احادیث درباره گرسنگی از پیامبر اکرم (ص)

مَا آمَنَ بِي مَنْ بَاتَ شَبْعَانَ وَ أَخُوهُ اَلْمُسْلِمُ طَاوٍ.

امام صادق علیه السلام روایت نموده که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود: خدای گرامی و بزرگ می فرماید: هر که سیر بخوابد و برادر مسلمانش گرسنه باشد به من ایمان نیاورده است.

عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اَللَّهِ قَالَ : خَرَجَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يُرِيدُ فَاطِمَةَ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهَا وَ أَنَا مَعَهُ فَلَمَّا اِنْتَهَيْنَا إِلَى اَلْبَابِ وَضَعَ يَدَهُ عَلَيْهِ وَ دَفَعَهُ ثُمَّ قَالَ اَلسَّلاَمُ عَلَيْكُمْ قَالَتْ فَاطِمَةُ وَ عَلَيْكُمُ اَلسَّلاَمُ يَا رَسُولَ اَللَّهِ قَالَ أَدْخُلُ قَالَتْ اُدْخُلْ يَا رَسُولَ اَللَّهِ قَالَ أَدْخُلُ أَنَا وَ مَنْ مَعِي فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اَللَّهِ لَيْسَ عَلَى رَأْسِي قِنَاعٌ فَقَالَ يَا فَاطِمَةُ خُذِي فَضْلَ مِلْحَفَتِكِ فَقَنِّعِي بِهِ رَأْسَكِ فَفَعَلَتْ ثُمَّ قَالَ اَلسَّلاَمُ…

جابر بن عبد اللّٰه گوید:رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله از منزل خارج شد و به طرف منزل فاطمه علیها السّلام حرکت کرد، و من در خدمت آن حضرت بودم، هنگامی که به در منزل رسید دست خود را روی در گذارد و آن را تکان داد، و فرمود:السّلام علیکم، فاطمه علیها السّلام فرمود:و علیکم السّلام یا رسول اللّٰه، رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:وارد شوم؟فرمود:بفرمایید ای رسول خدا، فرمود:من و همراهم؟فرمود:ای رسول خدا بر سرم مقنعه نیست، فرمود:ای فاطمه اضافۀ پارچه ای که در دست داری مقنعه ات کن، حضرت هم همین کار را کرد، سپس پیامبر صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:السّلام علیکم، فرمود:و علیکم السّلام یا رسول اللّٰه، پیامبر فرمود: وارد شوم؟فرمود:بلی ای رسول خدا، حضرت فرمود:من و همراهم؟فرمود:و آنکه با شماست. جابر…

خَطَبَ رَسُولُ اَللَّهِ ص فِي آخِرِ جُمُعَةٍ مِنْ شَعْبَانَ فَحَمِدَ اَللَّهَ وَ أَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ أَيُّهَا اَلنَّاسُ قَدْ أَظَلَّكُمْ شَهْرٌ فِيهِ لَيْلَةٌ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ َ هُوَ شَهْرُ رَمَضَانَ فَرَضَ اَللَّهُ صِيَامَهُ وَ جَعَلَ قِيَامَ لَيْلَةٍ فِيهِ بِتَطَوُّعِ صَلاَةٍ كَمَنْ تَطَوَّعَ بِصَلاَةِ سَبْعِينَ لَيْلَةً فِيمَا سِوَاهُ مِنَ اَلشُّهُورِ وَ جَعَلَ لِمَنْ تَطَوَّعَ فِيهِ بِخَصْلَةٍ مِنْ خِصَالِ اَلْخَيْرِ وَ اَلْبِرِّ كَأَجْرِ مَنْ أَدَّى فَرِيضَةً مِنْ فَرَائِضِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ كَمَنْ أَدَّى سَبْعِينَ فَرِيضَةً مِنْ فَرَائِضِ اَللَّهِ فِيمَا سِوَاهُ…

