروتن باش، خدا تو را خوار سازد و چون فروتنی کند فرشته موی پیشانی اش را گیرد و گوید: سرت را بالا گیر، خدا تو را بلند دارد و به سبب فروتنی تو برای خدا، تو را خوار نگرداند
مَنْ تَابَ تَابَ اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ أُمِرَتْ جَوَارِحُهُ أَنْ تَسْتُرَ عَلَيْهِ وَ بِقَاعُ اَلْأَرْضِ أَنْ تَكْتُمَ عَلَيْهِ وَ أُنْسِيَتِ اَلْحَفَظَةُ مَا كَانَتْ تَكْتُبُ عَلَيْهِ.
هر که توبه کند خداوند او را می بخشد و بر اعضای بدنش فرمان می دهد که گناهانش را بپوشانید و به جایگاه های گناه در زمین دستور می دهد که گناهان او را کتمان کنید و فرشتگان مراقب او گناهانی را که از او نوشته اند از یاد می برند.
وَ مَا مِنْ مُؤْمِنٍ وَ لاَ مُؤْمِنَةٍ يَضَعُ يَدَهُ عَلَى رَأْسِ يَتِيمٍ تَرَحُّماً لَهُ إِلاَّ كَتَبَ اَللَّهُ لَهُ بِكُلِّ شَعْرَةٍ مَرَّتْ يَدُهُ عَلَيْهَا حَسَنَةً.
امام صادق از پدرانش علیهم السلام روایت نموده که امیر مومنان علی علیه السلام فرمود: هیچ مرد و زن مومنی نباشد که دست مهر و نوازش خویش را بر سر یتیمی کشد جز آنکه خداوند به تعداد هر مویی که از زیر دست او بگذرد برای او حسنه ای بنویسد.
لاَ تَتْرُكُوا حَجَّ بَيْتِ رَبِّكُمْ فَتَهْلِكُوا وَ قَالَ مَنْ تَرَكَ اَلْحَجَّ لِحَاجَةٍ مِنْ حَوَائِجِ اَلدُّنْيَا لَمْ يقض تُقْضَ حَتَّى يَنْظُرَ إِلَى اَلْمُحَلِّقِينَ.
امام صادق از پدرش علیهما السلام روایت نموده که فرمود: یکی از وصیت های امیر مومنان علیه السلام این بود که: حج خانه خدا را رها مکنید که نابود می شوید. و نیز فرمود: هر که حج را به خاطر دستیابی به خواسته ای دنیایی وارهد تا آن هنگام که زیارتگران خانه خدا با سرهای تراشیده از حج بازگردند خواسته اش برآورده نشود.
إِذَا رَأَى أَحَدُكُمُ اَلْمُنْكَرَ وَ لَمْ يَسْتَطِعْ أَنْ يُنْكِرَهُ بِيَدِهِ وَ لِسَانِهِ وَ أَنْكَرَهُ بِقَلْبِهِ وَ عَلِمَ اَللَّهُ صِدْقَ ذَلِكَ مِنْهُ فَقَدْ أَنْكَرَه
هر گاه یکی از شما منکری را ببیند و قادر نباشد آن را با دست و زبان خود انکار کند ولی آن را به قلب خویش بد بداند و خداوند راستی آن را بداند، هر آینه به وظیفۀ خود عمل کرده است.
إِنَّمَا اَلدُّنْيَا فَنَاءٌ وَ عَنَاءٌ وَ غِيَرٌ وَ عِبَرٌ فَمِنْ فَنَائِهَا أَنَّكَ تَرَى اَلدَّهْرَ مُوَتِّراً قَوْسَهُ مُفَوِّقاً نَبْلَهُ لاَ تُخْطِئُ سِهَامُهُ وَ لاَ تُشْفَى جِرَاحُهُ يَرْمِي اَلصَّحِيحَ بِالسَّقَمِ وَ اَلْحَيَّ بِالْمَوْتِ وَ مِنْ عَنَائِهَا أَنَّ اَلْمَرْءَ يَجْمَعُ مَا لاَ يَأْكُلُ وَ يَبْنِي مَا لاَ يَسْكُنُ ثُمَّ يَخْرُجُ إِلَى اَللَّهِ لاَ مَالاً حَمَلَ وَ لاَ بِنَاءً نَقَلَ وَ مِنْ غِيَرِهَا أَنَّكَ تَرَى اَلْمَغْبُوطَ مَرْحُوماً وَ اَلْمَرْحُومَ مَغْبُوطاً لَيْسَ بَيْنَهُمْ إِلاَّ نَعِيْمٌ زَالَ وَ بُؤْسٌ نَزَلَ وَ مِنْ عِبَرِهَا أَنَّ اَلْمَرْءَ يُشْرِفُ عَلَى…
به راستی، دنیا سرای نابود شدن است و رنج بردن و دگرگونی و پند گرفتن. نشانه نابود شدن اینکه روزگار کمان خود را کشیده، تیرهایش به خطا نرود و زخمهایش درمان نپذیرد. تندرست را به تیر بیماری زند و زنده را به تیر مرگ. سرای رنج است؛ زیرا آدمی فراهم می آورد آنچه را که نمی خورد و می سازد آنچه را که در آن نمی نشیند؛ آنگاه به سوی خدا می رود، در حالی که نه از آن مال، پشیزی با خود می برد و نه از آن ساختمان، خشتی سرای دگرگونی است؛ زیرا یکی را بینی که روزگاری بر نعمت و مال او حسرت می خوردند، امروز سزاوار دلسوزی شده است و یکی را بینی که روزگاری او را سزاوار دلسوزی می دانستند، امروز بر نعمت و مال او حسرت می خورند و این نیست جز به خاطر نعمتی که از دستش رفته و یا تنگدستی که گریبان او را گرفته دنیا سرای پند و…
