قال الإمام الصادق عليه السلام:
مَا مِنْ مُؤْمِنٍ يُعِينُ مُؤْمِناً مَظْلُوماً إِلاَّ كَانَ أَفْضَلَ مِنْ صِيَامِ شَهْرٍ وَ اِعْتِكَافِهِ فِي اَلْمَسْجِدِ اَلْحَرَامِ وَ مَا مِنْ مُؤْمِنٍ يَنْصُرُ أَخَاهُ وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلَى نُصْرَتِهِ إِلاَّوَ نَصَرَهُ اَللَّهُ فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ وَ مَا مِنْ مُؤْمِنٍ يَخْذُلُ أَخَاهُ وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلَى نُصْرَتِهِ إِلاَّ خَذَلَهُ اَللَّهُ فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ.
هیچ مومنی بر مومن ستمدیده ای یاری نرساند جز آنکه این کار او برتر از دو ماه روزه و اعتکاف در مسجد الحرام باشد و هیچ مومنی نباشد که توان مدد و یاری رساندن به برادر مومنش را داشته باشد و بر او یاری رساند جز آنکه خداوند او را در دنیا و آخرت یاری کند و هیچ مومنی نباشد که توان یاری رساندن به برادر مومنش را داشته باشد و او را بدون یاری وارهاند جز آنکه خداوند او را در دنیا و آخرت به حال خود وارهاند.