احادیث درباره کار نیک از امام علی (ع)

قَدْ ظَهَرَ أَهْلُ اَلشَّرِّ وَ بَطَنَ أَهْلُ اَلْخَيْرِ وَ فَاضَ اَلْكَذِبُ وَ غَاضَ اَلصِّدْق

اهل شرّ آشکار شده اند و اهل نیکی پنهان گردیده اند.دروغ بسیار و راستی اندک شده است.

إِنَّ اَللَّهَ تَعَالَى جَعَلَ اَلدُّنْيَا لِمَا بَعْدَهَا وَ اِبْتَلَى فِيهَا أَهْلَهَا لِيَعْلَمَ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلا وَ لَسْنَا لِلدُّنْيَا خُلِقْنَا وَ لاَ بِالسَّعْيِ لَهَا أُمِرْنَا وَ إِنَّمَا وُضِعْنَا فِيهَا لِنُبْتَلَى بِهَا وَ نَعْمَلَ فِيهَا لِمَا بَعْدَهَا

بدرستی که پروردگار دنیا را برای بعد آن قرار داده و اهل آن را آزمایش می کند تا نیکوکارترین آنها را بشناسد.ما برای دنیا آفریده نشده ایم و به تلاش برای آن فرمان داده نشده ایم، بلکه در آن قرار گرفته ایم تا به آن آزمایش شویم و برای آخرت عمل نماییم.

إِنَّمَا مَثَلُ مَنْ خَيَّرَ خَبَرَ اَلدُّنْيَا كَمَثَلِ قَوْمٍ سَفْرٍ نَبَا بِهِمْ مَنْزِلٌ جَدِيبٌ فَأَمُّوا مَنْزِلا خَصِيبا وَ جَنَابا مَرِيعا فَاحْتَمَلُوا وَعْثَاءَ اَلطَّرِيقِ وَ خُشُونَةَ اَلسَّفَرِ وَ جُشُوبَةَ اَلمَطْعَمِ لِيَأْتُوا سَعَةَ دَارِهِمْ وَ مَحَلَّ قَرَارِهِم

بدرستی که مثل کسی که دنیا را برای نیکوکاری برگزیده، مانند قوم مسافری است که با منزل خشک و بی طراوت موافق نباشند پس عزم جایگاهی پرگیاه و فضایی پر علف کنند و مشقّت راه و درشتی سفر و سختی غذا را تحمّل کنند تا به خانۀ گشاده و جایگاه آرامش خود برسند.

تعصّبوا الخلال الحمد من الحفظ للجار و الوفاء بالذّمام و الطّاعة للبرّ للخير و المعصية للكبر و تحلّوا بمكارم الخلال.

بر خصلتهای ستودنی پای فشارید با:حرمتداری همسایه، وفا به پیمان، دنباله روی نیکویی و دوری از تکبّر؛ و به خصلتهای نیکو خود را بیارایید.

تباروا إلى محامد الأفعال و فضائل الخلال و تنافسوا في صدق الأقوال و بذل الأموال.

بر کارهای پسندیده و نیکو پیشی گیرید و بر راستگویی و بخشش طمع ورزید.

إِيَّاكَ أَنْ تُخْدَعَ عَنْ دَارِ اَلْقَرَارِ وَ مَحَلِّ اَلطَّيِّبِينَ اَلْأَخْيَارِ اَلْأَبْرَارِ وَ اَلْأَوْلِيَاءِ اَلْأَبْرَارِ اَلْأَخْيَارِ اَلَّتِي نَطَقَ اَلْقُرْآنُ بِوَصْفِهَا وَ أَثْنَى عَلَى أَهْلِهَا وَ دَلَّكَ اَللَّهُ سُبْحَانَهُ عَلَيْهَا وَ دَعَاكَ إِلَيْهَا

آگاه باش از این که«دنیا»تو را بفریبد و غافل نماید از جایگاه آرامش و پاکیزگان و برگزیدگان و دوستان نیکوکار، سرایی که قرآن به تعریف آن گویا شده و مردم آن را ستایش کرده و خداوند شما را بر آن راهنمایی نموده و به سوی آن خوانده است.

اَلْكَرَمُ مِلْكُ اَللِّسَانِ وَ بَذْلُ اَلْإِحْسَان

ارجمندی با تسلّط بر زبان و نیکوکاری است.

حِفْظُ اَللِّسَانِ وَ بَذْلُ اَلْإِحْسَانِ مِنْ أَفْضَلِ فَضَائِلِ اَلْإِنْسَان

نگاهداری زبان و نیکوکاری، از برترین فضیلتهای آدمی است.

لاَ شَيْءَ أَعْوَدُ عَلَى اَلْإِنْسَانِ مِنْ حِفْظِ اَللِّسَانِ وَ بَذْلِ اَلْإِحْسَان

برای انسان چیزی سودآورتر از نگاهداری زبان و نیکوکاری نیست.

فَلْیکنْ أَحَبَّ اَلذَّخَائِرِ إِلَیک ذَخِیرَةُ اَلْعَمَلِ اَلصَّالِحِ

یا مالک! پس نیکوترین اندوخته تو باید اعمال صالح و درست باشد.

«أدّ الأمانة الی البرّ وَ الفَاجر فِیمَا قَلَّ وَ جَلّ فِی الخَیطِ وَ المَخیط»

«امانت را به نیکوکار و تبهکار بپرداز، خواه کم باشد یا زیاد حتی در نخ و سوزن»

«أصْلِحْ المُسيءَ بحُسْنِ فِعالِكَ، وَ دُلَّ علَىَ الخيرِ بِجَميلِ مَقالِكَ»

«با رفتار نیک خود بدکار را اصلاح کن و با گفتار نیکویت به سوی خوبی رهنمون باش»