لاَ تَمَلُّوا مِنْ قِرَاءَةِ إِذا زُلْزِلَتِ اَلْأَرْضُ فَإِنَّ مَنْ كَانَتْ قِرَاءَتَهُ فِي نَوَافِلِهِ لَمْ يُصِبْهُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِزَلْزَلَةٍ أَبَداً وَ لَمْ يَمُتْ بِهَا وَ لاَ بِصَاعِقَةٍوَ لاَ بِآفَةٍ مِنْ آفَاتِ اَلدُّنْيَا فَإِذَا مَاتَ أُمِرَ بِهِ إِلَى اَلْجَنَّةِ فَيَقُولُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَبْدِي أَبَحْتُكَ جَنَّتِي فَاسْكُنْ مِنْهَا حَيْثُ شِئْتَ وَ هَوِيتَ لاَ مَمْنُوعاً وَ لاَ مَدْفُوعاً.
از تلاوت سوره «اذا زلزلت الارض»(سوره زلزله)دلخسته نگردید؛ زیرا به راستی، هر که در نمازهای مستحب خویش آن را تلاوت کند خدای گرامی و بزرگ هرگز او را گرفتار زلزله نسازد و با زلزله و صاعقه و آفتی از آفات دنیا نمیرد و چون جان سپارد فرمان در آمدن به بهشت را دریافت نماید و خدای گرامی و بزرگ فرماید: بنده من بهشت را بر تو حلال کردم، در هر کجای آن که می خواهی و میل داری-بی هیچ مانع و بازدارنده ای-سکنی گزین
مَنْ قَرَأَ سُورَةَ أَ رَأَيْتَ اَلَّذِي يُكَذِّبُ بِالدِّينِ فِي فَرَائِضِهِ وَ نَوَافِلِهِ كَانَ فِيمَنْ قَبِلَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ صَلاَتَهُ وَ صِيَامَهُ وَ لَمْ يُحَاسِبْهُ بِمَا كَانَ مِنْهُ فِي اَلْحَيَاةِ اَلدُّنْيَا.
هر که سوره «ا رایت الذی یکذب بالدین»(سوره ماعون)را در نمازهای واجب و مستحب خویش تلاوت کند از کسانی باشد که خدای گرامی و بزرگ نماز و روزه اش را پذیرفته است و از کارهایی که در زندگی دنیا از او سر زده حسابرسی نکند
مَنْ قَرَأَ إِذا جاءَ نَصْرُ اَللّهِ وَ اَلْفَتْحُ فِي نَافِلَةٍ أَوْ فَرِيضَةٍ نَصَرَهُ اَللَّهُ عَلَى جَمِيعِ أَعْدَائِهِ وَ جَاءَ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ وَ مَعَهُ كِتَابٌ يَنْطِقُ قَدْ أَخْرَجَهُ اَللَّهُ مِنْ جَوْفِ قَبْرِهِ فِيهِ أَمَانٌ مِنْ جِسْرِ جَهَنَّمَ وَ مِنَ اَلنَّارِ وَ مِنْ زَفِيرِ جَهَنَّمَ فَلاَ يَمُرُّ عَلَى شَيْ ءٍ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ إِلاَّ بَشَّرَهُ وَ أَخْبَرَهُ بِكُلِّ خَيْرٍ حَتَّى يَدْخُلَ اَلْجَنَّةَ وَ يُفْتَحُ لَهُ فِي اَلدُّنْيَا مِنْ أَسْبَابِ اَلْخَيْرِ مَا لَمْ يَتَمَنَّ وَ لَمْ يَخْطُرْ عَلَى قَلْبِهِ.
هر که سوره «اذا جا نصر الله و الفتح»(سوره نصر)را در نمازهای مستحب یا واجب تلاوت کند خداوند او را بر همه دشمنانش پیروز گرداند و در روز رستاخیز با نامه ای گویا آید و خداوند آن را از درون گورش در آورده و آن نامه گویا امان نامه ای برای گذر از پل دوزخ و آتش و بانگ فراز آن است؛ پس در روز رستاخیز بر چیزی گذر نکند مگر آنکه او را مژده دهد و از هر نیکی آگاه سازد تا به بهشت در آید و در این دنیا به اندازه ای درهای خیر به رویش گشوده گردد که آرزویش را ننموده و به ذهنش خطور نکرده است.