امام باقر علیه السلام فرمود: پیامبر خدا صلی الله علیه و آله در جمعه پایانی ماه شعبان، برای مردم سخنرانی نموده و خداوند را سپاس گزارد و ستود و پس آنگاه فرمود: ای مردم فرا رسیدن ماهی بر شما نزدیک است که در آن شبی است که از هزار ماه برتر است و آن ماه، ماه رمضان است. خداوند روزه آن ماه را واجب نمود و شب زنده داری با نمازی مستحبی را در آن ماه همانند عبادت آن کس نهاد که هفتاد شب از دیگر ماه ها را نماز مستحبی گزارد و آن کس را که کرداری خیر و نیک از نیکی ها را به جا آورد، پاداشی همانند پاداش کسی نهد که واجبی از واجبات خدای گرامی و بزرگ را گزارد و هر که واجبی از واجبات خدا را انجام دهد، همچون کسی باشد که هفتاد واجب خدا را در دیگر ماه ها به جا آورده است؛ و آن ماه شکیبایی است و به راستی، پاداش شکیبایی…

سَأَلْتُ رَبِّي تَبَارَكَ وَ تَعَالَى ثَلاَثَ خِصَالٍ فَأَعْطَانِي اِثْنَتَيْنِ وَ مَنَعَنِي وَاحِدَةً قُلْتُ يَا رَبِّ لاَ تُهْلِكْ أُمَّتِي جُوعاً قَالَ لَكَ هَذِهِ قُلْتُ يَا رَبِّ لاَ تُسَلِّطْ عَلَيْهِمْ عَدُوّاً مِنْ غَيْرِهِمْ يَعْنِي مِنَ اَلْمُشْرِكِينَ فَيَجْتَاحُوهُمْ قَالَ لَكَ ذَلِكَ قُلْتُ يَا رَبِّ لاَ تَجْعَلْ بَأْسَهُمْ بَيْنَهُمْ فَمَنَعَنِي هَذِهِ.

رسول خدا(ص)فرمود: از خدای خود سه چیز خواستم که دو از آنها را بمن عطا فرمود و یکی را دریغ داشت یکی آنکه عرض کردم: پروردگارا امت مرا از گرسنگی ممیران فرمود: این خواسته ات رواست دیگر عرض کردم: پروردگارا بر آنان دشمن خارجی: مشرکین-مسلط مفرما که نابودشان سازد فرمود: این حاجتت نیز رواست عرض کردم: اینان را با یک دیگر دشمن مکن، این حاجت را برنیاورد،

مَنْ أَصْبَحَ مُعَافًى فِي جَسَدِهِ آمِناً فِي سَرْبِهِ عِنْدَهُ قُوتُ يَوْمِهِ فَكَأَنَّمَا حِيزَتْ لَهُ اَلدُّنْيَا يَا اِبْنَ خَثْعَمٍ يَكْفِيكَ مِنْهَا مَا سَدَّ جَوْعَتَكَ وَ وَارَى عَوْرَتَكَ فَإِنْ يَكُنْ بَيْتٌ يُكِنُّكَ فَذَاكَ وَ إِنْ تَكُنْ دَابَّةٌ تَرْكَبُهَا فَبَخْ فَلَقُ اَلْخُبْزِ وَ مَاءُ اَلْجَرِّ وَ مَا بَعْدَ ذَلِكَ حِسَابٌ عَلَيْكَ أَوْ عَذَابٌ.

رسول خدا(ص)فرمود: هر کس بدنش سالم و جانش در امان و خوراک روزانه را داشته باشد مانند این است که همه خیر دنیا را دارا است ای فرزند خثعم از دنیا بمقداری که جلو گرسنگی تو را بگیرد و بدنت را بپوشاند ترا کافی خواهد بود و اگر خانه ای برای سایه سر داشته باشی چه بهتر و اگر مرکبی برای سواریت باشد به به که خیر است و چه خیری و بیش از این حساب دارد یا شکنجه و عذاب(در حلال دنیا حساب است و در حرامش عذاب).

