قال الإمام عليّ عليه السلام:
اِتَّقُوا اَللَّهَ تَقِيَّةَ مَنْ شَمَّرَ تَجْرِيداً وَ جَدَّ تَشْمِيراً وَ اِنْكَمَشَ فِي مَهَلٍ وَ أَشْفَقَ فِي وَجَلٍ وَ نَظَرَ فِي كَرَّةِ اَلْمَوْئِلِ وَ عَاقِبَةِ اَلْمَصِيرِ وَ مَغَبَّةِ اَلْمَرْجِعِ فَكَفَى بِاللَّهِ مُنْتَقِماً وَ نَصِيراً وَ كَفَى بِالْجَنَّةِ ثَوَاباً وَ نَوَالاً وَ كَفَى بِالنَّارِ عِقَاباً وَ نَكَالاً وَ كَفَى بِكِتَابِ اَللَّهِ حَجِيجاً وَ خَصِيماً .
از خدا پروا نمایید چونان کسی که دامن به کمر زده و خود را از علایق پیراسته ساخته و شتابان کوشیده و در مهلت تعیین شده از پای نشسته و در وحشتگاه دنیا ترسان و لرزان است و در فراوانی ثروت و سرانجام سرنوشت و به آنجا که جایگاه بازگشت اوست نگریسته است. خدا برای گرفتن انتقام و یاری رساندن بس است و بهشت برای دستیابی به ثواب و پاداش کفایت می نماید و جهنم برای شکنجه و کیفر دیدن کافی است. و قرآن خدا برای ارایه حجت و مجاب ساختن دشمن کافی است.