مَنْ كانَ يُؤْمِنُ بِاللّهِ وَ اَلْيَوْمِ اَلْآخِرِ فَلاَ يَدَعْ أَنْ يَقْرَأَ فِي دُبُرِ اَلْفَرِيضَةِ بِ قُلْ هُوَ اَللّهُ أَحَدٌ فَإِنَّهُ مَنْ قَرَأَهَا جَمَعَ اَللَّهُ لَهُ خَيْرَ اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ وَ غَفَرَ اَللَّهُ لَهُ وَ لِوَالِدَيْهِ وَ مَا وَلَدَ.
امام صادق علیه السلام فرمود: هر که خدا و روز رستاخیز را باور دارد تلاوت سوره توحید را پس از نماز واجب وانرهاند؛ زیرا به راستی، هر که آن را پس از نماز واجب تلاوت کند خداوند نیکی دنیا و آخرت را برای او گرد هم آورد و او و پدر و مادر و فرزندان آن دو را ببخشاید.
سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ ع يَقُولُ لِلرَّجُلِ أَ تُحِبُّ اَلْبَقَاءَ فِي اَلدُّنْيَا قَالَ نَعَمْ قَالَ وَ لِمَ قَالَ لِقِرَاءَةِ قُلْ هُوَ اَللّهُ فَسَكَتَ عَنْهُ ثُمَّ قَالَ مِنْ بَعْدِ سَاعَةٍ يَا حَفْصُ مَنْ مَاتَ مِنْ أَوْلِيَائِنَا وَ شِيعَتِنَا وَ لَمْ يُحْسِنِ اَلْقُرْآنَ عُلِّمَ فِي قَبْرِهِ لِيَرْفَعَ اَللَّهُ بِهِ دَرَجَتَهُ فَإِنَّ دَرَجَاتِ اَلْجَنَّةِ عَلَى قَدْرِ عَدَدِ آيَاتِ اَلْقُرْآنِ فَيُقَالُ لِقَارِئِ اَلْقُرْآنِ اِقْرَأْ وَ اِرْقَ.
حفص بن غیاث گوید: شنیدم که امام صادق علیه السلام مردی را فرمود: آیا ماندگاری در دنیا را دوست داری؟ آن مرد پاسخ داد: آری. امام علیه السلام دیگر بار پرسید: چرا؟ عرض کرد: برای تلاوت سوره توحید. پس امام علیه السلام اندکی درنگ نمود و فرمود: ای حفص هر که از دوستان و شیعیان ما بمیرد و نتواند قرآن را به درستی بخواند، در گورش قرآن را به او آموزند تا خداوند به سبب آن، درجه او را در بهشت بالا برد؛ پس به راستی، درجه های بهشت به اندازه شماره آیات قرآن است و به تلاوتگر قرآن گفته می شود: بخوان و بالا برو
مُجَالَسَةُ أَهْلِ اَلدِّينِ شَرَفُ اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ.
امام صادق علیه السلام روایت نموده که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود: همنشینی با دینداران ارجمندی دنیا و آخرت است
لاَ يَجْمَعُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ المؤمن لِلْمُؤْمِنِ اَلْوَرَعَ وَ اَلزُّهْدَ وَ اَلْإِقْبَالَ إِلَى اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِي اَلصَّلاَةِ فِي اَلدُّنْيَا إِلاَّ رَجَوْتُ لَهُ اَلْجَنَّةَ ثُمَّ قَالَ وَ إِنِّي لَأُحِبُّ اَلرَّجُلَ مِنْكُمُ اَلْمُؤْمِنَ إِذَا قَامَ فِي صَلاَةٍ فَرِيضَةٍ أَنْ يُقْبِلَ بِقَلْبِهِ إِلَى اَللَّهِ وَ لاَ يَشْغَلَ قَلْبَهُ بِأَمْرِ اَلدُّنْيَا فَلَيْسَ مِنْ مُؤْمِنٍ يُقْبِلُ بِقَلْبِهِ فِي صَلاَتِهِ إِلَى اَللَّهِ إِلاَّ أَقْبَلَ اَللَّهُ إِلَيْهِ بِوَجْهِهِ وَ أَقْبَلَ بِقُلُوبِ اَلْمُؤْمِنِينَ إِلَيْهِ بِالْمَحَبَّةِ لَهُ بَعْدَ حُبِّ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ…
