قال الإمام الصادق عليه السلام:
لاَ يَجْمَعُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ المؤمن لِلْمُؤْمِنِ اَلْوَرَعَ وَ اَلزُّهْدَ وَ اَلْإِقْبَالَ إِلَى اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِي اَلصَّلاَةِ فِي اَلدُّنْيَا إِلاَّ رَجَوْتُ لَهُ اَلْجَنَّةَ ثُمَّ قَالَ وَ إِنِّي لَأُحِبُّ اَلرَّجُلَ مِنْكُمُ اَلْمُؤْمِنَ إِذَا قَامَ فِي صَلاَةٍ فَرِيضَةٍ أَنْ يُقْبِلَ بِقَلْبِهِ إِلَى اَللَّهِ وَ لاَ يَشْغَلَ قَلْبَهُ بِأَمْرِ اَلدُّنْيَا فَلَيْسَ مِنْ مُؤْمِنٍ يُقْبِلُ بِقَلْبِهِ فِي صَلاَتِهِ إِلَى اَللَّهِ إِلاَّ أَقْبَلَ اَللَّهُ إِلَيْهِ بِوَجْهِهِ وَ أَقْبَلَ بِقُلُوبِ اَلْمُؤْمِنِينَ إِلَيْهِ بِالْمَحَبَّةِ لَهُ بَعْدَ حُبِّ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِيَّاهُ.
ابراهیم کرخی گوید: از امام صادق علیه السلام شنیدم که فرمود: خداوند، پرهیزگاری و پارسایی و رو نمودن به خدای گرامی و بزرگ را در نماز برای مومنی در دنیا گرد هم نیاورد جز آنکه بر او امید بهشت دارم. سپس امام علیه السلام فرمود: و من دوست دارم که هر مومنی از شما چون به نماز واجبی ایستد، دلش را متوجه خدا سازد و فکر و دلش را مشغول دنیا ننماید؛ زیرا مومنی نباشد که دلش را در نماز متوجه خدا سازد جز آنکه خداوند به او رو کند و مهر او را در دل مومنان اندازد علاوه بر اینکه خود خدا نیز او را دوست دارد