احادیث امام صادق (ع)

حَمَلَةُ اَلْعَرْشِ وَ اَلْعَرْشُ اَلْعِلْمُ ثَمَانِيَةٌ أَرْبَعَةٌ مِنَّا وَ أَرْبَعَةٌ مِمَّنْ شَاءَ اَللَّهُ .

امام صادق(ع)فرمود: حاملین عرش-و عرش بمعنی علم است-هشت نفرند: چهار کس از ما و چهار کس از آنها که خدا خواهد،

سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ ع عَنْ قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ كانَ عَرْشُهُ عَلَى اَلْماءِ فَقَالَ مَا يَقُولُونَ قُلْتُ يَقُولُونَ إِنَّ اَلْعَرْشَ كَانَ عَلَى اَلْمَاءِ وَ اَلرَّبُّ فَوْقَهُ فَقَالَ كَذَبُوا مَنْ زَعَمَ هَذَا فَقَدْ صَيَّرَ اَللَّهَ مَحْمُولاً وَ وَصَفَهُ بِصِفَةِ اَلْمَخْلُوقِ وَ لَزِمَهُ أَنَّ اَلشَّيْ ءَ اَلَّذِي يَحْمِلُهُ أَقْوَى مِنْهُ قُلْتُ بَيِّنْ لِي جُعِلْتُ فِدَاكَ فَقَالَ إِنَّ اَللَّهَ حَمَّلَ دِينَهُ وَ عِلْمَهُ اَلْمَاءَ قَبْلَ أَنْ يَكُونَ أَرْضٌ أَوْ سَمَاءٌ أَوْ جِنٌّ أَوْ إِنْسٌ أَوْ شَمْسٌ أَوْ قَمَرٌ فَلَمَّا أَرَادَ اَللَّهُ أَنْ يَخْلُقَ…

داود رقی گوید: از امام صادق(ع)راجع بقول خدای عز و جل«و عرش خدا بر آب بود»پرسیدم فرمود: در این باره چه میگویند؟ عرضکردم: میگویند عرش روی آب بود و پروردگار بالای آن، فرمود: دروغ گویند، هر که این گمان کند خدا را محمول قرار داده و او را بصفت مخلوق وصف کرده است و او را لازم آید که چیزی که خدا را حمل میکند تواناتر از او باشد. عرضکردم قربانت گردم شما برایم بیان کنید. فرمود: پیش از آنکه زمینی یا آسمانی یا جن و انسی یا خورشید و ماهی باشد، خدا دینش را و علمش را بآب عطا فرمود، (مقصود از آب ماده ایست که قابلیت خلق پیغمبران را دارد-مرآت) چون خدا خواست مخلوق را بیافریند ایشان را در برابر خویش پراکنده ساخت و بآنها گفت: پروردگار شما کیست؟ نخستین کسی که سخن گفت رسول خدا(ص)و امیر المومنین(ع)و ایمه صلوات الله…

سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ ع عَنِ اَلرُّوحِ اَلَّتِي فِي آدَمَ ع قَوْلِهِ فَإِذا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي َالَ هَذِهِ رُوحٌ مَخْلُوقَةٌ وَ اَلرُّوحُ اَلَّتِي فِي عِيسَى مَخْلُوقَةٌ .

احول گوید: از حضرت صادق(ع)در باره روحی که در آدم(ع)دمیده شد پرسیدم که خدا فرماید: (38 سوره 11)«چون او را برابر ساختم و از روح خود در او دمیدم»حضرت فرمود: آن روح مخلوقست و هم روحی که در عیسی بود مخلوق بود.

سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ ع عَنْ قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ رُوحٌ مِنْهُ َالَ هِيَ رُوحُ اَللَّهِ مَخْلُوقَةٌ خَلَقَهَا اَللَّهُ فِي آدَمَ وَ عِيسَى .

حمران گوید: از امام صادق(ع)راجع بقول خدای عز و جل«و روح منه»پرسیدم، فرمود آن روح آفریده است که آن را خدا در آدم و عیسی پدید آورد.

سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ ع عَنْ قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي كَيْفَ هَذَا اَلنَّفْخُ فَقَالَ إِنَّ اَلرُّوحَ مُتَحَرِّكٌ كَالرِّيحِ وَ إِنَّمَا سُمِّيَ رُوحاً لِأَنَّهُ اِشْتَقَّ اِسْمَهُ مِنَ اَلرِّيحِ وَ إِنَّمَا أَخْرَجَهُ عَنْ لَفْظَةِ اَلرِّيحِ لِأَنَّ اَلْأَرْوَاحَ مُجَانِسَةٌ لِلرِّيحِ وَ إِنَّمَا أَضَافَهُ إِلَى نَفْسِهِ لِأَنَّهُ اِصْطَفَاهُ عَلَى سَائِرِ اَلْأَرْوَاحِ كَمَا قَالَ لِبَيْتٍ مِنَ اَلْبُيُوتِ بَيْتِي وَ لِرَسُولٍ مِنَ اَلرُّسُلِ خَلِيلِي وَ أَشْبَاهِ ذَلِكَ وَ كُلُّ ذَلِكَ مَخْلُوقٌ مَصْنُوعٌ مُحْدَثٌ مَرْبُوبٌ مُدَبَّرٌ .

محمد بن مسلم گوید از امام صادق(ع)راجع بقول خدای عز و جل«و از روح خود در او دمیدم»پرسیدم که آن دمیدن چگونه بود؟ فرمود: روح مانند باد متحرکست و برای آن روحش نامند که نامش از ریح(باد)مشتق است و چون ارواح همجنس باد باشند روح را از لفظ ریح بیرون آورد و آن را بخود نسبت داد زیرا که آن را بر سایر ارواح برگزید چنان که نسبت بیک خانه از میان همه خانه ها فرموده خانه من(و آن کعبه است)و نسبت بیک پیغمبر(ابراهیم)از میان پیغمبران فرموده است خلیل من و نظایر اینها(چنان که گوید: دین من، بنده من، رسول من)و همه اینها مخلوق و ساخته شده و پدید آمده و پروریده و تحت تدبیرند.

مَنْ أَتَى قَبْرَ اَلْحُسَيْنِ ع عَارِفاً بِحَقِّهِ كَانَ كَمَنْ حَجَّ مِائَةَ حِجَّةٍ مَعَ رَسُولِ اَللَّهِ ص .

امام صادق علیه السلام فرمود: هر که حق شناسانه مزار امام حسین علیه السلام را زیارت کند، همانند کسی باشد که همراه پیامبر خدا صلی الله علیه و آله صد حج به جا آورده است.

مَنْ زَارَ قَبْرَ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ كَتَبَ اَللَّهُ لَهُ ثَمَانِينَ حِجَّةً مَبْرُورَةً.

پاداش آن کس که اندیشه گرانه دو رکعت نماز ساده به جا آورد

وَرَدَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع فِي أَوَّلِ وِلاَيَةِ أَبِي جَعْفَرٍ فَنَزَلَ اَلنَّجَفَ فَقَالَ يَا مُوسَى اِذْهَبْ إِلَى اَلطَّرِيقِ اَلْأَعْظَمِ فَقِفْ عَلَى اَلطَّرِيقِ فَانْظُرْ فَإِنَّهُ سَيَجِيئُكَ رَجُلٌ مِنْ نَاحِيَةِ اَلْقَادِسِيَّةِ فَإِذَا دَنَا مِنْكَ فَقُلْ لَهُ هَاهُنَا رَجُلٌ مِنْ وُلْدِ رَسُولِ اَللَّهِ ص يَدْعُوكَ فَيَجِي ءُ مَعَكَ قَالَ فَذَهَبْتُ حَتَّى قُمْتُ عَلَى اَلطَّرِيقِ وَ اَلْحَرُّ شَدِيدٌ فَلَمْ أَزَلْ قَائِماً حَتَّى كِدْتُ أَعْمَى وَ أَنْصَرِفُ وَ أَدَعُهُ إِذْ نَظَرْتُ إِلَى شَيْ ءٍ مُقْبِلٍ شِبْهِ رَجُلٍ عَلَى بَعِيرٍ قَالَ فَلَمْ أَزَلْ أَنْظُرُ إِلَيْهِ…