بَيْنَا ثَلاَثَةُ نَفَرٍ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ يَمْشُونَ إِذْ أَصَابَهُمْ مَطَرٌ فَأَوَوْا إِلَى غَارٍ فَانْطَبَقَ عَلَيْهِمْ فَقَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ يَا هَؤُلاَءِ وَ اَللَّهِ مَا يُنْجِيكُمْ إِلاَّ اَلصِّدْقُ فَلْيَدْعُ كُلُّ رَجُلٍ مِنْكُمْ بِمَا يَعْلَمُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَنَّهُ قَدْ صَدَقَ فِيهِ فَقَالَ أَحَدُهُمْ اَللَّهُمَّ إِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنَّهُ كَانَ لِي أَجِيرٌ عَمِلَ لِي عَمَلاً عَلَى فَرَقٍ مِنْ أَرُزٍّ فَذَهَبَ وَ تَرَكَهُ فَزَرَعْتُهُ فَصَارَ مِنْ أَمْرِهِ أَنِّي اِشْتَرَيْتُ مِنْ ذَلِكَ اَلْفَرَقِ بَقَراً ثُمَّ أَتَانِي فَطَلَبَ أَجْرَهُ فَقُلْتُ اِعْمِدْ…

رسول خدا(ص)فرمود: سه نفر از پیشینیان در حالی که با هم راه می پیمودند ناگهان باران درگرفت و آنان بغاری پناهنده شدند تصادفا در غار(بواسطه ریزش)بسته شد. یکی از آنان گفت: دوستان بخدا سوگند که بجز راستی هیچ باعث نجات شما از این گرفتاری نخواهد شد، پس هر یک از شما خدای را بخواند بآنچه خدای عز و جل میداند که او در گفتارش راستگو است پس یکی از آنان گفت: خدایا اگر آگاهی که من مزدوری گرفتم که در مقابل یک پیمانه برنج عملی برای من انجام داد. پس از پایان کار مزدور رفت و مزدش نزد من ماند من آن برنج را کاشتم و از برداشت آن گاوی خریدم و پس از مدتی آن مزدور بازگشت و مزد خود را از من مطالبه نمود گفتم: این گاو را بگیر و با خود ببر گفت: من فقط یک پیمانه برنج نزد تو دارم گفتم: این گاو را برگیر و با خود ببر که این…

جَاءَ نَفَرٌ مِنَ اَلْيَهُودِ إِلَى رَسُولِ اَللَّهِ ص فَسَأَلَهُ أَعْلَمُهُمْ عَنْ مَسَائِلَ فَكَانَ فِيمَا سَأَلَهُ أَنْ قَالَ لِأَيِّ شَيْ ءٍ فَرَضَ اَللَّهُ اَلصَّوْمَ عَلَى أُمَّتِكَ بِالنَّهَارِ ثَلاَثِينَ يَوْماً وَ فَرَضَ عَلَى اَلْأُمَمِ أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ فَقَالَ اَلنَّبِيُّ ص إِنَّ آدَمَ لَمَّا أَكَلَ مِنَ اَلشَّجَرَةِ بَقِيَ فِي بَطْنِهِ ثَلاَثِينَ يَوْماً فَفَرَضَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَى ذُرِّيَّتِهِ ثَلاَثِينَ يَوْماً اَلْجُوعَ وَ اَلْعَطَشَ وَ اَلَّذِي يَأْكُلُونَهُ تَفَضُّلٌ مِنَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَيْهِمْ كَذَلِكَ كَانَ عَلَى آدَمَ فَرَضَ اَللَّهُ ذَلِكَ عَلَى…

امام حسن فرمود: چند تن از یهود به محضر رسول خدا آمدند داناتر آنان سوالاتی از حضرت کرد و از جمله آنها این بود که عرض کرد به چه علت خداوند روزه گرفتن در روز را به امت تو سی روز واجب کرده است و بر دیگر امتها از این بیشتر واجب نموده؟ پیغمبر فرمود: چون آدم از آن درخت مخصوص خورد سی روز در شکمش ماند خداوند بر فرزندانش گرسنگی و تشنگی را سی روز واجب کرد و آنچه در میان این سی روز میخورند تفضلی است از خداوند بر آنها و بر آدم هم سی روز روزه واجب بود و همان را خدا بر امت من واجب کرد سپس رسول خدا این آیه را خواند (بقره آیه 113)روزه بر شما نوشته شد هم چنان که بر پیشینیان شما نوشته شده بود تا تقوا پیشه کنید روزهای شماره شده ای است یهودی عرض کرد درست فرمودی ای محمد.