ابراهیم کرخی گوید: از امام صادق علیه السلام شنیدم که فرمود: خداوند، پرهیزگاری و پارسایی و رو نمودن به خدای گرامی و بزرگ را در نماز برای مومنی در دنیا گرد هم نیاورد جز آنکه بر او امید بهشت دارم. سپس امام علیه السلام فرمود: و من دوست دارم که هر مومنی از شما چون به نماز واجبی ایستد، دلش را متوجه خدا سازد و فکر و دلش را مشغول دنیا ننماید؛ زیرا مومنی نباشد که دلش را در نماز متوجه خدا سازد جز آنکه خداوند به او رو کند و مهر او را در دل مومنان اندازد علاوه بر اینکه خود خدا نیز او را دوست دارد
أَيُّمَا مُؤْمِنٍ نَفَّسَ عَنْ مُؤْمِنٍ كُرْبَةً نَفَّسَ اَللَّهُ عَنْهُ سَبْعِينَ كُرْبَةً مِنْ كُرَبِ اَلدُّنْيَا وَ كُرَبِ يَوْمِ اَلْقِيَامَةِ وَ قَالَ مَنْ يَسَّرَ عَلَى مُؤْمِنٍ وَ هُوَ مُعْسِرٌ يَسَّرَ اَللَّهُ لَهُ حَوَائِجَهُ فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ وَ قَالَ مَنْ سَتَرَ عَلَى مُؤْمِنٍ عَوْرَةً يَخَافُهَا سَتَرَ اَللَّهُ عَلَيْهِ سَبْعِينَ عَوْرَةً مِنْ عَوْرَاتِهِ اَلَّتِي يَخَافُهَا فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ قَالَ وَ إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ فِي عَوْنِ اَلْمُؤْمِنِ مَا كَانَ اَلْمُؤْمِنُ فِي عَوْنِ أَخِيهِ اَلْمُؤْمِنِ فَانْتَفِعُوا بِالْعِظَةِ وَ اِرْغَبُوا فِي…
امام صادق علیه السلام فرمود: هر مومنی که اندوه مومنی را بزداید خداوند هفتاد اندوه از اندوه های دنیا و آخرت را از او بزداید و فرمود: هر که بر مومنی تهیدست آسان گیرد خداوند نیازهای او را در دنیا و آخرت هموار سازد و برآورد و فرمود: هر که عیب مومنی را که از آن عیب بیمناک است بپوشاند، خداوند هفتاد عیب او را که از آنها بیمناک است در دنیا و آخرت بپوشاند. و فرمود: و به راستی، تا زمانی که مومن، یاری رسان برادر مومنش باشد خدای گرامی و بزرگ یار او خواهد بود؛ پس از این پند بهره برید و خواهان کار نیک باشید
كُنْتُ بِالْكُوفَةِ فَيَأْتِينِي إِخْوَانٌ كَثِيرَةٌ وَ كَرِهْتُ اَلشُّهْرَةَ فَتَخَوَّفْتُ أَنْ أَشْتَهِرَ بِدِينِي فَأَمَرْتُ غُلاَمِي كُلَّمَا جَاءَنِي رَجُلٌ مِنْهُمْ يَطْلُبُنِي قَالَ لَيْسَ هُوَهَاهُنَا قَالَ فَحَجَجْتُ تِلْكَ اَلسَّنَةَ فَلَقِيتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ ع فَرَأَيْتُ مِنْهُ ثِقْلاً وَ تَغَيُّراً فِيمَا بَيْنِي وَ بَيْنَهُ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ مَا اَلَّذِي غَيَّرَنِي عِنْدَكَ قَالَ اَلَّذِي غَيَّرَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ إِنَّمَا تَخَوَّفْتُ اَلشُّهْرَةَ وَ قَدْ عَلِمَ اَللَّهُ شِدَّةَ حُبِّي لَهُمْ فَقَالَ يَا إِسْحَاقُ لاَ تَمَلَّ زِيَارَةَ…
اسحاق بن عمار صیرفی گوید: من در کوفه بودم و برادران مومن بسیاری به دیدن من می آمدند و من خوش نداشتم که شهرت یابم و می ترسیدم که مشهور شوم که شیعه هستم؛ به همین سبب به خدمتکارم دستور دادم که اگر کسی مرا خواست بگوید: اینجا نیست. آن سال به حج رفتم و امام صادق علیه السلام را دیدار کردم. امام علیه السلام با من سنگین برخورد کرد و رفتارش با من تغییر کرده بود. عرض کردم: فدایت شوم چه چیزی موجب تغییر رفتار شما با من شده است؟ فرمود: همان چیزی که موجب تغییر رفتار تو با مومنان شده است. عرض کردم: فدایت شوم من فقط از شهرت یافتن می ترسیدم و همانا خدا از شدت علاقه من به مومنان آگاه است؛ پس امام علیه السلام فرمود: ای اسحاق از دیدار برادرانت دلخسته مشو؛ زیرا به راستی چون مومن برادر مومن خویش را دیدار کند…