راوی گوید: امام علیه السلام فرمود: ای برادر یمنی آیا نمی خواهی که از فضیلت زیارت آن حضرت-علیه لسلام-فزون تر گویم؟ عرض کرد: آری، ای فرزند پیامبر خدا بر آن بیفزای. فرمود: به راستی زیارت امام حسین علیه السلام با یک حج پذیرفته شده و کامل و پاک که به همراه پیامبر خدا صلی الله علیه و آله باشد برابر آید. آن مرد یمنی به شگفت آمد. امام صادق علیه السلام فرمود: آری، به خدا سوگند که با دو حج درست و پذیرفته شده و پاک که به همراه پیامبر خدا صلی الله علیه و آله باشد برابر آید. آن مرد یمنی دیگر بار به شگفت آمد و امام علیه السلام بر این تعداد حج بیفزود تا اینکه فرمود: زیارت امام حسین علیه السلام با سی حج درست و پذیرفته شده و پاک که به همراه پیامبر خدا صلی الله علیه و آله باشد برابر آید.

كُنْتُ مَعَ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع فَمَرَّ قَوْمٌ عَلَى حَمِيرٍ فَقَالَ أَيْنَ يُرِيدُونَ هَؤُلاَءِ فَقُلْتُ قُبُورَ اَلشُّهَدَاءِ قَالَ فَمَا يَمْنَعُهُمْ عَنْ زِيَارَةِ قَبْرِ اَلشَّهِيدِ اَلْغَرِيبِ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ اَلْعِرَاقِ وَ زِيَارَتُهُ وَاجِبَةٌ فَقَالَ زِيَارَتُهُ خَيْرٌ مِنْ حِجَّةٍ وَ عُمْرَةٍ وَ حِجَّةٍ وَ عُمْرَةٍ حَتَّى عَدَّ عِشْرِينَ حِجَّةً وَ عُمْرَةً ثُمَّ قَالَ مَبْرُورَاتٍ مُتَقَبَّلاَتٍ قَالَ فَوَ اَللَّهِ مَا قُمْتُ حَتَّى أَتَاهُ رَجُلٌ فَقَالَ إِنِّي حَجَجْتُ تِسْعَ عَشْرَةَ حِجَّةً فَادْعُ اَللَّهَ لِي أَنْ يَرْزُقَنِي تَمَامَ اَلْعِشْرِينَ فَقَالَ…

یزید بن عبد الملک گوید: با امام صادق علیه السلام بودم که گروهی سوار بر الاغ از کنار ما گذشتند. امام علیه السلام پرسید که آنان به کجا می روند؟ عرض کردم: به زیارت مزار شهیدان. فرمود: چرا به زیارت مزار شهید غریب نمی روند، (یعنی مزار امام حسین علیه السلام)؟ مردی از اهل عراق از امام علیه السلام پرسید: آیا زیارت امام حسین علیه السلام واجب است؟ امام علیه السلام فرمود: زیارت او نیکوتر از یک حج و یک عمره و یک حج است و همچنان برشمرد تا به بیست حج و بیست عمره رسید، آنگاه فرمود: حج و عمره درست و پذیرفته شده. راوی گوید: به خدا سوگند که از نزد امام علیه السلام برخاسته بودم که مردی نزد آن حضرت علیه السلام آمد و عرض کرد: همانا من نوزده حج به جا آورده ام و از خداوند بخواه که مرا حجی دیگر روزی گرداند که بیست…

إِنَّ لِمَوْضِعِ قَبْرِ اَلْحُسَيْنِ ع حُرْمَةً مَعْرُوفَةً مَنْ عَرَفَهَا وَ اِسْتَجَارَ بِهَا أُجِيرَ فَقُلْتُ لَهُ تَصِفُ لِي مَوْضِعَهَا جُعِلْتُ فِدَاكَ قَالَ اِمْسَحْ مِنْ مَوْضِعِ قَبْرِهِ اَلْيَوْمَ خَمْسَةً وَ عِشْرِينَ ذِرَاعاً مِنْ نَاحِيَةِ رَأْسِهِ وَ خَمْسَةً وَ عِشْرِينَ ذِرَاعاً مِنْ نَاحِيَةِ رِجْلَيْهِ وَ خَمْسَةً وَ عِشْرِينَ ذِرَاعاً مِنْ خَلْفِهِ وَ خَمْسَةً وَ عِشْرِينَ ذِرَاعاً مِمَّا يَلِي وَجْهَهُ.

