دَعْ مَا يُرِيبُكَ إِلَى مَا لاَ يُرِيبُك
رها کن آنچه تو را به شک اندازد، به آنچه تو را به شک نیندازد.
امیر المؤمنین علی بن ابیطالب (علیه السلام)
دَعْ مَا يُرِيبُكَ إِلَى مَا لاَ يُرِيبُك
رها کن آنچه تو را به شک اندازد، به آنچه تو را به شک نیندازد.
شَرُّ اَلْأُمُورِ أَكْثَرُهَا شَكّا
بدترین امور، سک اندازترین نهاست.
مَنْ أَخْيَبُ مِمَّنْ تَعَدَّى اَلْيَقِينَ إِلَى اَلشَّكِّ وَ اَلْحَيْرَة
زیانکارتر از کسی که از یقین به شک و حیرانی تجاوز کند، کیست؟
مِنْ شَقَاءِ اَلْمَرْءِ أَنْ يُفْسِدَ اَلشَّكُّ يَقِينَه
از بدبختی مرد است که شک، یقین او را تباه سازد.
مُجَانَبَةُ اَلرَّيْبِ مِنْ أَحْسَنِ اَلْفُتُوَّة
دوری کردن از شک، از نیکوترین جوانمردیهاست.
اَلشَّاكُّ لاَ يَقِينَ لَه
شک کننده، یقین ندارد
اَلشَّكُّ يُفْسِدُ اَلْيَقِينَ وَ يُبْطِلُ اَلدِّين
شک، یقین را تباه و دین را باطل می کند.
مَنْ صَدَقَ يَقِينُهُ لَمْ يَرْتَب
کسی که یقین او راست باشد، شک نمی کند .
يَسِيرُ اَلشَّكِّ يُفْسِدُ اَلْيَقِين
شک و پیروی خواهش نفس، یقین را تباه می سازد. شک، دین را تباه سازد. الشّکّ یفسد الدّین شک، د
يُفْسِدُ اَلْيَقِينَ اَلشَّكُّ وَ غَلَبَةُ اَلْهَوَى
شک و پیروی خواهش نفس، یقین را تباه می سازد.
اَلشَّكُّ يُفْسِدُ اَلدِّين
شک، دین را تباه می سازد.
اَلشَّكُّ يُحْبِطُ اَلْإِيمَان
شک، ایمان را باطل می کند.