مَا مِنْ مُؤْمِنٍ يُعِينُ مُؤْمِناً مَظْلُوماً إِلاَّ كَانَ أَفْضَلَ مِنْ صِيَامِ شَهْرٍ وَ اِعْتِكَافِهِ فِي اَلْمَسْجِدِ اَلْحَرَامِ وَ مَا مِنْ مُؤْمِنٍ يَنْصُرُ أَخَاهُ وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلَى نُصْرَتِهِ إِلاَّوَ نَصَرَهُ اَللَّهُ فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ وَ مَا مِنْ مُؤْمِنٍ يَخْذُلُ أَخَاهُ وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلَى نُصْرَتِهِ إِلاَّ خَذَلَهُ اَللَّهُ فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ.
هیچ مومنی بر مومن ستمدیده ای یاری نرساند جز آنکه این کار او برتر از دو ماه روزه و اعتکاف در مسجد الحرام باشد و هیچ مومنی نباشد که توان مدد و یاری رساندن به برادر مومنش را داشته باشد و بر او یاری رساند جز آنکه خداوند او را در دنیا و آخرت یاری کند و هیچ مومنی نباشد که توان یاری رساندن به برادر مومنش را داشته باشد و او را بدون یاری وارهاند جز آنکه خداوند او را در دنیا و آخرت به حال خود وارهاند.
مَنِ اُغْتِيبَ عِنْدَهُ أَخُوهُ اَلْمُؤْمِنُ فَنَصَرَهُ وَ أَعَانَهُ نَصَرَهُ اَللَّهُ فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ وَ مَنِ اُغْتِيبَ عِنْدَهُ أَخُوهُ اَلْمُؤْمِنُ فَلَمْ يَنْصُرْهُ وَ لَمْ يُعِنْهُ وَ لَمْ يَدْفَعْ عَنْهُ وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلَى نُصْرَتِهِ وَ عَوْنِهِ إِلاَّ خَفَضَهُ اَللَّهُ فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ.
امام باقر علیه السلام فرمود: هر که نزد او از برادر مومنش غیبت شود و او از برادر مومنش دفاع کرده و او را یاری رساند خداوند او را در دنیا و آخرت یاری کند و هر که در نزدش از برادر مومنش غیبت شود و او بتواند برادر مومنش را یاری کند و از او دفاع نماید ولی او را یاری نکرده و دفاع ننماید خداوند او را در دنیا و آخرت پست و فرومایه گرداند
مَنْ سَرَّ اِمْرَأً مُؤْمِناً سَرَّهُ اَللَّهُ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ وَ قِيلَ لَهُ تَمَنَّ عَلَى رَبِّكَ مَا أَحْبَبْتَ فَقَدْ كُنْتَ تُحِبُّ أَنْ تَسُرَّ أَوْلِيَاءَهُ فِي دَارِ اَلدُّنْيَا فَيُعْطَى مَا تَمَنَّى وَ يَزِيدُهُ اَللَّهُ مِنْ عِنْدِهِ مَا لَمْ يَخْطُرْ عَلَى قَلْبِهِ مِنْ نَعِيمِ اَلْجَنَّةِ .
هر که مومنی را شادمان گرداند خداوند او را در روز رستاخیز شادمان نماید و به او گفته شود: هر آنچه که دوست داری از پروردگارت بخواه؛ زیرا بی گمان تو دوست داشتی که در سرای دنیا دوستان خدا را شادمان گردانی؛ پس هر آنچه که آرزو کند به او داده شود و خداوند نیز از نزد خود آنقدر از نعمت های بهشتی بر آن افزاید که به ذهنش خطور نکرده است.