مَا مِنْ مُؤْمِنٍ يَصُومُ شَهْرَ رَمَضَانَ اِحْتِسَاباً إِلاَّ أَوْجَبَ اَللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى لَهُ سَبْعَ خِصَالٍ أَوَّلُهَا يَذُوبُ اَلْحَرَامُ مِنْ جَسَدِهِ وَ اَلثَّانِيَةُ يَقْرُبُ مِنْ رَحْمَةِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ اَلثَّالِثَةُ قَدْ كَفَّرَ خَطِيئَةَ أَبِيهِ آدَمَ وَ اَلرَّابِعَةُ يُهَوِّنُ اَللَّهُ عَلَيْهِ سَكَرَاتِ اَلْمَوْتِ وَ اَلْخَامِسَةُ أَمَانٌ مِنَ اَلْجُوعِ وَ اَلْعَطَشِ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ وَ اَلسَّادِسَةُ يُطْعِمُهُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْ طَيِّبَاتِ اَلْجَنَّةِ وَ اَلسَّابِعَةُ يُعْطِيهِ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بَرَاءَةً مِنَ اَلنَّارِ قَالَ صَدَقْتَ…

علی بن ابی طالب ضمن حدیث مفصلی فرماید: رسول خدا(ص)فرمود: هیچ مومنی نیست که ماه رمضان را فقط بحساب خدا روزه بگیرد مگر آنکه خدای تبارک و تعالی هفت صفت را برای او ثابت و لازم فرماید: نخستین صفت آنکه هر چه حرام در پیکرش باشد گداخته شود. دوم: برحمت خدای عز و جل نزدیک می شود. سوم: کفاره گناه پدرش آدم را پرداخت نموده است. چهارم: خداوند لحظات جان کندن را بر وی آسان گرداند. پنجم: از گرسنگی و تشنگی روز قیامت در امان خواهد بود. ششم: خدای عز و جل از خوراکهای لذیذ بهشتی او را نصیب دهد. هفتم: خدای عز و جل بیزاری از آتش دوزخ باو عطا فرماید علی عرض کرد: ای محمد راست فرمودی.

وَ أَيْضا قَالَ : أَوْحَى اَللَّهُ تَعَالَى إِلَى مُوسَى أَنِّي وَضَعْتُ خَمْسَةَ أَشْيَاءَ فِي خَمْسَةِ أَشْيَاءَ وَ اَلنَّاسُ يَطْلُبُونَ فِي خَمْسَةٍ أُخْرَى فَمَتَى يَجِدُونَ إِنِّي وَضَعْتُ عِزَّ عِبَادِي فِي طَاعَتِي فَهُمْ يَطْلُبُونَ مِنْ بَابِ اَلسُّلْطَانِ فَمَتَى يَجِدُونَ وَ إِنِّي وَضَعْتُ اَلْعِلْمَ وَ اَلْحِكْمَةَ فِي اَلْجُوعِ وَ هُمْ يَطْلُبُونَ فِي اَلشِّبَعِ فَمَتَى يَجِدُونَ وَ إِنِّي وَضَعْتُ اَلْغِنَى فِي اَلْقَنَاعَةِ وَ هُمْ يَطْلُبُونَ فِي اَلْمَالِ فَمَتَى يَجِدُونَ وَ إِنِّي وَضَعْتُ اَلرَّاحَةَ فِي اَلْآخِرَةِ وَ هُمْ يَطْلُبُونَ فِي اَلدُّنْيَا فَمَتَى يَجِدُونَ وَ…

رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:خدای متعال به موسی علیه السّلام وحی فرمود:من پنج چیز را در گرو پنج چیز قرار دادم، ولی مردم آن را در پنج چیز دیگر می جویند، کی آن را می یابند؟ نخست اینکه:عزّت بندگانم را در اطاعت از خود قرار دادم، ولی آنان عزّت را در خانۀ سلطان می جویند، چه زمانی آن را می یابند؟دوم اینکه:من علم و دانش را در گرسنگی قرار دادم، و آنان در سیری شکم آن را طلب می کنند، کی آن را می یابند؟سوم اینکه:من بی نیازی را در قناعت قرار دادم، و آنان در اندوختن ثروت می جویند، کی آن را می یابند؟چهارم اینکه:من آسایش را در آخرت قرار دادم، در حالی که آنان در دنیا به دنبالش می روند، کی به آن می رسند؟پنجم اینکه:من خوشنودیم را در مخالفت آنان با هوای نفس قرار دادم، ولی آنان در پیروی از هوای نفس می…

أحَبُّ الأَعمالِ إلَی اللَّهِ سُرورٌ تُدخِلُهُ عَلَی المُؤمِنِ؛ تَطرُدُ عَنهُ جَوعَتَهُ، أو تَکشِفُ عَنهُ کربَتَهُ.

محبوب ترینِ کارها نزد خدا، شادمان ساختن مؤمن است، مانند بر طرف ساختن گرسنگی اش و یا زدودن اندوهش.

یکونُ امَّتی فی الدُّنیا عَلی ثَلاثَةِ اطباقٍ. امَّا الطَّبَقُ الأوَّلُ فَلا یحِبّونَ جَمعَ المالِ وَادّخارِهِ وَلا یسعَونَ فی اقتِنائِهِ وَاحتِکارِهِ وَانَّما رِضاهُم مِن الدُّنیا سَدُّ جَوعَةٍ وَسَترُ عَورَةٍ وَغِناهُم فیها ما بَلَغَ بِهِمُ الآخِرَةَ فَاولئِک الآمِنونَ الَّذینَ لا خَوفٌ عَلَیهِم وَ لا هُم یحزَنونَ. وَامّا الطَّبَقُ الثّانی: فَإنَّهُم یحِبّونَ جَمعَ المالِ مِن اطیبِ وُجوهِهِ، وَ احسَنِ سَبیلِهِ یصِلونَ بِهِ ارحامَهُم وَیبِرُّونَ بِهِ اخوانَهُم وَ یواسونَ بِهِ فُقَراءَهُم وَلَعَضُّ احَدِهِم عَلَی الرَّضیفِ ایسَرُ عَلَیهِ مِن أن یکتَسِبَ دِرهَماً مِن غَیرِ حِلّهِ او یمنَعَهُ…

امّت من در دنیا بر سه دسته اند: دسته اوّل کسانی اند که جمع کردن مال را دوست ندارند و در گردآوری و احتکار مال نمی کوشند. آنان از دنیا به اندازه برطرف کردن گرسنگی و پوشاندن برهنگی ها (و زشتی ها) راضی اند و بی نیازی شان در چیزی است که آنان را به آخرت برساند. اینان در امنیت اند و ایشان نه ترسی دارند و نه اندوهی. امّا دسته دوم: آنان دوست دارند که مال را از پاک ترین و بهترین راه های حلال جمع کنند، با آن صله رحم می کنند و به برادران ایمانی شان احسان و نیکی می کنند و با فقرا و بیچارگان مواسات می ورزند. از نظر آنان سنگ سخت را با دندان جویدن آسان تر است از اینکه درهمی حرام به دست آورند یا حقوق واجب آن را نپردازند و در مسیر حق و درست مصرف نکنند و تا هنگام مرگ، نگهبان مال باشند. پس اینان کسانی اند که…

1. بحارالانوار، ج 77، ص 184