اسحاق بن عمار گوید: امام صادق علیه السلام فرمود: به راستی جایگاه مزار امام حسین علیه السلام احترامی شناخته شده دارد که هر که آن جایگاه را شناسد و به آن پناه برد از سوی خدا پناه داده می شود. عرض کردم: فدایت گردم حد جایگاهش را برای من باز گویید. فرمود: از مزارش که امروزه هست بیست و پنج ذراع از جانب سر و بیست و پنج ذراع از جانب پاها و بیست و پنج ذراع از پشت سر و بیست و پنج ذراع از پیش رو اندازه بگیر.

مَوْضِعُ قَبْرِ اَلْحُسَيْنِ ع مُنْذُ يَوْمَ دُفِنَ رَوْضَةٌ مِنْ رِيَاضِ اَلْجَنَّةِ وَ قَالَ مَوْضِعُ قَبْرِ اَلْحُسَيْنِ ع تُرْعَةٌ مِنْ تُرَعِ اَلْجَنَّةِ .

امام صادق علیه السلام فرمود: جایگاه مزار امام حسین علیه السلام از آن روز که به خاک سپرده شده باغی از باغ های بهشت است و نیز فرمود: جایگاه مزار امام حسین علیه السلام آبراهی از آبراه های بهشت است.

دَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع وَ هُوَ فِي مُصَلاَّهُ فَجَلَسْتُ حَتَّى قَضَى صَلاَتَهُ فَسَمِعْتُهُ وَ هُوَ يُنَاجِي رَبَّهُ فَيَقُولُ يَا مَنْ خَصَّنَا بِالْكَرَامَةِ وَ وَعَدَنَا اَلشَّفَاعَةَ وَ حَمَّلَنَا اَلرِّسَالَةَ وَ جَعَلَنَا وَرَثَةَ اَلْأَنْبِيَاءِ وَ خَتَمَ بِنَا اَلْأُمَمَ اَلسَّالِفَةَ وَ خَصَّنَا بِالْوَصِيَّةِ وَ أَعْطَانَا عِلْمَ مَا مَضَى وَ عِلْمَ مَا بَقِيَ وَ جَعَلَ أَفْئِدَةً مِنَ اَلنّاسِ تَهْوِي ِلَيْنَا اِغْفِرْ لِي وَ لِإِخْوَانِي وَ زُوَّارِ قَبْرِ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ اَلْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ ع اَلَّذِينَ أَنْفَقُوا أَمْوَالَهُمْ وَ أَشْخَصُوا…

معاویه بن وهب گوید: به نزد امام صادق علیه السلام در آمدم و او در نمازگاهش بود؛ پس نشستم تا نمازش را به جا آورد و شنیدم که در نمازش با پروردگار نجواکنان می گفت: ای آنکه ما را به ارجمندی ویژه داشتی، به ما وعده شفاعت دادی؛ پیام رسالت را بر عهده ما نهادی، ما را میراث داران پیامبران قرار دادی، پیامبری امت های پیشین را با ما به پایان بردی، ما را برای جانشینی و وصایت پیامبر ویژه داشتی، دانش پیشین و دانش باقیمانده و پسین را به ما ارزانی فرمودی؛ دل های مردمان را شیفته ما ساختی، من و برادرانم و زیارتگران مزار امام حسین علیه السلام را ببخشای، آنان که به سبب اشتیاق در نیکی به ما و امید به پاداش هایی که در دوستی و پیوند با ما نزد توست و برای شادمان نمودن پیامبر تو محمد صلی الله علیه و آله و پذیرفتن فرمان…