حدیث امام علی (ع) درباره حقیقت دنیا

قال الإمام عليّ عليه السلام:

إِنَّمَا مَثَلُ مَنْ خَيَّرَ خَبَرَ اَلدُّنْيَا كَمَثَلِ قَوْمٍ سَفْرٍ نَبَا بِهِمْ مَنْزِلٌ جَدِيبٌ فَأَمُّوا مَنْزِلا خَصِيبا وَ جَنَابا مَرِيعا فَاحْتَمَلُوا وَعْثَاءَ اَلطَّرِيقِ وَ خُشُونَةَ اَلسَّفَرِ وَ جُشُوبَةَ اَلمَطْعَمِ لِيَأْتُوا سَعَةَ دَارِهِمْ وَ مَحَلَّ قَرَارِهِم

بدرستی که مثل کسی که دنیا را برای نیکوکاری برگزیده، مانند قوم مسافری است که با منزل خشک و بی طراوت موافق نباشند پس عزم جایگاهی پرگیاه و فضایی پر علف کنند و مشقّت راه و درشتی سفر و سختی غذا را تحمّل کنند تا به خانۀ گشاده و جایگاه آرامش خود برسند.