امیر المؤمنین علی بن ابیطالب (علیه السلام)
فَاتَّقُوا اَللَّهَ عِبَادَ اَللَّهِ تَقِيَّةَ مَنْ شَغَلَ بِالْفِكْرِ قَلْبَهُ وَ أَوْجَفَ اَلذِّكْرَ بِلِسَانِهِ وَ قَدَّمَ اَلْخَوْفَ لِأَمَانِه
بندگان خدا از خدا بترسید، مانند ترسیدن کسی که دل او با اندیشه مشغول است و ذکر، زبان او را تند به حرکت آورد و ترس را برای ایمن شدن پیش فرستد.
إِذَا عَلَوْتَ فَلاَ تُفَكِّرْ فِيمَنْ دُونَكَ مِنَ اَلْجُهَّالِ وَ لَكِنِ اِقْتَدِ بِمَنْ فَوْقَكَ مِنَ اَلْعُلَمَاء
هر گاه بلند مرتبه گردیدی، به افراد نادان که از تو پست ترند اندیشه مکن، بلکه به دانشمندانی که از تو برترند، اقتدا کن.
مَنْ قَلَّ أَكْلُهُ صَفَى فِكْرُه
هر که غذایش کمتر، اندیشه اش روشنتر.
مَنِ اِقْتَصَرَ فِي أَكْلِهِ كَثُرَتْ صِحَّتُهُ وَ صَلَحَتْ فِكْرَتُه
هر که در خوردن مراعات کند، سلامتی او زیاد و اندیشه اش نیک گردد.
كَيْفَ تَصْفُو فِكْرَةُ مَنْ يَسْتَدِيمُ اَلشِّبَع
چگونه اندیشه اش پاک شود، کسی که همواره در حال سیری است.
لَمْ يُفَكِّرْ فِي عَوَاقِبِ اَلْأُمُورِ مَنْ وَثِقَ بِزُورِ اَلْغُرُورِ وَ صَبَا إِلَى زُورِ اَلسُّرُور
کسی که به دروغ فریب دنیا اعتماد نموده و به شادمانی دروغین آن میل کودکانه نموده است، به سرانجام کارها اندیشه نکرده است.
تُجَاهِدُونَهُ بِهَا مِنَ اَلْفِكْرِ فِي اَلْعَاقِبَةِ وَ مَنْعِ اَلرَّذِيلَةِ وَ طَلَبِ اَلْفَضِيلَةِ وَ صَلاَحِ اَلْآخِرَةِ وَ لُزُومِ اَلْحِلْم
خود را از تندی خسیسی و کینه و خشم و حسد نگاه دارید؛ برای هر یک وسیله ای آماده سازید تا با آن مبارزه کنید همانند اندیشه در سرانجام و باز داشت از پستی و طلب فضیلت و صلاح آخرت و جدا نشدن از شکیبایی.
مَنْ كَانَتْ لَهُ فِكْرَةٌ فَلَهُ فِي كُلِّ شَيْءٍ عِبْرَة
اگر اندیشه و خرد ورزی باشد، برای او در هر چیزی عبرت است.
لَوْ فَكَّرْتُمْ فِي قُرْبِ اَلْأَجَلِ وَ حُضُورِهِ لَأَمَرَّ عِنْدَكُمْ حُلْوُ اَلْعَيْشِ وَ سُرُورُه
اگر در فرا رسیدن مرگ و حاضر شدن آن اندیشه می کردید هر آینه شادمانی و شیرینی زندگانی تو، تلخ می شد.
اَلتَّدْبِيرُ بِالرَّأْيِ وَ اَلرَّأْيُ بِالْفِكْر
چارۀ کار به اندیشه است.و اندیشه با فکر فراهم شود.
فِكْرُكَ ذِكْرُكَ فِي اَلطَّاعَةِ يَدْعُوكَ إِلَى اَلْعَمَلِ بِهَا
اندیشه تو به فرمانبرداری، تو را به عمل به آن فرا خواند.
اَلْمُؤْمِنُ مَغْمُومٌ مَغْمُورٌ بِفِكْرَتِهِ ضَنِينٌ بِخُلَّتِه
مؤمن، در اندیشه خود فرو گرفته و در دوستی با دیگران بخیلی کند.
